رويا کي صاف لکو

حبقوق جواب ٻڌڻ لاءِ پاڻ کي ڪوٽ جي ديوار تي بيهاري ٿو، ۽ اسان جو پيءُ جواب ڏئي ٿو: رويا صاف صاف لک، ان جو انتظار ڪر، سچار ايمان سان جيئرو رهندو. ڦورو تي پنج افسوس نازل ٿين ٿا، جڏهن ته ڌرتي پيءُ جي جلال جي ڄاڻ سان ڀرجي وڃي ٿي.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 2–20

باب 2.

آءٌ پنهنجي چوڪيءَ تي بيھندس ۽ پاڻ کي ڪوٽ جي برج تي بيھاريندس؛ نگھباني ڪندس تہ ڏسان تہ هو مون کي ڇا چوندو، ۽ منهنجي شڪايت بابت آءٌ ڇا جواب ڏيندس.

پوءِ اسان جي پيءُ مون کي وراڻيو تہ ”رويا لکي ڇڏ؛ تختين تي اهڙي صاف لک، جيئن جيڪو بہ ان کي پڙهي سو ڊوڙي وڃي ٻين کي ٻڌائي.“

مغرور ۽ ايماندار

ڇاڪاڻ تہ رويا اڃا پنهنجي مقرر وقت جي منتظر آهي؛ اها پڄاڻيءَ ڏانهن تيزيءَ سان وڌي ٿي ۽ ڪوڙي نہ ثابت ٿيندي. جيتوڻيڪ دير ڪري، تڏهن بہ ان جو انتظار ڪر؛ اها ضرور ايندي، دير نہ ڪندي. ڏس، مغرور ماڻهو دل ۾ سڌو ناهي، پر سچار پنهنجي ايمان سان جيئرو رهندو. ^a وڌيڪ، شراب دغاباز آهي؛ مغرور ماڻهو آرام نہ ڪندو. هو قبر وانگر لالچي آهي، ۽ موت وانگر ڪڏهن بہ ڍاپندو ناهي؛ سڀني قومن کي پاڻ ڏانهن ڇڪي ٿو ۽ سڀني ماڻهن کي پنهنجو ڪري گڏ ڪري ٿو.

ڇا اهي سڀ هن جي خلاف طعنو نہ ڪڍندا، ٺٺولي واري چيستانن سان نہ چوندا تہ ”افسوس آهي هن تي جيڪو پرايو مال ڍير ڪري ٿو — ڪيستائين؟ — ۽ گروي ۾ ورتل سامان پاڻ تي لڏي ٿو!“ ڇا تنهنجا قرض ڏيندڙ اوچتو نہ اٿندا، ۽ توکي ڏڪائيندڙ نہ جاڳندا؟ تڏهن تون هنن لاءِ ڦر جو مال ٿي پوندين. ڇاڪاڻ تہ تو ڪيتريون ئي قومون ڦريون آهن، تنهنڪري قومن جا بچيل سڀ ماڻهو توکي ڦريندا — ماڻهن جي رت ۽ ڌرتيءَ، شهرن ۽ انهن ۾ رهندڙ سڀني تي ٿيل ظلم سببان. افسوس آهي هن تي جيڪو پنهنجي گھر کي بڇڙي ڪمائيءَ سان ڀري ٿو، ۽ آفت جي پهچ کان بچڻ لاءِ پنهنجو آکيرو مٿي ٿو رکي! تو پنهنجي گھر لاءِ شرمندگي سوچي آهي، ڪيترن ئي قومن کي ڪٽي؛ تو پنهنجي جان وڃائي آهي. ڇاڪاڻ تہ پٿر ڀت مان ٻاڪاريندو، ۽ ڏاسو ڪاٺ جي ڍانچي مان ان کي جواب ڏيندو. افسوس آهي هن تي جيڪو رت وهائي شهر اڏي ٿو ۽ ظلم تي ڳوٺ جو بنياد وجھي ٿو! ڇا اهو آسمان جي لشڪرن جي پيءُ جي طرفان نہ آهي تہ قومون رڳو باھ جي ٻارڻ لاءِ محنت ڪن ٿيون، ۽ ماڻهو بي فائدي ٿڪجن ٿا؟ ڇاڪاڻ تہ جيئن پاڻي سمنڊ کي ڍڪي ٿو، تيئن ڌرتي اسان جي پيءُ جي جلوي جي ڄاڻ سان ڀرجي ويندي. افسوس آهي هن تي جيڪو پنهنجن پاڙيسرين کي پياري ٿو — تنهنجو غضب انڊيلي، جيستائين هو نشي ۾ ڌت ٿين — تہ جيئن سندن ننگ ڏسي! تون جلوي جي بدران شرمندگيءَ سان ڀرجي ويندين. تون پاڻ پي ۽ لڏ! اسان جي پيءُ جي ساڄي هٿ جو پيالو تو ڏانهن ڦري ايندو، ۽ بي عزتي تنهنجي جلوي کي ڍڪي ڇڏيندي. ڇاڪاڻ تہ لبنان تي ٿيل ظلم توکي ڍڪي ڇڏيندو، ۽ ان جي جانورن جي تباهي توکي ڏڪائي ڇڏيندي — ماڻهن جي رت ۽ ڌرتيءَ، شهرن ۽ انهن ۾ رهندڙ سڀني تي ٿيل ظلم سببان. بت جو ڪهڙو فائدو، جڏهن ان جي ٺاهيندڙ ان کي تراشيو آهي — هڪڙي ڍاريل مورتي، ڪوڙ سيکارڻ واري؟ ڇاڪاڻ تہ ان جو ٺاهيندڙ پنهنجي هٿ جي ڪاريگريءَ تي ڀروسو ڪري ٿو، جڏهن هو بيڪار بت ٺاهي ٿو جيڪي ڳالهائي نہ ٿا سگھن. افسوس آهي هن تي جيڪو ڪاٺ جي ٽڪري کي چوي ٿو تہ ”جاڳ!“ يا خاموش پٿر کي تہ ”اٿ!“ ڇا اهو سيکاري سگھي ٿو؟ ڏس، اهو سون ۽ چاندي سان مڙهيل آهي، تڏهن بہ ان جي اندر ڪو بہ ساھ ڪونهي. پر اسان جو پيءُ پنهنجي پاڪ هيڪل ۾ آهي؛ سموري ڌرتي سندس اڳيان خاموش رهي.