ஆபகூக் 3

3 ¹ஆபகூக் தீர்க்கதரிசியின் ஜெபம், சிகியோனோத் என்னும் இராகத்தில். ^a a v1 சிகியோனோத்: பேரார்வத்துடன் சுதந்திரமாகப் பாயும் ஒரு இசைப் பாணியாக இருக்கலாம்; இந்த ஜெபம் பாடப்படுவதற்காக எழுதப்பட்டது. ²எங்கள் பிதாவே, செய்தியை நான் கேள்விப்பட்டேன் உம்மைக்குறித்த செய்தியை, நான் பயபக்தியுடன் நிற்கிறேன். எங்கள் பிதாவே, எங்கள் நாட்களிலேயே உம்முடைய கிரியையைப் புத்துயிர்ப்பியும்; எங்கள் நாட்களிலேயே அதை அறியப்பண்ணும்; கோபத்திலும் இரக்கத்தை நினைத்தருளும். ^b b v2 ஆபகூக் தம்முடைய இரக்கத்தின் இருதயத்தை—ஒரு தகப்பன் தம் பிள்ளையின்மேல் கொள்ளும் ஆழமான அன்பை—நினைத்தருளும்படி எங்கள் பிதாவை வேண்டிக்கொள்கிறான். இரக்கத்திற்கான ஒவ்வொரு கூக்குரலின் அடியிலும், எங்கள் பிதாவின் இருதயம் நம்மை நோக்கித் திரும்பவேண்டும் என்ற கூக்குரல் மறைந்திருக்கிறது. ³எங்கள் பிதா தேமானிலிருந்து வந்தார், பரிசுத்தர் பாரான் மலையிலிருந்து வந்தார். அவருடைய மகிமை வானங்களை மூடிக்கொண்டது, பூமி அவருடைய துதியால் நிறைந்திருந்தது. ⁴அவருடைய பிரகாசம் சூரிய ஒளியைப்போல் இருந்தது; அவருடைய கரத்திலிருந்து கிரணங்கள் மின்னின; அங்கே அவருடைய வல்லமை மறைந்திருந்தது. ⁵முன்பாக அவருக்கு கொள்ளைநோய் சென்றது, அவருடைய பாதங்களைப் பின்தொடர்ந்து கொடியநோய் வந்தது. ⁶அவர் நின்று பூமியை அசைத்தார்; அவர் நோக்கிப்பார்த்து ஜாதிகளை நடுங்கச்செய்தார். நித்திய மலைகள் சிதறடிக்கப்பட்டன; நிரந்தரமான குன்றுகள் தாழ்ந்துபோயின. அவருடைய வழிகள் பூர்வகாலத்தினுடையவை. ⁷கூஷானின் கூடாரங்கள் உபத்திரவத்தில் இருப்பதைக் கண்டேன்; மீதியான் தேசத்தின் திரைச்சீலைகள் நடுங்கின. ⁸எங்கள் பிதாவே, உம்முடைய கோபம் நதிகளுக்கு விரோதமாய் இருந்ததோ? உம்முடைய கோபம் நதிகளுக்கு விரோதமாயும், உம்முடைய உக்கிரம் கடலுக்கு விரோதமாயும் இருந்ததோ, நீர் உம்முடைய குதிரைகளின்மேல் ஏறி வந்தபோது, உம்முடைய இரட்சிப்பின் இரதங்களின்மேல் ஏறி வந்தபோது? ⁹உம்முடைய வில்லை உறையிலிருந்து எடுத்து வெளிப்படுத்தினீர்; அநேக அம்புகளை வரவழைத்தீர். நதிகளால் பூமியைப் பிளந்தீர். ¹⁰மலைகள் உம்மைக்கண்டு வேதனைப்பட்டு நெளிந்தன; கொந்தளிக்கும் வெள்ளம் புரண்டோடிற்று; ஆழம் தன் சத்தத்தை எழுப்பி, தன் கைகளை உயர எடுத்தது. ¹¹சூரியனும் சந்திரனும் நின்றுவிட்டன தங்கள் உயர்ந்த இடத்தில், பாய்ந்துசெல்லும் உம்முடைய அம்புகளின் ஒளியைக்கண்டு, மின்னும் உம்முடைய ஈட்டியின் பிரகாசத்தைக்கண்டு. ¹²உக்கிரத்தோடே நீர் பூமியின்மேல் நடந்துசென்றீர்; கோபத்தோடே ஜாதிகளை மிதித்து அடித்தீர். ¹³உம்முடைய ஜனத்தின் இரட்சிப்புக்காக நீர் புறப்பட்டீர், உம்முடைய அபிஷேகம்பண்ணப்பட்டவனின் இரட்சிப்புக்காகவே புறப்பட்டீர். துன்மார்க்கனுடைய வீட்டின் தலையை நசுக்கினீர், அடிமுதல் நுனிவரை அவனை நிர்வாணமாக்கினீர். ¹⁴அவனுடைய சொந்த அம்புகளாலேயே தலையைத் துளைத்தீர் அவனுடைய போர்வீரர்களின், அவர்கள் என்னைச் சிதறடிக்கும்படி புயலைப்போல் வெளியே பாய்ந்துவந்தார்கள், என்னை, சிறுமையானவனை மறைவிடத்தில் விழுங்குவதுபோல் களிகூர்ந்தார்கள். ¹⁵உம்முடைய குதிரைகளால் கடலை மிதித்தீர், பெருவெள்ளத்தின் கொந்தளிப்பையே மிதித்தீர். ¹⁶நான் கேட்டேன், என் உடல் நடுங்கிற்று; அந்தச் சத்தத்திற்கு என் உதடுகள் துடித்தன; என் எலும்புகளில் அழுகல் ஏறிற்று, என் கால்கள் என்னடியில் நடுங்கின. ஆயினும், எங்களைத் தாக்கும் ஜனத்தின்மேல் ஆபத்தின் நாள் வரும்வரை நான் அமைதலாய்க் காத்திருப்பேன்.

¹⁷அத்திமரம் துளிர்விடாமலும், திராட்சைச்செடிகளில் கனி இல்லாமலும் போனாலும்; ஒலிவமரத்தின் விளைச்சல் தவறிப்போனாலும், வயல்கள் உணவை விளைவிக்காமல் போனாலும்; தொழுவத்தில் மந்தை இல்லாமல் போனாலும், கொட்டகைகளில் ஆடுமாடு இல்லாமல் போனாலும், ¹⁸ஆயினும் நான் எங்கள் பிதாவில் மகிழ்ச்சியாயிருப்பேன்; என் இரட்சிப்பின் பிதாவில் நான் களிகூருவேன். ¹⁹சர்வவல்லமையுள்ள பிதாவே என் பெலன்; அவர் என் கால்களை மான்களின் கால்களைப்போலாக்குகிறார்; உயரமான இடங்களில் நான் நடக்கும்படி செய்கிறார். பாடகர் தலைவனுக்கு: என் நரம்பு வாத்தியங்களோடே. ^c c v19 “பாடகர் தலைவனுக்கு: என் நரம்பு வாத்தியங்களோடே” என்பது, இந்த ஜெபம் ஆலயப் பாடகர் குழுவிற்காக இயற்றப்பட்டது என்பதைக் காட்டும் ஒரு இசை நடத்தும் அறிவுறுத்தலாகும்.