اها باهہ جنهن کي ڪوبہ قابو نہ ٿو ڪري سگهي
استادن جو فيصلو وڌيڪ سختيءَ سان ٿيندو، ۽ سبب زبان آهي: سُڪان، چڻنگ، اهڙو زهر جنهن کي ڪو به قابو نٿو ڪري. ساڳيو وات اسان جي پيءُ جي حمد ڪري ٿو ۽ انهن ماڻهن کي پٽي ٿو جيڪي سندس صورت تي بڻيل آهن. سچي ڏاهپ امن پسند ۽ رحمدل هلت ۾ ظاهر ٿئي ٿي، ڪڙي خودغرض لالچ ۾ نه.
3 1منهنجا ڀائرو ۽ ڀينرون، اوهان مان گھڻا استاد نہ ٿين، ڇاڪاڻ تہ اسان استادن تي وڌيڪ سخت فيصلو ٿيندو. 2ڇالاءِ جو اسين سڀ ڪيترن ئي طرفن کان ٿاٻا کايون ٿا. جيڪو ڳالهائڻ ۾ ڪڏهن ٿاٻو نہ ٿو کائي، سو ڪامل ماڻهو آهي، جيڪو پنهنجي سڄي جسم کي بہ قابو ۾ رکي سگهي ٿو. 3جيڪڏهن اسين گھوڙن کي پنهنجو حڪم مڃائڻ لاءِ سندن وات ۾ لغام وجھون ٿا، تہ سندن سڄو جسم بہ موڙيون ٿا. 4ٻيڙين کي بہ ڏسو: جيتوڻيڪ اهي وڏيون آهن ۽ تيز واءُ سان هلنديون آهن، تڏهن بہ هڪڙو ننڍڙو سُڪان انهن کي ملاح جي مرضيءَ موجب جيڏانهن گھرجي، تيڏانهن موڙي ٿو. 5تيئن ئي زبان بہ هڪ ننڍو عضوو آهي، پر وڏيون ڳالهيون ڪري ٿي. ڏسو، ننڍڙي باهہ ڪيڏي نہ وڏي ٻيلي کي ٻاري ڇڏي ٿي! 6زبان باهہ آهي، اسان جي بدن جي عضون ۾ رکيل بدڪاريءَ جي هڪ دنيا آهي. اها سڄي جسم کي ناپاڪ ڪري ٿي، زندگيءَ جي سڄي سفر کي ٻاري ڇڏي ٿي، ۽ پاڻ دوزخ جي باهہ سان ٻرندي رهي ٿي. a a v6 گيهنا يروشلم کان ٻاهر هنوم جي واديءَ جو نالو هو، جتي ڪچرو ساڙيو ويندو هو؛ اها جاءِ آخري عدالت جي تصوير بڻجي وئي — هتي دوزخ پاڻ. 7هر قسم جا جانور، پکي، ريڙهندڙ جاندار ۽ سمنڊ جا جاندار انسان جي هٿان قابو ڪيا وڃن ٿا، ۽ قابو ڪيا ويا آهن، 8پر ڪوبہ ماڻهو زبان کي قابو نہ ٿو ڪري سگهي. اها بي آرام برائي آهي، موتمار زهر سان ڀريل. 9ان سان اسين اسان جي پيءُ کي مبارڪ چئون ٿا؛ ان سان ئي اسين انهن ماڻهن تي لعنت ڪريون ٿا جيڪي اسان جي پيءُ جي صورت تي جوڙيا ويا آهن. 10هڪڙي ئي وات مان برڪت ۽ لعنت نڪرن ٿيون. منهنجا ڀائرو ۽ ڀينرون، اهڙو نہ ٿيڻ گھرجي. 11ڇا ڪو چشمو هڪڙي ئي سوراخ مان مٺو ۽ ڪڙو پاڻي ٻئي ڪڍي ٿو؟ 12ڀائرو ۽ ڀينرون، ڇا انجير جو وڻ زيتون ڏئي سگهي ٿو يا انگورن جي ويل انجير؟ ائين ئي کارو چشمو مٺو پاڻي نہ ٿو ڏئي سگهي.
مٿان کان ايندڙ حڪمت
13اوهان مان ڏاهو ۽ سمجھدار ڪير آهي؟ اهو پنهنجي سٺي هلت سان، حڪمت واري نرمائيءَ ۾ پنهنجا ڪم ڏيکاري. 14پر جيڪڏهن اوهان جي دل ۾ ڪڙو حسد ۽ خود غرضيءَ واري خواهش ڀريل آهي، تہ سچ جي خلاف وڏائي نہ ڪريو ۽ ڪوڙ نہ ڳالهايو. 15هيءَ اها حڪمت ناهي جيڪا مٿان کان لهي ٿي، پر دنياوي، بي روح ۽ شيطاني آهي. 16ڇاڪاڻ تہ جتي حسد ۽ خود غرضيءَ واري خواهش آهي، اتي بدنظمي ۽ هر قسم جو بڇڙو ڪم ٿيندو. 17مٿان کان ايندڙ حڪمت: پهرين پاڪ، پوءِ صلح پسند، نرم، معقول، رحم ۽ چڱي ميوي سان ڀريل، بي طرف ۽ سچي دل واري. 18سچائيءَ جو فصل صلح ڪرائيندڙن طرفان صلح ۾ پوکيو وڃي ٿو.