پيار ۾ ڪو طرفداري ناهي
امير کي سٺي جاءِ تي ويهارڻ ۽ غريب کي فرش تي، ڪليسيا کي بُري نيت وارو منصف بڻائي ٿو، جڏهن ته اسان جي پيءُ غريبن کي چونڊيو ته اهي ايمان ۾ امير ٿين. اهو ايمان جيڪو بکايل ڀاءُ کي فقط لفظ کارائي، مئل آهي.
اسان جو پيءُ آيت ۾ ڳالهائي ٿو 8
2 1اي منهنجا ڀائرو ۽ ڀينرون، اوهين جيڪي اسان جي جلوي واري خداوند يسوع مسيح تي ايمان رکو ٿا، سي ڪنهن سان طرفداري نہ ڪريو. 2فرض ڪريو تہ سونهري ڇلو ۽ سٺا ڪپڙا پهريل هڪڙو ماڻهو اوهان جي جماعت ۾ اچي ٿو، ۽ ميرا ڪپڙا پهريل هڪڙو غريب بہ اچي ٿو. 3جيڪڏهن اوهين سٺن ڪپڙن واري کي ڏسي چئو تہ ”هتي سٺي جاءِ تي ويهه،“ پر غريب کي چئو تہ ”تون اتي بيهه،“ يا ”منهنجن پيرن وٽ زمين تي ويهه،“ 4تہ ڇا اوهان پاڻ ۾ طرفداري ڪري بڇڙن ارادن وارا منصف نہ بڻيا آهيو؟ 5ٻڌو، منهنجا پيارا ڀائرو ۽ ڀينرون! ڇا اسان جي پيءُ دنيا جي غريبن کي ايمان ۾ دولتمند ٿيڻ ۽ انهيءَ بادشاهيءَ جو وارث ٿيڻ لاءِ نہ چونڊيو آهي، جنهن جو واعدو سندس سان پيار ڪندڙن سان ڪيو ويو آهي؟ 6پر اوهان غريبن جي بي عزتي ڪئي آهي. ڇا امير اوهان تي ظلم نہ ٿا ڪن ۽ اوهان کي ڇڪي عدالتن ۾ نہ ٿا وٺي وڃن؟ 7ڇا اهي ئي انهيءَ معزز نالي جو ڪفر نہ ٿا بڪن، جنهن سان اوهين سڏجو ٿا؟
8جيڪڏهن اوهين پاڪ ڪتاب موجب بادشاهي شريعت تي سچ پچ عمل ٿا ڪريو، يعني ”پنهنجي پاڙيسريءَ سان پنهنجي جيان پيار ڪر“ تي، تہ اوهين چڱو ٿا ڪريو.
9پر جيڪڏهن اوهين طرفداري ٿا ڪريو تہ گناهه ٿا ڪريو، ۽ شريعت اوهان کي شريعت ٽوڙيندڙ ثابت ڪري ٿي. 10جيڪو سڄي شريعت تي عمل ڪري ٿو پر هڪڙي نقطي تي ڪري پوي ٿو، سو سڀني جي ٽوڙڻ جو ڏوهاري ٿئي ٿو. 11ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ زنا ڪرڻ کان بہ منع ڪئي ۽ قتل ڪرڻ کان بہ. تنهنڪري جيڪڏهن اوهين زنا کان تہ بچو ٿا پر قتل ڪريو ٿا، تہ شريعت ٽوڙيندڙ آهيو. 12اهڙن ماڻهن وانگر ڳالهايو ۽ عمل ڪريو، جن جو فيصلو آزاديءَ جي شريعت موجب ٿيڻو آهي. 13جنهن رحم نہ ڪيو، تنهن لاءِ فيصلو بي رحم هوندو. رحم فيصلي تي غالب اچي ٿو.
عملن وارو ايمان
14منهنجا ڀائرو ۽ ڀينرون، جيڪڏهن ڪو ماڻهو ايمان رکڻ جو اقرار ڪري پر سندس عمل نہ هجن، تہ ڪهڙو فائدو؟ ڇا اهو ايمان کيس بچائي سگهي ٿو؟ 15فرض ڪريو تہ ڪنهن ڀاءُ يا ڀيڻ وٽ پورا ڪپڙا ناهن ۽ روزاني کاڌي جي کوٽ آهي، 16پوءِ اوهان مان ڪو کين چوي تہ ”سلامتيءَ سان وڃو، گرم رهو ۽ پيٽ ڀري کائو،“ پر جسماني ضرورتن لاءِ کين ڪجهه نہ ڏئي—تہ اهو ڪهڙو فائدو؟ 17هن ريت ايمان بہ، جيڪڏهن ان سان گڏ عمل نہ هجن، تہ اڪيلو ٿي مئل آهي. 18پر ڪو چوندو تہ ”تو وٽ ايمان آهي ۽ مون وٽ عمل آهن.“ تون پنهنجو ايمان مون کي عملن کان سواءِ ڏيکار، ۽ آءٌ تو کي پنهنجو ايمان پنهنجن عملن مان ڏيکاريندس. 19تون ايمان ٿو رکين تہ اسان جو پيءُ هڪڙو آهي، سو تون چڱو ٿو ڪرين. بدروحون بہ اهو مڃين ٿيون ۽ ڏڪن ٿيون. 20اي بي سمجهه ماڻهو، ڇا تون چاهين ٿو تہ آءٌ تو کي ڏيکاريان تہ عملن کان سواءِ ايمان بيڪار آهي؟ 21جڏهن اسان جي ابي ابراهيم پنهنجو پٽ اسحاق قربان گاهه تي پيش ڪيو، تڏهن ڇا هو عملن سان سچار نہ ٺهريو؟ 22اوهين ڏسو ٿا تہ ايمان سندس عملن سان گڏجي ڪم ڪري رهيو هو، ۽ عملن سان ايمان پورو ٿيو. 23انهيءَ سان پاڪ ڪتاب جو اهو چوڻ پورو ٿيو تہ ”ابراهيم اسان جي پيءُ تي ايمان آندو، ۽ اهو سندس لاءِ سچائي ڳڻيو ويو“—۽ کيس اسان جي پيءُ جو دوست سڏيو ويو. a a v23 ابراهيم رڳو اسان جي پيءُ تي ايمان آڻيندڙ نہ هو—کيس سندس دوست سڏيو ويو. هيءُ ئي انهيءَ جو اصل سبب آهي تہ اسان جو پيءُ اسان کي ڇو ٿو ڳولهي—انهن نوڪرن لاءِ نہ جيڪي کانئس ڊڄن، پر انهن دوستن لاءِ جيڪي کيس سڃاڻن. 24اوهين ڏسو ٿا تہ ماڻهو رڳو ايمان سان نہ، پر عملن سان سچار ٺهرايو وڃي ٿو. 25اهڙيءَ طرح جڏهن راحب ڪسبياڻيءَ قاصدن کي ڀليڪار ڪري ٻئي رستي کان موڪليائين، تڏهن ڇا هوءَ بہ عملن سان سچار نہ ٺهي؟ 26جيئن جسم روح کان سواءِ مئل آهي، تيئن ايمان بہ عملن کان سواءِ مئل آهي.
