یعقوب 2

2 ¹ای برادران و خواهران من، شما که به خداوند پرجلال ما عیسی مسیح ایمان دارید، تبعیض روا مدارید. ²فرض کنید مردی با انگشتری زرّین و جامه‌ای فاخر به مجلس شما درآید و مرد فقیری نیز با جامه‌ای ژنده وارد شود. ³اگر به آن خوش‌پوش توجه کنید و بگویید: «اینجا بنشین، جای خوب»، امّا به مرد فقیر بگویید: «آنجا بایست» یا «کنار پاهای من بر زمین بنشین»، ⁴آیا در میان خود تبعیض قائل نشده‌اید و به داورانی با نیّت‌های پلید بدل نگشته‌اید؟ ⁵گوش فرا دهید، ای برادران و خواهران عزیز من: آیا پدر ما فقیران این جهان را برنگزیده است تا در ایمان دولتمند و وارثان آن پادشاهی باشند که به دوستداران او وعده داده شده است؟ ⁶امّا شما به فقیر بی‌حرمتی کردید. آیا دولتمندان نیستند که بر شما ستم می‌کنند و شما را به محکمه می‌کشانند؟ ⁷آیا ایشان نیستند که به آن نام محترمی که بر شما نهاده شده کفر می‌گویند؟

⁸اگر به‌راستی آن شریعت شاهانه را به‌حسب کتاب که می‌گوید «همسایه‌ات را همچون خویشتن محبت کن» به‌جا آورید، نیکو می‌کنید.

⁹امّا اگر تبعیض روا دارید، گناه می‌کنید و شریعت شما را به‌عنوان خطاکار محکوم می‌سازد. ¹⁰زیرا هر که تمام شریعت را نگاه دارد امّا در یک نکته بلغزد، در شکستن همهٔ آن مجرم است. ¹¹زیرا پدر ما که زنا را منع فرمود، قتل را نیز منع کرد. پس اگر از زنا بپرهیزی امّا مرتکب قتل شوی، خطاکار شریعتی. ¹²چنان سخن گویید و چنان رفتار کنید که همچون کسانی هستید که بر اساس شریعت آزادی داوری خواهند شد. ¹³داوری برای کسی که رحم نکرده، بی‌رحم است؛ رحمت بر داوری فخر می‌کند.

ایمانی که عمل می‌کند

¹⁴ای برادران و خواهران من، چه سود اگر کسی ادعای ایمان کند امّا عمل نداشته باشد؟ آیا چنین ایمانی می‌تواند او را نجات دهد؟ ¹⁵فرض کنید برادری یا خواهری بی‌جامه باشد و از خوراک روزانه بی‌بهره، ¹⁶و یکی از شما به ایشان بگوید: «به سلامت بروید، گرم و سیر بمانید»، امّا چیزی برای نیازهای جسمانی‌شان ندهد؛ چه سود دارد؟ ¹⁷به همین‌سان، ایمان به‌خودی‌خود، اگر با عمل همراه نباشد، مرده است. ¹⁸امّا کسی خواهد گفت: «تو ایمان داری و من عمل دارم.» ایمانت را بدون عمل به من نشان ده، و من ایمانم را از عمل‌هایم به تو نشان خواهم داد. ¹⁹تو باور داری که پدر ما یکی است؛ نیکو می‌کنی. حتی دیوها نیز این را باور دارند و می‌لرزند. ²⁰ای انسان نادان، آیا می‌خواهی به تو نشان دهم که ایمان جدا از عمل بی‌فایده است؟ ²¹آیا پدر ما ابراهیم به‌سبب اعمال پارسا شمرده نشد، آنگاه که پسر خود اسحاق را بر مذبح تقدیم کرد؟ ²²می‌بینی که ایمان با اعمال او همکاری می‌کرد و ایمان به‌واسطهٔ اعمال او کامل شد. ²³و این کلام کتاب تحقق یافت که می‌گوید: «ابراهیم به پدر ما ایمان آورد و این برای او عدالت شمرده شد» و او دوست پدر ما خوانده شد. ^a a v23 ابراهیم تنها یک ایمان‌دار به پدر ما نبود، بلکه دوست او خوانده شد. این است قلب آنکه چرا پدر ما در پی ماست: نه در پی خادمانی که از او می‌ترسند، بلکه در پی دوستانی که او را می‌شناسند. ²⁴می‌بینید که انسان به‌سبب اعمال پارسا شمرده می‌شود، نه تنها به‌سبب ایمان. ²⁵همچنین، آیا راحاب فاحشه نیز به‌سبب اعمال پارسا شمرده نشد، آنگاه که قاصدان را پذیرفت و از راهی دیگر روانه ساخت؟ ²⁶زیرا چنانکه بدن بدون روح مرده است، ایمان نیز بدون عمل مرده است.