ڇپيل
ڪتاب

اها باهہ جنهن کي ڪوبہ قابو نہ ٿو ڪري سگهي

استادن جو فيصلو وڌيڪ سختيءَ سان ٿيندو، ۽ سبب زبان آهي: سُڪان، چڻنگ، اهڙو زهر جنهن کي ڪو به قابو نٿو ڪري. ساڳيو وات اسان جي پيءُ جي حمد ڪري ٿو ۽ انهن ماڻهن کي پٽي ٿو جيڪي سندس صورت تي بڻيل آهن. سچي ڏاهپ امن پسند ۽ رحمدل هلت ۾ ظاهر ٿئي ٿي، ڪڙي خودغرض لالچ ۾ نه.

باب 3.

منهنجا ڀائرو ۽ ڀينرون، اوهان مان گھڻا استاد نہ ٿين، ڇاڪاڻ تہ اسان استادن تي وڌيڪ سخت فيصلو ٿيندو. ڇالاءِ جو اسين سڀ ڪيترن ئي طرفن کان ٿاٻا کايون ٿا. جيڪو ڳالهائڻ ۾ ڪڏهن ٿاٻو نہ ٿو کائي، سو ڪامل ماڻهو آهي، جيڪو پنهنجي سڄي جسم کي بہ قابو ۾ رکي سگهي ٿو. جيڪڏهن اسين گھوڙن کي پنهنجو حڪم مڃائڻ لاءِ سندن وات ۾ لغام وجھون ٿا، تہ سندن سڄو جسم بہ موڙيون ٿا. ٻيڙين کي بہ ڏسو: جيتوڻيڪ اهي وڏيون آهن ۽ تيز واءُ سان هلنديون آهن، تڏهن بہ هڪڙو ننڍڙو سُڪان انهن کي ملاح جي مرضيءَ موجب جيڏانهن گھرجي، تيڏانهن موڙي ٿو. تيئن ئي زبان بہ هڪ ننڍو عضوو آهي، پر وڏيون ڳالهيون ڪري ٿي. ڏسو، ننڍڙي باهہ ڪيڏي نہ وڏي ٻيلي کي ٻاري ڇڏي ٿي! زبان باهہ آهي، اسان جي بدن جي عضون ۾ رکيل بدڪاريءَ جي هڪ دنيا آهي. اها سڄي جسم کي ناپاڪ ڪري ٿي، زندگيءَ جي سڄي سفر کي ٻاري ڇڏي ٿي، ۽ پاڻ دوزخ جي باهہ سان ٻرندي رهي ٿي. a a v6 گيهنا يروشلم کان ٻاهر هنوم جي واديءَ جو نالو هو، جتي ڪچرو ساڙيو ويندو هو؛ اها جاءِ آخري عدالت جي تصوير بڻجي وئي — هتي دوزخ پاڻ. هر قسم جا جانور، پکي، ريڙهندڙ جاندار ۽ سمنڊ جا جاندار انسان جي هٿان قابو ڪيا وڃن ٿا، ۽ قابو ڪيا ويا آهن، پر ڪوبہ ماڻهو زبان کي قابو نہ ٿو ڪري سگهي. اها بي آرام برائي آهي، موتمار زهر سان ڀريل. ان سان اسين اسان جي پيءُ کي مبارڪ چئون ٿا؛ ان سان ئي اسين انهن ماڻهن تي لعنت ڪريون ٿا جيڪي اسان جي پيءُ جي صورت تي جوڙيا ويا آهن. هڪڙي ئي وات مان برڪت ۽ لعنت نڪرن ٿيون. منهنجا ڀائرو ۽ ڀينرون، اهڙو نہ ٿيڻ گھرجي. ڇا ڪو چشمو هڪڙي ئي سوراخ مان مٺو ۽ ڪڙو پاڻي ٻئي ڪڍي ٿو؟ ڀائرو ۽ ڀينرون، ڇا انجير جو وڻ زيتون ڏئي سگهي ٿو يا انگورن جي ويل انجير؟ ائين ئي کارو چشمو مٺو پاڻي نہ ٿو ڏئي سگهي.

مٿان کان ايندڙ حڪمت

اوهان مان ڏاهو ۽ سمجھدار ڪير آهي؟ اهو پنهنجي سٺي هلت سان، حڪمت واري نرمائيءَ ۾ پنهنجا ڪم ڏيکاري. پر جيڪڏهن اوهان جي دل ۾ ڪڙو حسد ۽ خود غرضيءَ واري خواهش ڀريل آهي، تہ سچ جي خلاف وڏائي نہ ڪريو ۽ ڪوڙ نہ ڳالهايو. هيءَ اها حڪمت ناهي جيڪا مٿان کان لهي ٿي، پر دنياوي، بي روح ۽ شيطاني آهي. ڇاڪاڻ تہ جتي حسد ۽ خود غرضيءَ واري خواهش آهي، اتي بدنظمي ۽ هر قسم جو بڇڙو ڪم ٿيندو. مٿان کان ايندڙ حڪمت: پهرين پاڪ، پوءِ صلح پسند، نرم، معقول، رحم ۽ چڱي ميوي سان ڀريل، بي طرف ۽ سچي دل واري. سچائيءَ جو فصل صلح ڪرائيندڙن طرفان صلح ۾ پوکيو وڃي ٿو.