ஆபகூக் 1

1 ¹தீர்க்கதரிசியாகிய ஆபகூக் தரிசனத்தில் கண்ட வாக்கியம். ²என் பிதாவே, நான் எவ்வளவு காலம் உதவிக்காகக் கூப்பிட வேண்டும், நீரோ கேளாதிருக்கிறீர்? “கொடுமை!” என்று உம்மை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறேன், ஆனாலும் நீர் இரட்சிக்கவில்லை.

எப்பக்கத்திலும் கொடுமை

³நீர் ஏன் இப்படிப்பட்ட அக்கிரமத்தை என்னைப் பார்க்கச் செய்கிறீர்? அநியாயம் நடக்கும்போது ஏன் சும்மா பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறீர்? அழிவும் கொடுமையும் எனக்கு முன்பாக இருக்கிறது; சண்டை எழும்பி, கலகம் எப்பக்கத்திலும் பரவுகிறது. ⁴ஆகையால் நியாயப்பிரமாணம் சயித்துப்போகிறது, நீதி ஒருபோதும் நிலைநிற்பதில்லை. துன்மார்க்கர் நீதிமானை வளைந்துகொள்கிறார்கள்; அதினால் நீதி புரண்டு வெளிவருகிறது.

நான் செய்கிறதைப் பாரும்

⁵“புறஜாதிகளுக்குள்ளே பாருங்கள், கவனித்துப் பாருங்கள்—பெரிதும் திகைத்துப்போங்கள்! ஏனெனில் உங்கள் நாட்களில் நான் ஒரு கிரியையைச் செய்கிறேன்; அது நீங்கள் நம்பாத ஒன்று, உங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டாலும். ⁶இதோ, பாருங்கள்—நான் கல்தேயரை எழுப்புகிறேன், அந்தக் கசப்பும் துரிதமுமுள்ள ஜாதியை, பூமியின் விசாலமெங்கும் நடந்து செல்கிறவர்களை, தங்களுடையதல்லாத வாசஸ்தலங்களைக் கைப்பற்றுவதற்காக. ⁷அவர்கள் பயங்கரமும் அச்சமும் உள்ளவர்கள்; அவர்களுடைய நியாயமும் மேன்மையும் அவர்களிடத்திலிருந்தேயன்றி வேறெவரிடத்திலுமிருந்து வருவதில்லை. ⁸அவர்களுடைய குதிரைகள் சிவிங்கிகளைப் பார்க்கிலும் வேகமானவை, மாலைநேரத்து ஓநாய்களைப் பார்க்கிலும் கொடியவை. அவர்களுடைய குதிரைவீரர் முன்னேறிப் பாய்கிறார்கள்; அவர்களுடைய குதிரைவீரர் தூரத்திலிருந்து வருகிறார்கள், விழுங்குவதற்குத் தீவிரமாய்ப் பறக்கும் கழுகைப்போல் பறந்துவருகிறார்கள். ⁹அவர்கள் எல்லாரும் கொடுமைசெய்யவே வருகிறார்கள், ஒவ்வொரு முகமும் முன்னோக்கி நெருங்குகிறது; சிறைப்பட்டவர்களை மணலைப்போல் சேர்த்துக்கொள்கிறார்கள். ¹⁰அவர்கள் ராஜாக்களைப் பரிகாசம்பண்ணுகிறார்கள், அதிபதிகள் அவர்களுக்கு நகைப்புக்குரியவர்கள். எல்லாக் கோட்டைகளையும் அவர்கள் ஏளனம்பண்ணுகிறார்கள்; மண்மேடுகளைக் கட்டி அதைப் பிடித்துக்கொள்கிறார்கள். ¹¹பின்பு அவர்கள் காற்றைப்போல் வேகமாய்க் கடந்துபோய், சென்றுவிடுகிறார்கள்—குற்றவாளிகள், தங்கள் சொந்த பலமே தங்கள் தேவனாயிருக்கிற மனிதர்.”

நீர் அநாதியிலிருந்து இருக்கிறவர் அல்லவா?

¹²நீர் அநாதியிலிருந்து இருக்கிறவர் அல்லவா, என் பிதாவே, என் பரிசுத்தரே? நாங்கள் சாவதில்லை. என் பிதாவே, நீர் நியமித்திருக்கிறீர் அவர்களை நியாயத்தீர்ப்புக்காக; என் கன்மலையே, நீர் ஸ்தாபித்திருக்கிறீர் அவர்களைத் தண்டித்துத் திருத்துவதற்காக. ^a a v12 கன்மலை என்பது நமது பிதாவுக்குப் பழைய ஏற்பாட்டின் ஆரம்பகாலப் பாடல்-நாமங்களில் ஒன்று—உறுதியானவர், அசையாதவர், உடன்படிக்கையில் உண்மையுள்ளவர். நியாயத்தீர்ப்பு விழும்போதும்கூட ஆபகூக் ஆறுதலுக்காகக் கன்மலையானவரை நோக்கித் திரும்புகிறான். ¹³தீமையைப் பார்க்கிலும் மிகவும் சுத்தமான கண்களையுடையவர் நீர், அநியாயத்தை நோக்கிப்பார்க்க உம்மால் கூடாது. அப்படியிருக்க, துரோகிகளை நீர் ஏன் நோக்கிப்பார்த்து மவுனமாயிருக்கிறீர், துன்மார்க்கன் விழுங்கும்போது தன்னிலும் நீதியுள்ளவனை? ¹⁴நீர் மனுஷரைச் சமுத்திரத்தின் மீன்களைப்போல் ஆக்கினீர், அதிபதியில்லாமல் ஊரும் பிராணிகளைப்போல். ¹⁵அவன் அவர்கள் எல்லாரையும் தூண்டிலால் இழுத்தெடுக்கிறான்; தன் வலையினால் இழுத்துக்கொள்கிறான்; தன் வலைச்செருக்கில் அவர்களைச் சேர்த்துக்கொள்கிறான், அதினால் அவன் மகிழ்ந்து களிகூருகிறான். ¹⁶ஆகையால் அவன் தன் வலைக்குப் பலியிடுகிறான், தன் வலைச்செருக்குக்குத் தூபங்காட்டுகிறான்; ஏனெனில் அவைகளால் அவனுடைய பங்கு கொழுமையாகி, அவனுடைய ஆகாரம் சம்பூரணமாயிருக்கிறது. ¹⁷இப்படியிருக்க, அவன் தன் வலையை வெறுமையாக்கிக்கொண்டே இருப்பானோ, ஜாதிகளை இரக்கமில்லாமல் என்றென்றைக்கும் கொன்றுகொண்டே இருப்பானோ?