Die gebed van Habakuk
Habakuk bid terug wat hy gehoor het en sien ons Vader uit Teman optrek, berge en nasies skud om sy volk te red. Die gesig laat hom tot in sy gebeente bewe, tog kies hy vreugde in die Vader van sy verlossing al misluk elke oes en kudde.
3 1’n Gebed van die profeet Habakuk, op Sjigjonot. a a v1 Sjigjonot: waarskynlik ’n hartstogtelike, vry-vloeiende musiekstyl; hierdie gebed is geskryf om gesing te word. 2Ons Vader, ek het die berig oor u gehoor, en ek staan in ontsag. Ons Vader, laat u werk herleef in ons eie tyd; maak dit bekend in ons eie tyd; onthou in u toorn die barmhartigheid. b b v2 Habakuk vra ons Vader om sy hart vol medelye te onthou — die diep liefde wat ’n ouer vir ’n kind voel. Onder elke roep om barmhartigheid lê die roep dat ons Vader se hart na ons toe sal draai. 3Ons Vader het van Teman af gekom, die Heilige van die berg Paran. Sy prag het die hemele bedek, en die aarde was vol van sy lof. 4Sy glans was soos die lig; strale het uit sy hand geflits; en daar het sy krag verborge gelê. 5Voor hom uit het die pes gegaan, en die plaag het by sy voete gevolg. 6Hy het gaan staan en die aarde geskud; hy het gekyk en die nasies laat bewe. Die ewige berge is verbrysel; die ewigdurende heuwels het laag weggesak. Sy weë is van ouds af. 7Ek het die tente van Kusan in ellende gesien; die tentdoeke van die land Midian het gebewe. 8Was u toorn teen die riviere, ons Vader? Was u gramskap teen die riviere, of u woede teen die see, toe u op u perde gery het, op u strydwaens van redding? 9U het u boog ontbloot; u het om baie pyle geroep. U het die aarde oopgekloof met riviere. 10Die berge het u gesien en ineengekrimp; die woeste waters het verbygestroom; die diepte het sy stem verhef en sy hande hoog opgehef. 11Die son en die maan het stil bly staan in hulle hoë woning, by die lig van u snelle pyle, by die glans van u blinkende spies. 12In woede het u deur die aarde getrek; in toorn het u die nasies gedors. 13U het uitgetrek vir die redding van u volk, vir die redding van u gesalfde. U het die kop van die huis van die goddelose verbrysel, en hom ontbloot van kop tot tone. 14Met sy eie pyle het u die kop deurboor van sy krygers, wat uitgestorm het om my te verstrooi, terwyl hulle juig asof hulle die armes in die geheim wil verslind. 15U het die see met u perde vertrap, die bruising van magtige waters. 16Ek het gehoor, en my liggaam het gebewe; my lippe het getril by die geluid; verrotting het in my gebeente ingesluip, en my bene het onder my geswik. Tog sal ek in stilte wag op die dag van benoudheid wat sal aanbreek oor die volk wat ons aanval.
17Al bloei die vyeboom nie, en is daar geen vrugte aan die wingerdstokke nie; al misluk die olyfoes, en lewer die landerye geen voedsel nie; al is daar geen kleinvee in die kraal nie, en is daar geen beeste in die stalle nie, 18tog sal ek juig in ons Vader; ek sal my verheug in die Vader van my redding. 19Die Soewereine Vader is my krag; hy maak my voete soos dié van ’n takbok; hy laat my op die hoogtes trap. Vir die koorleier: met my snaarinstrumente. c c v19 “Vir die koorleier: met my snaarinstrumente” is ’n uitvoeringsaanwysing wat wys dat hierdie gebed vir die tempelkoor saamgestel is.
