حبقوق جي دعا
حبقوق جيڪو ٻڌو اهو دعا ۾ موٽائي ٿو، ڏسي ٿو ته اسان جو پيءُ تيمان مان نڪري اچي ٿو، جبلن ۽ قومن کي لوڏيندو پنهنجي قوم کي بچائڻ لاءِ. رويا کيس هڏن تائين ڏڪائي ڇڏي ٿي — تڏهن به هو پنهنجي نجات جي پيءُ ۾ خوشيءَ کي چونڊي ٿو، ڀلي هر فصل ۽ هر ڌڻ ناڪام ٿي وڃي.
3 1حبقوق نبيءَ جي دعا، شجيونوت تي. a a v1 شجيونوت: غالباً جوشيلي ۽ آزاد وهڪري واري موسيقيءَ جو انداز؛ هيءَ دعا ڳائڻ لاءِ لکي وئي هئي. 2اي اسان جا بابا، مون تنهنجي باري ۾ خبر ٻڌي آهي ۽ آءٌ هيبت سان بيٺو آهيان. اي اسان جا بابا، اسان جي ئي زماني ۾ پنهنجو ڪم نئين سر جيئرو ڪر؛ اسان جي ئي زماني ۾ ان کي ظاهر ڪر؛ غضب ۾ رحم کي ياد ڪر. b b v2 حبقوق اسان جي پيءُ کان گھري ٿو تہ هو پنهنجي رحم واري دل کي ياد ڪري، يعني اهو گھرو پيار جيڪو ماءُ پيءُ ٻار لاءِ محسوس ڪن ٿا. رحم لاءِ هر ڪوڪ جي هيٺان اها ڪوڪ آهي تہ اسان جي پيءُ جي دل اسان ڏانهن ڦري. 3اسان جو پيءُ تيمان کان آيو، پاڪ ذات فاران جبل کان. سندس شان آسمانن کي ڍڪي ڇڏيو، ۽ زمين سندس ساراهه سان ڀرجي وئي. 4سندس چمڪ روشنيءَ جهڙي هئي؛ سندس هٿ مان ڪرڻا چمڪيا؛ ۽ اتي سندس قدرت لڪيل هئي. 5سندس اڳيان وبا هلي، ۽ سندس پيرن پويان بلا هلندي آئي. 6هو بيهي زمين کي لوڏي ڇڏيائين؛ نهاري قومن کي ڏڪائي ڇڏيائين. ازلي جبل ٽڪرا ٽڪرا ٿي ويا؛ دائمي ٽڪريون هيٺ ويهي رهيون. سندس راهون قديم آهن. 7مون ڪوشان جا تنبو مصيبت ۾ ڏٺا؛ مديان جي ملڪ جا پردا ڏڪڻ لڳا. 8ڇا تنهنجو غضب درياهن تي هو، اي اسان جا بابا؟ ڇا تنهنجي ڪاوڙ درياهن تي هئي، يا تنهنجو قهر سمنڊ تي، جڏهن تون پنهنجن گھوڙن تي، پنهنجين نجات واري رٿن تي سوار ٿيئين؟ 9تو پنهنجي ڪمان تان غلاف لاهي ڇڏيو؛ تو ڪيترن ئي تيرن لاءِ حڪم ڏنو. تو زمين کي درياهن سان چيري ڇڏيو. 10جبل توکي ڏسي ڏڪي ويا؛ طوفاني پاڻي لنگھي ويا؛ اونهائيءَ پنهنجو آواز بلند ڪيو ۽ پنهنجا هٿ مٿي کنيا. 11سج ۽ چنڊ پنهنجي بلند جاءِ تي بيهي رهيا، تنهنجي تيزيءَ سان ايندڙ تيرن جي روشنيءَ تي، تنهنجي چمڪندڙ نيزي جي جھلڪ تي. 12غضب ۾ تو زمين تي ڪوچ ڪيو؛ ڪاوڙ ۾ تو قومن کي ڳاهي ڇڏيو. 13تون پنهنجي قوم جي نجات لاءِ نڪتين، پنهنجي مسح ٿيل جي نجات لاءِ. تو بدڪار جي گھراڻي جو مٿو ڪچلي ڇڏيو، ۽ کيس مٿي کان پيرن تائين اگھاڙو ڪري ڇڏيو. 14تو سندس ئي تيرن سان سندس سورمن جي مٿي کي ڇيدي ڇڏيو، جيڪي مون کي ڇڙوڇڙ ڪرڻ لاءِ ڪاوڙ سان ڀرجي نڪتا، ۽ لڪي ۾ غريب کي ڄڻ کائي وڃڻ تي خوشيون پيا ڪيائون. 15تو پنهنجن گھوڙن سان سمنڊ کي لتاڙيو، زوردار پاڻيءَ جي اڀار کي. 16مون ٻڌو تہ منهنجو جسم ڏڪڻ لڳو؛ آواز تي منهنجا چپ ٿرڪڻ لڳا؛ منهنجن هڏن ۾ سڙڻ پيدا ٿي ويو، ۽ منهنجيون ٽنگون هيٺان ڏڪڻ لڳيون. تڏهن بہ جيڪي ماڻهو اسان تي چڙهائي ڪن ٿا، انهن تي مصيبت جو ڏينهن اچڻ تائين آءٌ ماٺ سان انتظار ڪندس.
17جيتوڻيڪ انجير جو وڻ گل نہ ڏئي، ۽ انگورن جي ويلن تي ڪو ميوو نہ هجي؛ جيتوڻيڪ زيتون جو فصل ناڪام ٿئي، ۽ ٻنيون ڪو اناج نہ ڏين؛ جيتوڻيڪ واڙي ۾ ڌڻ نہ هجي، ۽ طويلن ۾ ڍور نہ هجن، 18تڏهن بہ آءٌ اسان جي پيءُ ۾ خوش ٿيندس؛ پنهنجي نجات جي پيءُ ۾ شاد ٿيندس. 19حاڪم پيءُ منهنجي طاقت آهي؛ هو منهنجا پير هرڻيءَ جهڙا ڪري ٿو؛ مون کي بلندين تي هلائي ٿو. گائيڪن جي سردار لاءِ: منهنجن تارن وارن سازن سان. c c v19 ”گائيڪن جي سردار لاءِ: منهنجن تارن وارن سازن سان“ هڪ پيشڪش جي هدايت آهي، جيڪا ظاهر ڪري ٿي تہ هيءَ دعا هيڪل جي گائيڪ ٽولي لاءِ لکي وئي هئي.
