ዕንባቆም 3

3 ¹የነቢዩ ዕንባቆም ጸሎት፤ በሺጊዮኖት ዜማ። ^a a v1 ሺጊዮኖት፦ ምናልባት ስሜታዊና ነጻ የሆነ የዜማ ዐይነት ነው፤ ይህ ጸሎት እንዲዘመር ተደርጎ ተጽፎ ነበር። ²አባታችን ሆይ፤ ስለ አንተ የተነገረውን ሰማሁ፤ በፍርሃትም ተውጬ ቆምኩ። አባታችን ሆይ፤ በዘመናችን ሥራህን አድስ፤ በዘመናችን ግለጠው፤ በቍጣ ጊዜ ምሕረትን አስብ። ^b b v2 ዕንባቆም አባታችን የርኅራኄ ልቡን እንዲያስብ ይለምናል — ይኸውም ወላጅ ለልጁ የሚሰማው ጥልቅ ፍቅር ነው። ከምሕረት ጥሪ ሁሉ በስተጀርባ፣ የአባታችን ልብ ወደ እኛ እንዲዞር የሚለምን ጥሪ አለ። ³አባታችን ከቴማን መጣ፣ ቅዱሱም ከፋራን ተራራ መጣ። ክብሩ ሰማያትን ሸፈነ፣ ምድርም በምስጋናው ተሞላች። ⁴ድምቀቱ እንደ ብርሃን ነበር፤ ከእጁም ጨረሮች ፈነጠቁ፤ ኀይሉም በዚያ ተሰውሮ ነበር። ⁵ቸነፈር በፊቱ ሄደ፣ መቅሰፍትም እግሩን ተከትሎ ወጣ። ⁶ቆሞ ምድርን አናወጠ፤ ተመልክቶም ሕዝቦችን አንቀጠቀጠ። የዘላለም ተራሮች ተሰባበሩ፤ የዘወትር ኰረብቶች ዝቅ አሉ። መንገዶቹ ጥንታዊ ናቸው። ⁷የኩሳንን ድንኳኖች በመከራ ውስጥ አየሁ፤ የምድያም ምድር መጋረጃዎች ተንቀጠቀጡ። ⁸አባታችን ሆይ፤ ቍጣህ በወንዞች ላይ ነበርን? መዓትህ በወንዞች ላይ፣ ወይም ንዴትህ በባሕር ላይ ነበርን? በፈረሶችህ ላይ፣ በድነት ሰረገላዎችህ ላይ በጋለብህ ጊዜ ነበርን? ⁹ቀስትህን ገለጥህ፤ ብዙ ፍላጻዎችንም ጠራህ። ምድርን በወንዞች ከፈልሃት። ¹⁰ተራሮች አይተውህ ተንቀጠቀጡ፤ የሚገሥግሥ ውሃ ጠራርጎ ዐለፈ፤ ቀላዩ ድምፁን ከፍ አደረገ፣ እጆቹንም ወደ ላይ አነሣ። ¹¹ጸሐይና ጨረቃ ዝም ብለው ቆሙ፤ በረጅሙ ማደሪያቸው፣ በሚምዘገዘጉ ፍላጻዎችህ ብርሃን፣ በሚያብረቀርቅ ጦርህ ፍንጣቂ ብርሃን። ¹²በመዓት ምድርን አካለልህ፤ በቍጣም ሕዝቦችን ወቃህ። ¹³ሕዝብህን ለማዳን ወጣህ፣ የተቀባህንም ለማዳን ወጣህ። የክፉውን ቤት ራስ ቀጠቀጥህ፣ ከራሱ እስከ እግሩ ድረስ ባዶ አደረግኸው። ¹⁴በራሱ ፍላጻዎች የሰራዊቱን ራስ ወጋህ፤ እነርሱም ሊበትኑኝ እየገሠገሡ ወጡ፤ ድኻውን በስውር ለመዋጥ እንደሚመኙ ሆነው ተደሰቱ። ¹⁵ባሕርን በፈረሶችህ ረገጥህ፣ የብርቱ ውሃዎችንም ሞገድ። ¹⁶ሰማሁ፣ ሰውነቴም ተንቀጠቀጠ፤ በድምፁም ከንፈሮቼ ተብረከረኩ፤ ብስባሴ ወደ አጥንቶቼ ሰረገ፣ እግሮቼም ከበታቼ ተብረከረኩ። ነገር ግን በሚወርሩን ሕዝብ ላይ የመከራው ቀን እስኪመጣ ድረስ በጸጥታ እጠብቃለሁ።

¹⁷በለስ ባያብብ፣ በወይኑም ግንድ ፍሬ ባይገኝ፤ የወይራ ፍሬ ቢጠፋ፣ እርሻዎችም ምግብ ባያፈሩ፤ በበረቱ መንጋ ባይኖር፣ በጋጡም ከብት ባይገኝ፣ ¹⁸እኔ ግን በአባታችን ደስ ይለኛል፤ በመዳኔ አባት ሐሤት አደርጋለሁ። ¹⁹ሉዐላዊው አባት ብርታቴ ነው፤ እግሮቼን እንደ ዋላ እግር ያደርጋል፤ በከፍታ ቦታዎችም ላይ እንድመላለስ ያደርገኛል። ለመዘምራን አለቃ፤ በባለ አውታር መሣሪያዎቼ የቀረበ። ^c c v19 “ለመዘምራን አለቃ፤ በባለ አውታር መሣሪያዎቼ” የሚለው ይህ ጸሎት ለቤተ መቅደሱ መዘምራን ተደርጎ መጻፉን የሚያሳይ የአዘፋፈን መመሪያ ነው።