Habakuk 2

2 ¹Motindog ako sa akong bantayanan ug mopahimutang sa akong kaugalingon sa kuta; magbantay ako aron makita kon unsa ang iyang isulti kanako, ug kon unsa ang akong itubag mahitungod sa akong reklamo.

²Unya mitubag kanako ang atong Amahan: “Isulat ang panan-awon; himoang tataw kini diha sa mga papan, aron si bisan kinsa nga mobasa niini makadagan sa pagsugilon sa uban.”

Ang Mapahitas-on ug ang Matinumanon

³Kay ang panan-awon naghulat pa sa gitakdang panahon niini; nagdali kini padulong sa kataposan ug dili mamakak. Bisan maglangan kini, hulata kini; sa pagkatinuod moabot kini, dili kini magdugay. ⁴Tan-awa—ang mapahitas-ong tawo dili matarong sa kasingkasing—apan ang matarong mabuhi pinaagi sa iyang pagtuo. ^a a v4 Gikutlo ni Pablo kini nga bersikulo sa tulo ka higayon aron ipasukad ang maayong balita — Roma 1:17, Galacia 3:11, Hebreohanon 10:38. Ang matarong nga nabuhi pinaagi sa pagtuo mao ang nagsalig sa saad sa atong Amahan bisan pa kon maglangan ang panan-awon. ⁵Dugang pa, ang bino maluibon; ang mapahitas-ong tawo dili mopahulay. Hakog siya sama sa lubnganan, ug sama sa kamatayon dili gayod siya matagbaw; gitigom niya ngadto sa iyang kaugalingon ang tanang kanasoran ug gipundok ang tanang katawhan ingon nga iyang gipanag-iya.

⁶Dili ba kining tanan maghimo ug usa ka pagbugalbugal batok kaniya, uban sa nagyagayagang mga tigmo, ug moingon: “Alaot siya nga nagtapok sa dili iya—hangtod kanus-a?—ug nagpabug-at sa iyang kaugalingon sa mga butang nga giilog ingon nga garantiya!” ⁷Dili ba kalit nga mobangon ang imong mga tigpautang, ug mangmata kadtong nagpakurog kanimo? Unya mahimo kang inilog alang kanila. ⁸Tungod kay giilog mo ang daghang kanasoran, ang tanang nahibilin sa katawhan moilog kanimo—tungod sa dugo sa mga tawo ug sa kapintasan nga gihimo sa yuta, sa mga siyudad ug sa tanang nagpuyo niini. ⁹Alaot siya nga nagpuno sa iyang balay sa daotang ganansya, nga nagbutang sa iyang salag sa kahitas-an aron makalingkawas sa kamot sa katalagman! ¹⁰Naglaraw ka ug kaulawan alang sa imong balay pinaagi sa pagpuo sa daghang katawhan; giwala mo ang imong kaugalingong kinabuhi. ¹¹Kay ang bato motuaw gikan sa paril, ug ang sagbayan motubag niini gikan sa mga kahoy. ¹²Alaot siya nga nagtukod ug siyudad pinaagi sa pagpaagas ug dugo ug nagpatindog ug lungsod pinasukad sa inhustisya! ¹³Dili ba gikan sa Amahan sa kasundalohan sa langit nga ang katawhan naghago lamang aron sugnoran ang kalayo, ug ang kanasoran nangaluya sa walay kapuslanan? ¹⁴Kay ang yuta mapuno sa kahibalo sa himaya sa atong Amahan, maingon nga ang katubigan nagtabon sa dagat. ¹⁵Alaot siya nga nagpainom sa iyang mga silingan —nagbubo sa imong kapungot hangtod nga mangahubog sila—aron sud-ongan ang ilang pagkahubo! ¹⁶Mapuno ka sa kaulawan inay sa himaya. Uminom ka, ikaw mismo, ug magsarasay! Ang kopa nga anaa sa tuong kamot sa atong Amahan moabot diha kanimo, ug ang kaulaw motabon sa imong himaya. ¹⁷Kay ang kapintasan nga gihimo sa Lebanon molumos kanimo, ug ang kalaglagan sa mga mananap niini maghadlok kanimo—tungod sa dugo sa mga tawo ug sa kapintasan nga gihimo sa yuta, sa mga siyudad ug sa tanang nagpuyo niini. ¹⁸Unsay kapuslanan sa usa ka dios-dios kon gikulit kini sa naghimo niini—usa ka tinunaw nga larawan, usa ka magtutudlo sa mga bakak? Kay ang naghimo niini nagsalig sa iyang kaugalingong binuhat sa dihang naghimo siya ug mga dios-dios nga walay pulos nga dili makasulti. ¹⁹Alaot siya nga nag-ingon sa usa ka putol nga kahoy, “Pagmata!” o sa usa ka hilom nga bato, “Bangon!” Makatudlo ba kini? Tan-awa—gihaklapan kini ug bulawan ug plata, apan walay bisan gamay nga gininhawa sa sulod niini. ²⁰Apan ang atong Amahan anaa sa iyang balaang templo; maghilom ang tibuok yuta sa iyang atubangan.