ዕንባቆም 1

1 ¹ነቢዩ ዕንባቆም ያየው ሸክም ይህ ነው። ²አባቴ ሆይ፣ እስከ መቼ ለእርዳታ እጮኻለሁ፤ አንተ ግን አትሰማም? ወደ አንተ፣ “ግፍ!” ብዬ እጮኻለሁ፤ አንተ ግን አታድንም።

ግፍ በየአቅጣጫው

³እንዲህ ያለውን ክፋት ለምን ታሳየኛለህ? በደልም ሲፈጸም ዝም ብለህ ለምን ትመለከታለህ? ጥፋትና ግፍ በፊቴ ነው፤ ጠብ ይነሣል፣ ጥልም በየአቅጣጫው ይስፋፋል። ⁴ስለዚህ ሕጉ ሽባ ሆኗል፤ ፍትሕም ከቶ አይፈጸምም። ክፉዎች ጻድቁን ከብበዋልና፤ ስለዚህ ፍትሕ ተጣሞ ይወጣል።

የማደርገውን ተመልከቱ

⁵“በአሕዛብ መካከል ተመልከቱ፣ እዩም፤ እጅግም ተደነቁ! በዘመናችሁ አንድ ሥራ እሠራለሁና፤ ይህም ቢነገራችሁ እንኳ የማታምኑት ነው። ⁶እነሆ፣ ባቢሎናውያንን አስነሣለሁና፤ ያን ጨካኝና ችኩል ሕዝብ፣ የራሳቸው ያልሆነውን መኖሪያ ለመያዝ የምድርን ስፋት አቋርጠው የሚዘምቱትን። ⁷የሚያስፈሩና የሚያስደነግጡ ናቸው፤ ፍትሓቸውና ክብራቸው ከራሳቸው እንጂ ከማንም አይመጣም። ⁸ፈረሶቻቸው ከነብሮች ይልቅ ፈጣኖች ናቸው፤ በመሸ ጊዜ ከተኵላዎች ይልቅ ጨካኞች ናቸው። ፈረሰኞቻቸው ይጋልባሉ፤ ፈረሰኞቻቸው ከሩቅ ይመጣሉ፤ ለመብላት እንደሚቸኵል ንስር እየበረሩ ይነጉዳሉ። ⁹ሁሉም ለግፍ ይመጣሉ፤ ፊታቸው ሁሉ ወደ ፊት አንጋጦ ምርኮኞችን እንደ አሸዋ ይሰበስባሉ። ¹⁰ነገሥታትን ይዘባበታሉ፤ ገዦችም ለእነርሱ መሣቂያ ናቸው። ምሽግን ሁሉ ይስቁበታል፤ ዐፈር ከምረው ይይዙታል። ¹¹ከዚያም እንደ ነፋስ ገርፈው ያልፋሉ፤ የገዛ ኀይላቸው አምላካቸው የሆነ በደለኞች ሰዎች ናቸው።”

ከዘላለም አይደለህምን?

¹²አባቴ ሆይ፣ ቅዱሴ ሆይ፤ አንተ ከዘላለም አይደለህምን? አንሞትም። አባቴ ሆይ፣ ለፍርድ ሾመሃቸዋል፤ ዐለቴ ሆይ፣ ለተግሣጽ አጽንተሃቸዋል። ^a a v12 ዐለት በብሉይ ኪዳን ውስጥ ለአባታችን ከተሰጡት እጅግ ጥንታዊ ግጥማዊ ስሞች አንዱ ነው፤ ጽኑ፣ የማይነቃነቅ፣ በኪዳኑ ታማኝ። ዕንባቆም ፍርድ በሚወርድበት ጊዜ እንኳ ለማረጋገጫ ወደ ዐለቱ ዘወር ይላል። ¹³ዐይኖችህ ክፉን ከማየት ይልቅ ንጹሐን ናቸው፤ በደልንም ትኵር ብለህ ማየት አትችልም። ታዲያ ክፉው ከእርሱ ይልቅ ጻድቅ የሆነውን ሲውጥ፣ ከዳተኞችን እየተመለከትህ ለምን ዝም ትላለህ? ¹⁴ሰውን እንደ ባሕር ዓሣ አደረግኸው፤ ገዥ እንደ ሌላቸው ተንቀሳቃሽ ፍጥረታት አደረግኸው። ¹⁵ሁሉንም በመንጠቆ ያወጣቸዋል፤ በመረቡም ይስባቸዋል፤ በጕተታ መረቡም ይሰበስባቸዋል፤ ስለዚህ ደስ ይለዋል፣ ሐሤትም ያደርጋል። ¹⁶ስለዚህ ለመረቡ ይሠዋል፣ ለጕተታ መረቡም መሥዋዕት ያቀርባል፤ በእነርሱ ባለጠጋ ይሆናልና፣ ምግቡም ይበዛለታል። ¹⁷ታዲያ መረቡን ባዶ ማድረጉን፣ አሕዛብንም ያለ ርኅራኄ ለዘላለም መፍጀቱን ይቀጥላልን?