Asih teu Pilih Kasih
Nyekelkeun korsi alus ka nu beunghar jeung nyuruhan nu miskin diuk dina lanté ngajadikeun jamaah hakim anu niatna jahat, padahal Rama urang milih nu miskin pikeun jadi beunghar dina iman. Iman anu méré dahar ka dulur nu lapar ku omongan wungkul nyaéta iman anu paéh.
2 1Dulur-dulur, salaku jalma anu percaya ka Gusti Yesus Kristus nu mulya, maraneh ulah pilih kasih. 2Upamana aya hiji jalma nganggo ali emas jeung papakean alus asup ka tempat kumpulan maraneh, sarta aya deui hiji jalma miskin make pakean butut asup. 3Lamun maraneh merhatikeun ka nu dangdananana alus tuluy ngomong, “Calik di dieu, tempat anu hade,” tapi ka nu miskin ngomong, “Nangtung di ditu,” atawa “Diuk dina taneuh deukeut suku kuring,” 4lain eta hartina maraneh geus pilih kasih di antara maraneh sorangan, sarta jadi hakim anu dituyun ku niat jahat? 5Darengekeun, dulur-dulur anu dipikaasih: Lain Rama urang anu geus milih jalma-jalma miskin di dunya ieu sangkan jadi beunghar dina iman, sarta jadi ahli waris Karajaan anu dijangjikeun ka jalma-jalma anu mikaasih ka Mantenna? 6Tapi maraneh geus ngahina ka nu miskin. Lain jalma-jalma beunghar anu nindes maraneh sarta nyered maraneh ka pangadilan? 7Lain maranehna anu ngahina jenengan anu mulya anu geus disandangkeun ka maraneh?
8Lamun maraneh enya-enya ngalakonan hukum karajaan luyu jeung Kitab Suci, “Pikanyaah batur saperti ka diri sorangan,” eta kalakuan anu hade.
9Tapi lamun maraneh pilih kasih, maraneh migawe dosa, sarta eta hukum nyalahkeun maraneh jadi jalma anu ngarempak hukum. 10Sing saha anu nurut kana sakabeh hukum tapi gagal dina hiji perkara, eta salah ngarempak sakabehna. 11Sabab Rama urang, anu ngalarang jinah, oge ngalarang maehan. Jadi lamun maraneh nyingkahan jinah tapi maehan, maraneh teh jalma anu ngarempak hukum. 12Nyaritaa jeung milampaha saperti jalma anu bakal dihakiman ku hukum kamardikaan. 13Hukuman moal welas ka jalma anu henteu welas ka batur; welas asih leuwih unggul ti batan hukuman.
Iman nu Dibuktikeun ku Perbuatan
14Naon gunana, dulur-dulur, lamun aya jalma ngaku boga iman tapi euweuh perbuatan? Naha eta iman bisa nyalametkeun manehna? 15Upamana aya dulur lalaki atawa awewe anu kakurangan pakean sarta kurang dahareun sapopoe, 16tuluy aya salah saurang ti maraneh ngomong ka manehna, “Mangga, tengtrem, sing haneut jeung seubeuh,” tapi henteu mere naon-naon pikeun kaperluan badanna—naon gunana eta? 17Nya kitu deui, iman anu ngan sorangan, lamun henteu dibarengan ku perbuatan, eta paeh. 18Tapi aya nu bakal ngomong, “Maneh boga iman, ari kuring boga perbuatan.” Tuduhkeun ka kuring imanna maneh anu euweuh perbuatan, tangtu kuring bakal nuduhkeun iman kuring tina perbuatan kuring. 19Maneh percaya yen Rama urang teh hiji; eta hade. Sanajan setan-setan oge percaya kana hal eta—tur ngadegdeg. 20Naha maneh hayang kuring nuduhkeun, eh jalma gejul, yen iman anu euweuh perbuatan teh teu aya gunana? 21Lain Ibrahim karuhun urang geus diangken bener ku perbuatanana nalika manehna ngurbankeun anakna, Ishak, dina altar? 22Ku kituna maraneh nenjo yen imanna digawe bareng jeung perbuatanana, sarta imanna disampurnakeun ku perbuatanana. 23Ieu ngabuktikeun eusi Kitab Suci, “Ibrahim percaya ka Rama urang, sarta hal eta diitung minangka kabeneran pikeun manehna”—manehna disebut sobat Rama urang. a a v23 Ibrahim lain ngan saukur jalma anu percaya ka Rama urang—manehna disebut sobat-Na. Ieu teh inti pang Rama urang neangan urang: lain pikeun ngabogaan abdi anu sieun ka Mantenna, tapi pikeun ngabogaan sobat anu wanoh ka Mantenna. 24Ku kituna maraneh nenjo yen jalma teh diangken bener ku perbuatan, lain ngan ku iman wungkul. 25Nya kitu deui, lain Rahab si palacur oge diangken bener ku perbuatanana, nalika manehna nampa para utusan sarta ngajurungkeun maranehna ka jalan anu sejen? 26Saperti badan anu euweuh rohna teh paeh, nya kitu deui iman anu euweuh perbuatanana oge paeh.