Pieśń nad Pieśniami 8

8 ¹Obyś był jak brat dla mnie, który ssał piersi mojej matki! Gdybym cię spotkała na dworze, całowałabym cię, i nikt by mną nie wzgardził. ²Poprowadziłabym cię i wprowadziła do domu mojej matki — tej, która mnie uczyła. Dałabym ci do picia wino korzenne, sok z mojego granatu. ³Jego lewa ręka pod moją głową, a jego prawica mnie obejmuje. ⁴Zaklinam was, córki jerozolimskie: nie budźcie ani nie rozniecajcie miłości, dopóki sama nie zechce.

⁵Kim jest ta, która wychodzi z pustyni, wsparta na swoim umiłowanym? Pod jabłonią cię obudziłam; tam twoja matka cię rodziła w bólach, tam w bólach rodziła cię ta, która cię wydała na świat.

⁶Połóż mnie jak pieczęć na swoim sercu, jak pieczęć na swoim ramieniu; bo miłość jest silna jak śmierć, a jej zazdrość nieugięta jak grób. Płonie jak ogień, jak sam płomień naszego Ojca. ^a a v6 Ogień miłości nosi tu imię samego Boga — ta miłość płonie samym płomieniem naszego Ojca, najgłębszego źródła wszelkiej prawdziwej i nieugaszonej miłości. ⁷Wielkie wody nie zdołają ugasić miłości ani rzeki jej nie porwą. Gdyby ktoś oddał za miłość całe bogactwo swojego domu, spotkałaby go tylko wzgarda.

⁸Mamy małą siostrę, która nie ma jeszcze piersi. Co uczynimy dla naszej siostry w dniu, gdy będą się o nią starać? ⁹Jeśli jest murem, zbudujemy na niej srebrną wieżę; a jeśli jest drzwiami, obłożymy ją deskami cedrowymi.

¹⁰Byłam murem, a moje piersi jak wieże; wtedy w jego oczach stałam się jak ta, która znajduje pokój. ¹¹Salomon miał winnicę w Baal-Hamon; wydzierżawił ją dzierżawcom, a każdy miał przynieść za jej owoc 1000 sztuk srebra. ¹²Moja własna winnica jest przede mną. 1000 należy do ciebie, Salomonie, a 200 dla tych, którzy strzegą jej owocu.

¹³Ty, która mieszkasz w ogrodach, moi towarzysze nasłuchują twojego głosu; daj mi go usłyszeć.

¹⁴Pospiesz się, mój umiłowany, i bądź jak gazela albo młody jeleń na górach wonności.