یعقوب 3

3 ¹ای برادران و خواهران من، مباد که بسیاری از شما معلّم شوید، زیرا می‌دانید که ما معلّمان با داوریِ سخت‌تری روبه‌رو خواهیم شد. ²زیرا همهٔ ما به راه‌های بسیار می‌لغزیم. اگر کسی در گفتار هرگز نلغزد، انسانی کامل است و می‌تواند تمامِ بدنِ خود را نیز مهار کند. ³اگر لگام در دهانِ اسبان بگذاریم تا از ما فرمان برند، تمامِ بدنشان را نیز به هر سو می‌گردانیم. ⁴کشتی‌ها را نیز در نظر آورید: هرچند بزرگ‌اند و بادهای تند آنها را می‌رانند، سُکّانی بس کوچک آنها را به هر جا که ناخدا بخواهد هدایت می‌کند. ⁵زبان نیز همین‌گونه است، عضوی کوچک از بدن، ولی از چیزهای بزرگ لاف می‌زند. بنگرید که چه آتشِ کوچکی جنگلی بزرگ را به شعله می‌کشد! ⁶زبان نیز آتشی است، دنیایی از شرارت که در میان اعضای بدنِ ما جای گرفته است. تمامِ بدن را آلوده می‌سازد و سراسرِ مسیرِ زندگی را به آتش می‌کشد و خود از جهنّم شعله می‌گیرد. ^a a v6 جهنّم (گِهِنّا) همان درّهٔ هِنّوم در بیرونِ اورشلیم بود، جایگاهِ سوزاندنِ زباله که به تصویری از داوریِ نهایی بدل گشت — و در اینجا خودِ جهنّم. ⁷هر گونه جانوری، پرنده‌ای، خزنده‌ای و آبزی‌ای رام می‌شود و به دستِ آدمیان رام شده است، ⁸امّا هیچ انسانی را یارای رام کردنِ زبان نیست. شرّی است ناآرام و آکنده از زهرِ کشنده. ⁹با آن پدر ما را برکت می‌گوییم، و با همان مردمانی را که به شباهتِ پدر ما آفریده شده‌اند، لعنت می‌کنیم. ¹⁰از یک دهان هم برکت بیرون می‌آید و هم لعنت. ای برادران و خواهران من، سزاوار نیست که چنین باشد. ¹¹آیا چشمه‌ای می‌تواند از یک دهانه هم آبِ گوارا و هم آبِ تلخ بجوشاند؟ ¹²ای برادران و خواهران، آیا درختِ انجیر می‌تواند زیتون بار آورد، یا تاک انجیر؟ همچنین چشمهٔ شور نمی‌تواند آبِ گوارا بدهد.

حکمتی که از بالاست

¹³کیست در میانِ شما که حکیم و فهیم باشد؟ باید کردارِ خود را با رفتاری نیکو، در فروتنیِ برخاسته از حکمت، نشان دهد. ¹⁴امّا اگر حسدِ تلخ و جاه‌طلبیِ خودخواهانه دلِ شما را پر کرده است، لاف نزنید و به ضدِ حقیقت دروغ مگویید. ¹⁵این آن حکمتی نیست که از بالا نازل می‌شود، بلکه زمینی است و نفسانی و شیطانی. ¹⁶زیرا هر جا که حسادت و جاه‌طلبیِ خودخواهانه باشد، در آنجا بی‌نظمی و هر گونه عملِ زشت خواهد بود. ¹⁷امّا حکمتی که از بالاست، نخست پاک است، آنگاه صلح‌جو، ملایم، منطقی، آکنده از رحمت و ثمرِ نیکو، بی‌طرف و بی‌ریا. ¹⁸و محصولِ عدالت در صلح کاشته می‌شود، به دستِ آنان که صلح برقرار می‌کنند.