Κανείς δεν ξεφεύγει από την κρίση του Πατέρα μας

Ο Παύλος στρέφεται εναντίον του αναγνώστη που απολάμβανε τον κατάλογο του πρώτου κεφαλαίου. Το να κρίνεις τους άλλους ενώ κάνεις τα ίδια σε καταδικάζει, και οι θρησκευτικοί τίτλοι δεν εξαιρούν κανέναν — ο Πατέρας μας δεν κάνει διακρίσεις, και οι εθνικοί που δεν είχαν ποτέ τον νόμο μπορούν να τον τηρούν με τη συνείδησή τους.

Κεφάλαιο 2.

Γι’ αυτό δεν έχεις καμιά δικαιολογία, όποιος κι αν είσαι, όταν κρίνεις τον άλλον· γιατί, κρίνοντάς τον, καταδικάζεις τον εαυτό σου, αφού κάνεις τα ίδια. Ξέρουμε όμως ότι η κρίση του Πατέρα μας πέφτει δίκαια πάνω σ’ εκείνους που κάνουν τέτοια πράγματα. Νομίζεις, εσύ που κρίνεις τους άλλους για τέτοια πράγματα ενώ τα κάνεις κι ο ίδιος, ότι θα ξεφύγεις από την κρίση του Πατέρα μας; Ή περιφρονείς τον πλούτο της καλοσύνης του, της ανοχής και της υπομονής του, χωρίς να καταλαβαίνεις ότι η καλοσύνη του Πατέρα μας θέλει να σε οδηγήσει στη μετάνοια; Με τη σκληρή κι αμετανόητη καρδιά σου όμως, θησαυρίζεις οργή για τον εαυτό σου, για την ημέρα της οργής, όταν θα φανερωθεί η δίκαιη κρίση του Πατέρα μας. Αυτός θα ανταποδώσει στον καθένα σύμφωνα με τα έργα του. Σ’ εκείνους που με επίμονο καλό έργο ζητούν δόξα, τιμή κι αθανασία, θα δώσει αιώνια ζωή. Εκείνους όμως που είναι ιδιοτελείς, απορρίπτουν την αλήθεια κι ακολουθούν την αδικία, τους περιμένει οργή και θυμός. Θλίψη και στενοχώρια για κάθε άνθρωπο που κάνει το κακό, πρώτα για τον Ιουδαίο κι έπειτα για τον Έλληνα· δόξα όμως, τιμή κι ειρήνη για όλους όσοι κάνουν το καλό, πρώτα για τον Ιουδαίο κι έπειτα για τον Έλληνα. Γιατί ο Πατέρας μας δεν κάνει διακρίσεις. Όσοι αμάρτησαν χωρίς τον νόμο θα χαθούν κιόλας χωρίς τον νόμο· κι όσοι αμάρτησαν έχοντας τον νόμο θα κριθούν με τον νόμο. Γιατί δεν είναι δίκαιοι μπροστά στον Πατέρα μας όσοι ακούν τον νόμο, αλλά όσοι τον τηρούν θα δικαιωθούν. Πράγματι, όταν οι εθνικοί, που δεν έχουν τον νόμο, κάνουν από τη φύση τους αυτά που ζητάει ο νόμος, ο νόμος ενεργεί μέσα τους, αν και δεν έχουν τον νόμο. Δείχνουν το έργο του νόμου γραμμένο στις καρδιές τους, καθώς η συνείδησή τους δίνει μαρτυρία κι οι αντικρουόμενες σκέψεις τους τους κατηγορούν ή τους υπερασπίζονται. Αυτό θα γίνει την ημέρα που ο Πατέρας μας θα κρίνει τα κρυφά όλων των ανθρώπων μέσω του Ιησού Χριστού, όπως λέει το ευαγγέλιό μου. ^a

Ο νόμος δεν θα σε σώσει

Αν όμως εσύ ονομάζεις τον εαυτό σου Ιουδαίο, στηρίζεσαι στον νόμο και καυχιέσαι για τον Πατέρα μας, αν γνωρίζεις το θέλημα του Πατέρα μας κι εγκρίνεις αυτό που είναι εξαιρετικό, επειδή διδάσκεσαι από τον νόμο, αν είσαι πεπεισμένος πως είσαι οδηγός των τυφλών, φως γι’ αυτούς που βρίσκονται στο σκοτάδι, παιδαγωγός των ανόητων, δάσκαλος των ανώριμων, έχοντας μέσα στον νόμο τη μορφή της γνώσης και της αλήθειας. Διδάσκεις τους άλλους· τον εαυτό σου δεν τον διδάσκεις; Κηρύττεις να μην κλέβουν· κλέβεις; Εσύ που λες στους άλλους να μη μοιχεύουν, μοιχεύεις; Εσύ που αποστρέφεσαι τα είδωλα, ληστεύεις ναούς; Εσύ που καυχιέσαι για τον νόμο, ατιμάζεις τον Πατέρα μας παραβαίνοντας τον νόμο; Όπως είναι γραμμένο: «Το όνομα του Πατέρα μας βλασφημείται ανάμεσα στα έθνη εξαιτίας σας». Η περιτομή ωφελεί αν τηρείς τον νόμο· αν όμως τον παραβαίνεις, η περιτομή σου γίνεται ακροβυστία. Αν λοιπόν ο απερίτμητος τηρεί τις εντολές του νόμου, δεν θα λογαριαστεί η ακροβυστία του ως περιτομή; Κι ο σωματικά απερίτμητος που τηρεί τον νόμο θα κρίνει εσένα, που με το γράμμα και την περιτομή παραβαίνεις τον νόμο. Γιατί Ιουδαίος δεν είναι κανείς μόνο εξωτερικά, ούτε η περιτομή είναι μόνο κάτι σωματικό. Αντίθετα, Ιουδαίος είναι κανείς εσωτερικά, κι η περιτομή είναι της καρδιάς, με το Πνεύμα, όχι με το γραπτό γράμμα· κι ο έπαινος αυτού δεν προέρχεται από τους ανθρώπους, αλλά από τον Πατέρα μας.