Nulisa Wahyu kanthi Cetha
Habakuk jumeneng ing pajagan kanggo ngrungokake wangsulan, lan Rama kita paring wangsulan: tulisen wahyu iku kanthi cetha, entenana, wong mursid bakal urip marga saka pracaya. Bilai lima tumiba marang sing ngrayah, dene bumi kebak kawruh bab kamulyaning Rama.
2 1Aku arep ngadeg ing panggonan pajagaanku lan ngejejer ing bata-bata; aku arep njaga kanggo mirsani apa kang bakal dipangandikakake marang aku, lan apa kang bakal dakwangsulake tumrap sambatku.
2Banjur Rama kita paring wangsulan marang aku: “Nulisa wahyu iku; gawenen cetha ing papan-papan watu, supaya saben wong kang maca bisa mlayu martakake marang wong liya.”
Wong Gumunggung lan Wong Setya
3Awit wahyu iku isih ngenteni wektu kang wis katemtokake; iku rerikatan tumuju marang wekasan lan ora bakal goroh. Sanadyan suwe tekane, entenana; iku mesthi bakal kelakon, ora bakal kasep. 4Delengen—wong kang gumunggung iku atine ora jejeg—nanging wong kang bener bakal urip saka pracayane. a a v4 Rasul Paulus nyebut ayat iki kaping telu minangka dhasaring Injil — Rum 1:17, Galati 3:11, Ibrani 10:38. Wong kang bener kang urip saka pracaya iku wong kang ngandel marang prasetyane Rama kita sanadyan wahyune isih suwe tekane. 5Kejaba iku, anggur iku ngapusi; wong kang kumalungkung ora bakal tentrem. Dheweke mangah-mangah kaya kubur, lan kaya pati ora tau marem; dheweke nglumpukake sakabehing bangsa marang awake lan ngumpulake sakabehing umat dadi duweke dhewe.
6Apa wong iku kabeh ora bakal ngunekake pepeksan nglawan dheweke, kanthi cangkriman pamoyok, sarta ngucap: “Bilai tumrap wong kang numpuk apa kang dudu duweke—nganti pira suwene?—lan mberat awake dhewe kanthi barang kang direbut minangka tanggungan!” 7Apa wong kang ngutangi kowe ora bakal dumadakan ngadeg, lan wong kang gawe gumeter marang kowe padha tangi? Ing kono kowe bakal dadi rayahan tumrap wong-wong mau. 8Amarga kowe wis ngrayah akeh bangsa, sakehing kekarene umat bakal ngrayah kowe—marga saka getihe manungsa lan panganiaya kang ditindakake marang bumi, marang kutha-kutha lan sakabehing wong kang manggon ing kono. 9Bilai tumrap wong kang ngebaki omahe kanthi bathi kang ala, kang masang susuhe ing ngaluhur supaya luput saka cengkeremane bilai! 10Kowe wis ngrancang wirang tumrap omahmu kanthi numpes akeh umat; kowe wis mbuwang nyawamu dhewe. 11Awit watu bakal mbengok saka tembok, lan balok bakal mangsuli saka pakaryan kayu. 12Bilai tumrap wong kang mbangun kutha kanthi pangwutahing getih lan ngedegake kutha ing sadhuwure piala! 13Apa iku ora saka Ramaning sakehing wadyabala ing swarga, dene umat padha nyambut gawe mung kanggo ngurubake geni, lan bangsa-bangsa padha kekeselen tanpa guna? 14Awit bumi bakal kebak kawruh bab kamulyane Rama kita, kaya banyu kang nutupi sagara. 15Bilai tumrap wong kang gawe mendeme pepadhane— ngesokake bebendumu nganti padha mendem—supaya bisa ndeleng kawudane! 16Kowe bakal kebak ing wirang tinimbang kamulyan. Ngombea, kowe dhewe, lan gloyoran! Tuwung ing astane tengen Rama kita bakal nekani kowe, lan kanisthan bakal nutupi kamulyanmu. 17Awit panganiaya kang ditindakake marang Libanon bakal nglimputi kowe, lan karusakane kewan-kewane bakal gawe giris kowe—marga saka getihe manungsa lan panganiaya kang ditindakake marang bumi, marang kutha-kutha lan sakabehing wong kang manggon ing kono. 18Apa gunane reca nalika kang gawe wis natahi iku—reca cithakan, guru goroh? Awit kang gawe ngandelake pakaryane tangane dhewe nalika gawe reca-reca kang tanpa guna kang ora bisa calathu. 19Bilai tumrap wong kang ngucap marang kayu, “Tangia!” utawa marang watu kang bisu, “Ngadega!” Apa iku bisa mulang? Delengen—iku kinemulan emas lan salaka, nanging babar pisan ora ana napas ing jerone. 20Nanging Rama kita ana ing padaleman sucine; sakehing bumi menenga ana ing ngarsane.