رومیان 2

2 ¹پس ای انسان، هر که باشی، هیچ عذری نداری آنگاه که دیگری را داوری می‌کنی؛ زیرا در داوری آن دیگری، خود را محکوم می‌سازی، چرا که تو نیز همان کارها را می‌کنی. ²و می‌دانیم که داوری پدر ما به‌حق بر آنانی نازل می‌شود که چنین کارهایی می‌کنند. ³ای انسان، تو که دیگران را برای چنین کارهایی داوری می‌کنی و خود همان‌ها را انجام می‌دهی، آیا گمان می‌کنی که از داوری پدر ما خواهی گریخت؟ ⁴یا اینکه دولتِ مهربانی و بردباری و شکیباییِ او را خوار می‌شماری، و درنمی‌یابی که مهربانی پدر ما تو را به‌سوی توبه رهنمون می‌شود؟ ⁵اما به‌سبب سرسختی و دلِ توبه‌ناپذیرت، برای خود خشم می‌اندوزی، برای آن روزِ خشم که داوری عادلانهٔ پدر ما آشکار خواهد شد. ⁶او به هر کس بر حسب اعمالش سزا خواهد داد. ⁷به آنان که با پایداری در کارهای نیکو، جلال و حرمت و بقا می‌جویند، حیاتِ جاودان خواهد بخشید. ⁸اما آنان که خودخواه‌اند و حقیقت را رد می‌کنند و از شرارت پیروی می‌کنند، با خشم و غضب روبه‌رو خواهند شد. ⁹رنج و پریشانی برای هر کس که بدی می‌کند، نخست برای یهود و سپس برای یونانی؛ ¹⁰اما جلال و حرمت و آرامش برای هر کس که نیکویی می‌کند، نخست برای یهود و سپس برای یونانی نیز. ¹¹زیرا پدر ما هیچ تبعیضی روا نمی‌دارد. ¹²آنان که بی‌شریعت گناه کردند، بی‌شریعت نیز هلاک خواهند شد؛ و آنان که زیر شریعت گناه کردند، به‌موجب شریعت داوری خواهند شد. ¹³زیرا نه شنوندگانِ شریعت در نظر پدر ما پارسا شمرده می‌شوند، بلکه عمل‌کنندگانِ آن پارسا شمرده خواهند شد. ¹⁴براستی، هنگامی که غیریهودیان که شریعت ندارند، به‌فطرتِ خود آنچه را که شریعت می‌طلبد به‌جا می‌آورند، شریعت در درونشان کار می‌کند، هرچند شریعت ندارند. ¹⁵آنان نشان می‌دهند که کارِ شریعت بر دل‌هایشان نوشته شده است، و وجدانشان نیز شهادت می‌دهد، و اندیشه‌های متضادشان یا آنان را متهم می‌سازد یا از ایشان دفاع می‌کند. ¹⁶این در روزی رخ می‌دهد که پدر ما رازهای همگان را به‌واسطهٔ عیسی مسیح داوری می‌کند؛ چنان‌که بشارتِ من می‌گوید. ^a a v16 پدر ما داور است، با این‌حال او به‌واسطهٔ پسر خود داوری می‌کند — پدر تمامِ داوری را به عیسی سپرده است.

شریعت شما را نجات نخواهد داد

¹⁷اما اگر تو خود را یهودی می‌خوانی و بر شریعت تکیه می‌کنی و به پدر ما فخر می‌ورزی، ¹⁸و ارادهٔ پدر ما را می‌دانی و آنچه را که برتر است می‌پسندی، چون از شریعت تعلیم یافته‌ای، ¹⁹و یقین داری که راهنمای نابینایان و نورِ آنانی که در تاریکی‌اند هستی، ²⁰و اصلاح‌کنندهٔ نادانان و آموزگارِ کودکان هستی، و در شریعت، شکلِ معرفت و حقیقت را در دست داری، ²¹پس تو که دیگران را تعلیم می‌دهی، آیا خود را تعلیم نمی‌دهی؟ تو که موعظه می‌کنی که نباید دزدی کرد، آیا خود دزدی می‌کنی؟ ²²تو که به دیگران می‌گویی زنا نکنید، آیا خود زنا می‌کنی؟ تو که از بت‌ها بیزاری، آیا معابد را غارت می‌کنی؟ ²³تو که به شریعت فخر می‌ورزی، آیا با شکستنِ شریعت، پدر ما را بی‌حرمت می‌سازی؟ ²⁴چنان‌که نوشته شده است: «نامِ پدر ما به‌سبب شما در میان قوم‌ها کفر گفته می‌شود.» ²⁵ختنه در صورتی سودمند است که شریعت را نگاه داری؛ اما اگر شریعت را بشکنی، ختنه‌ات همچون ختنه‌ناشدگی می‌گردد. ²⁶پس اگر ختنه‌ناشده احکامِ شریعت را نگاه دارد، آیا ختنه‌ناشدگی‌اش همچون ختنه به‌شمار نخواهد آمد؟ ²⁷و آن که در جسم ختنه‌ناشده است ولی شریعت را نگاه می‌دارد، تو را داوری خواهد کرد که با وجودِ حرفِ شریعت و ختنه، شریعت را می‌شکنی. ²⁸زیرا یهودی‌بودن تنها به ظاهر نیست، و ختنه نیز تنها در جسم نیست. ²⁹بلکه یهودی‌بودن در باطن است، و ختنه ختنهٔ دل است، به‌واسطهٔ روح، نه بر پایهٔ حرفِ نوشته؛ و ستایشِ چنین کسی نه از مردمان، بلکه از پدر ما است.