હવે છપાયેલી
પુસ્તક

ક્યાં સુધી, હે મારા પિતા?

એક પ્રબોધક પોતાના પિતા સાથે પ્રામાણિકપણે દલીલ કરે છે કે દુષ્ટતાને સજા કેમ મળતી નથી—અને ફરિયાદમાંથી આગળ વધીને શાસ્ત્રની સૌથી હિંમતભરી ભરોસાની ઘોષણાઓમાંની એક સુધી પહોંચે છે.

અધ્યાય 1.

હબાક્કૂક પ્રબોધકે જે સંદેશ દર્શનમાં જોયો. હે મારા પિતા, ક્યાં સુધી હું સહાય માટે પોકારું અને તમે સાંભળો નહિ? હું તમારી આગળ પોકારું છું, “હિંસા!” પણ તમે ઉદ્ધાર કરતા નથી.

ચારે બાજુ હિંસા

આવી દુષ્ટતા તમે મને શા માટે દેખાડો છો, અને ખોટું થાય ત્યારે તમે શા માટે કેવળ જોયા કરો છો? વિનાશ અને હિંસા મારી આગળ છે; ઝઘડો ઊભો થાય છે અને મારામારી ચારે બાજુ ફેલાય છે. તેથી નિયમ લકવાગ્રસ્ત થયો છે, અને ન્યાય કદી થતો નથી. કારણ, દુષ્ટો નેકીવાનને ઘેરી વળે છે; તેથી ન્યાય વિકૃત થઈને બહાર આવે છે.

હું જે કરું છું તે જુઓ

“પ્રજાઓમાં નજર કરો, અને જુઓ—અત્યંત આશ્ચર્ય પામો! કારણ, તમારા દિવસોમાં હું એક એવું કામ કરી રહ્યો છું કે જો તમને કહેવામાં આવે તોપણ તમે તેને માનશો નહિ. કારણ, જુઓ—હું બાબિલવાસીઓને, તે કડવી અને ઉતાવળી પ્રજાને, ઊભી કરું છું, જેઓ પોતાનાં નહિ એવાં નિવાસસ્થાનો કબજે કરવા પૃથ્વીના વિસ્તારમાં કૂચ કરે છે. તેઓ ભયાનક અને બીવડાવનારા છે; તેઓનો ન્યાય અને તેઓનું ગૌરવ પોતા સિવાય બીજા કોઈ પાસેથી આવતું નથી. તેઓના ઘોડા ચિત્તા કરતાં વધારે ઝડપી છે, સંધ્યાકાળનાં વરુઓ કરતાં વધારે વિકરાળ છે. તેઓના ઘોડેસવારો આગળ ધસે છે; તેઓના ઘોડેસવારો દૂરથી આવે છે, ખાઈ જવા ઉતાવળા ગરુડની જેમ ઊડતા. તેઓ સૌ હિંસા માટે આવે છે, દરેક ચહેરો આગળ ધસતો; તેઓ રેતીની જેમ બંદીવાનોને એકઠા કરે છે. તેઓ રાજાઓની મશ્કરી કરે છે, અને સરદારો તેઓને મન હાંસીપાત્ર છે. તેઓ દરેક કિલ્લાને હસી કાઢે છે; તેઓ માટીના ઢાળ બાંધીને તેને કબજે કરે છે. પછી તેઓ પવનની જેમ ધસી જાય છે અને આગળ નીકળી જાય છે—એવા દોષિત માણસો, જેઓનું પોતાનું બળ એ જ તેઓનો દેવ છે.”

શું તમે અનાદિકાળથી નથી?

હે મારા પિતા, હે મારા પવિત્રજન, શું તમે અનાદિકાળથી નથી? અમે મરીશું નહિ. હે મારા પિતા, તમે ન્યાય માટે તેઓને નીમ્યા છે; હે મારા ખડક, તમે શિક્ષા માટે તેઓને સ્થાપ્યા છે. a a v12 ખડક એ આપણા પિતા માટેનાં જૂના કરારનાં સૌથી પ્રાચીન કાવ્યાત્મક નામોમાંનું એક છે—અડગ, અચળ, કરારમાં વિશ્વાસુ. ન્યાય આવી પડે ત્યારે પણ હબાક્કૂક ખાતરી માટે ખડક તરફ ફરે છે. તમારી આંખો દુષ્ટતા જોવા માટે એટલી શુદ્ધ છે, અને તમે ખોટું જોઈ શકતા નથી. તો પછી કપટી લોકો પર તમે શા માટે નજર કરો છો અને દુષ્ટ પોતાથી વધારે નેકીવાનને ગળી જાય ત્યારે તમે શા માટે શાંત રહો છો? તમે માણસજાતને સમુદ્રની માછલીઓ જેવી, અને કોઈ ધણી ન હોય એવા પેટે ચાલનારાં જંતુઓ જેવી બનાવી છે. તે તેઓ સૌને આંકડે ખેંચી કાઢે છે; તે પોતાની જાળથી તેઓને ઘસડી કાઢે છે; તે પોતાની મોટી જાળમાં તેઓને એકઠાં કરે છે, અને તેથી તે ખુશ થાય છે અને આનંદ પામે છે. તેથી તે પોતાની જાળને યજ્ઞ કરે છે અને પોતાની મોટી જાળને અર્પણ ચઢાવે છે; કારણ, તેઓ દ્વારા તે સમૃદ્ધ થાય છે અને તેનો ખોરાક પુષ્કળ છે. તો શું તે પોતાની જાળ ખાલી કર્યા કરશે, અને દયા વગર સદાકાળ પ્રજાઓનો સંહાર કર્યા કરશે?