Habakkukning ibodati
Habakkuk eshitganlarini ibodatida qaytarib aytadi va Otamizning O'z xalqini qutqarish uchun Temandan chiqib, tog'lar va xalqlarni larzaga solib kelayotganini ko'radi. Vahiy uni suyak-suyagigacha titratadi — shunga qaramay, har bir hosil va har bir suruv yo'q bo'lsa ham, u najotkor Otasidan quvonishni tanlaydi.
3 1Habakkuk paygʻambarning ibodati, Shigionot ohangida. a a v1 Shigionot: ehtimol, ehtirosli, erkin oqadigan musiqiy uslub; bu ibodat kuylash uchun yozilgan. 2Ey Otamiz, Sen haqingdagi xabarni eshitdim va hayratga tushdim. Ey Otamiz, Oʻz ishingni bizning zamonamizda jonlantirgin; bizning zamonamizda uni oshkor qilgin; gʻazabingda rahmni esga olgin. b b v2 Habakkuk Otamizdan Oʻz rahmdillik yuragini — ota-onaning oʻz farzandiga boʻlgan teran sevgisini — eslashni soʻraydi. Har bir rahm-shafqat nidosi ostida Otamizning yuragi biz tomon burilishi uchun boʻlgan nido yotadi. 3Otamiz Temandan keldi, Muqaddas Zot Paran togʻidan keldi. Uning ulugʻvorligi osmonlarni qopladi, va yer Uning hamdu sanosi bilan toʻldi. 4Uning yogʻdusi nurdek edi; qoʻlidan nurlar chaqnadi; va qudrati oʻsha yerda yashirin edi. 5Uning oldidan oʻlat yurdi, vabo esa izidan bordi. 6U turib, yerni larzaga keltirdi; U nazar solib, xalqlarni titratdi. Abadiy togʻlar parchalanib ketdi; mangu tepaliklar choʻkib ketdi. Uning yoʻllari qadimiydir. 7Men Kushon chodirlarini balo ichida koʻrdim; Midiyon yurtining pardalari titrab ketdi. 8Gʻazabing daryolarga qarshi edimi, ey Otamiz? Qahring daryolargami, yoki dahshating dengizgami, Sen otlaringga minib, najot aravalaringda yurganingda? 9Kamoningni ochding; koʻp oʻqlarni chaqirding. Yerni daryolar bilan yorib ochding. 10Togʻlar Seni koʻrib larzaga tushdi; shiddatli suvlar oqib oʻtdi; tubsizlik oʻz ovozini koʻtardi va qoʻllarini baland koʻtardi. 11Quyosh va oy toʻxtab qoldi oʻzlarining baland maskanida, Sening uchib borayotgan oʻqlaring nuridan, yaltirab turgan nayzangning chaqnashidan. 12Gʻazab bilan yer yuzini kezib chiqding; qahr bilan xalqlarni yanchding. 13Oʻz xalqingning najoti uchun chiqding, Oʻzing moy surtgan kishingning najoti uchun. Fosiqlar xonadonining boshini ezib tashlading, uni boshdan-oyoqgacha yalangʻochlading. 14Oʻzining oʻqlari bilan jangchilarining boshini teshding; ular meni tarqatib yuborish uchun boʻrondek otilib chiqishdi, goʻyo kambagʻalni yashirincha yutib yubormoqchidek quvonishardi. 15Sen otlaring bilan dengizni oyoq osti qilding, qudratli suvlarning koʻpirishini. 16Men eshitdim va vujudim titrab ketdi; ovozdan lablarim qaltiradi; suyaklarimga chirish kirib keldi, oyoqlarim ostimda qaltiradi. Shunday boʻlsa-da, bizga bostirib kiradigan xalq boshiga kulfat kuni kelishini sokinlik bilan kutaman.
17Anjir daraxti gullamasa ham, tok novdalarida meva boʻlmasa ham; zaytun hosili bitmasa ham, dalalar ozuqa bermasa ham; ogʻilda suruv boʻlmasa ham, molxonalarda poda boʻlmasa ham, 18shunda ham men Otamizdan shodlanaman; najotimning Otasidan quvonaman. 19Hukmron Ota mening qudratimdir; U oyoqlarimni kiyik oyogʻidek qiladi; meni baland choʻqqilarda yuritadi. Hamdxonlar boshligʻiga: torli sozlarim bilan. c c v19 “Hamdxonlar boshligʻiga: torli sozlarim bilan” — bu ibodat Maʼbad xori uchun yozilganini koʻrsatadigan ijro koʻrsatmasidir.