ዕንባቆም 2

2 ¹በመጠበቂያዬ ላይ ቆሜ በግንቡ ላይ ራሴን አቆማለሁ፤ ምን እንደሚለኝ፣ ስለ ክሴም ምን እንደምመልስ ለማየት እጠባበቃለሁ።

²አባታችንም እንዲህ ሲል መለሰልኝ፤ “ራእዩን ጻፍ፤ በጽላቶች ላይ በግልጽ ጻፈው፤ የሚያነበው ሁሉ ሮጦ ሌሎችን ይነግር ዘንድ።”

ትዕቢተኛውና ታማኙ

³ራእዩ ገና የተወሰነውን ጊዜ ይጠብቃልና፤ ወደ ፍጻሜው ይቸኵላል፣ አይዋሽም። ቢዘገይም ተጠባበቀው፤ በርግጥ ይመጣል፣ አይዘገይም። ⁴እነሆ፤ ትዕቢተኛው ሰው ልቡ ቅን አይደለም፤ ጻድቁ ግን በእምነቱ ይኖራል። ^a a v4 ጳውሎስ ወንጌልን ለማጽናት ይህን ጥቅስ ሦስት ጊዜ ጠቅሶታል — ሮሜ 1፥17፣ ገላትያ 3፥11፣ ዕብራውያን 10፥38። በእምነት የሚኖረው ጻድቅ ራእዩ በዘገየ ጊዜም እንኳ የአባታችንን ተስፋ የሚያምን ነው። ⁵ከዚህም በላይ የወይን ጠጅ አታላይ ነው፤ ትዕቢተኛው ሰው ዐያርፍም። እንደ መቃብር ስግብግብ ነው፣ እንደ ሞትም ከቶ አይጠግብም፤ አሕዛብን ሁሉ ወደ ራሱ ይሰበስባል፣ ሕዝቦችንም ሁሉ ለራሱ ያከማቻል።

⁶እነዚህ ሁሉ በመሳለቂያ እንቆቅልሽ በእርሱ ላይ የማላገጫ ምሳሌ አንሥተው እንዲህ አይሉምን፤ “የእርሱ ያልሆነውን ለሚያከማች — እስከ መቼ ድረስ? — በመያዣ የተያዘውንም ዕቃ በራሱ ላይ ለሚጭን ወዮለት!” ⁷አበዳሪዎችህ በድንገት አይነሡምን? የሚያንቀጠቅጡህስ አይነቁምን? ያን ጊዜ ለእነርሱ ምርኮ ትሆናለህ። ⁸ብዙ አሕዛብን ስለ ዘረፍህ፣ የተረፉት ሕዝቦች ሁሉ ይዘርፉሃል — ስለ ሰዎች ደም፣ በምድር ላይ፣ በከተሞችና በውስጣቸው በሚኖሩ ሁሉ ላይ ስለ ተደረገው ግፍ። ⁹ቤቱን በክፉ ረብ ለሚሞላ፣ ከመዓት እጅ ለማምለጥ ጎጆውን ከፍ ባለ ስፍራ ለሚሠራ ወዮለት! ¹⁰ብዙ ሕዝቦችን በመቍረጥ ለቤትህ ነውርን አሰብህ፤ ነፍስህንም አጣህ። ¹¹ድንጋዩ ከግንቡ ይጮኻልና፣ ከእንጨቱም ሥራ ዘንግ ይመልስለታል። ¹²ከተማን በደም ለሚሠራ፣ መንደርንም በግፍ ለሚመሠርት ወዮለት! ¹³ሕዝቦች ለእሳት ማገዶ ብቻ የሚደክሙት፣ አሕዛብም በከንቱ የሚዝሉት ከሰማይ ሠራዊት አባት አይደለምን? ¹⁴ውሃ ባሕርን እንደሚሸፍን፣ ምድር የአባታችንን ክብር እውቀት ትሞላለችና። ¹⁵ባልንጀሮቹን ለሚያጠጣ፣ ዕራቁትነታቸውን ለማየት ብሎ እስኪሰክሩ ድረስ መዓትህን ለሚያፈስ ወዮለት! ¹⁶ከክብር ፈንታ ውርደት ትሞላለህ። አንተ ራስህ ጠጣ፣ ተንገዳገድም! በአባታችን ቀኝ እጅ ያለው ጽዋ ወደ አንተ ይዞራል፣ ነውርም ክብርህን ይሸፍናል። ¹⁷በሊባኖስ ላይ የተደረገው ግፍ ይውጥሃልና፣ የአራዊቱም ጥፋት ያስፈራሃል — ስለ ሰዎች ደም፣ በምድር ላይ፣ በከተሞችና በውስጣቸው በሚኖሩ ሁሉ ላይ ስለ ተደረገው ግፍ። ¹⁸ሠሪው የቀረጸው ጣዖት ምን ይጠቅማል — የቀለጠ ምስል፣ የሐሰት አስተማሪ? ሠሪው መናገር የማይችሉ ከንቱ ጣዖታትን ሲሠራ በገዛ እጁ ሥራ ይታመናልና። ¹⁹ለእንጨት፣ “ንቃ!” ወይም ዝም ላለ ድንጋይ፣ “ተነሥ!” ለሚል ወዮለት። ያስተምር ይችላልን? እነሆ፥ በወርቅና በብር ተለብጧል፣ ነገር ግን በውስጡ ፈጽሞ ትንፋሽ የለም። ²⁰አባታችን ግን በቅዱስ መቅደሱ ነው፤ ምድር ሁሉ በፊቱ ዝም ይበል።