یعقوب 1

1 ¹یعقوب، خدمتگزارِ پدر ما و خداوند عیسی مسیح، به دوازده قبیله که در میان قوم‌ها پراکنده‌اند: درود بر شما. ^a a v1 «دوازده قبیله» به ایماندارانِ یهودی اشاره دارد که در جماعت‌هایی سراسرِ جهانِ غیریهودی پراکنده بودند.

²ای برادران و خواهرانِ من، هرگاه با آزمایش‌های گوناگون روبه‌رو می‌شوید، آن را کمالِ شادی بشمارید، ³زیرا می‌دانید که آزمودنِ ایمانتان بردباری پدید می‌آورد. ⁴بگذارید بردباری کارِ خود را به کمال رساند تا بالغ و کامل شوید و به هیچ چیز محتاج نباشید.

⁵اگر کسی از شما حکمت کم دارد، از پدر ما بخواهد، که به همه سخاوتمندانه و بی‌سرزنش می‌بخشد، و به او داده خواهد شد. ⁶با ایمان بخواهید و شک نکنید، زیرا شک‌کننده همچون موجِ دریاست که از باد رانده و متلاطم می‌شود. ⁷چنین کسی نباید انتظار داشته باشد که چیزی از پدر ما دریافت کند. ⁸او آدمی دودل است و در همهٔ راه‌های خود ناپایدار.

⁹ایماندارِ فرودست به مقامِ والای خود ببالد، ¹⁰اما ثروتمند به فروتنیِ خود فخر کند، زیرا همچون گلِ صحرا خواهد گذشت. ¹¹خورشید با گرمای سوزان برمی‌آید و علف را می‌خشکاند. گلش می‌ریزد و زیبایی‌اش از میان می‌رود. ثروتمند نیز در میانِ کارهای خود پژمرده خواهد شد.

¹²خوشا به حالِ کسی که در آزمایش پایداری می‌کند، زیرا چون آزموده شد، تاجِ حیات را خواهد یافت که پدر ما به دوستدارانِ خود وعده داده است.

¹³هیچ‌کس به هنگامِ وسوسه نگوید: «پدر ما مرا وسوسه می‌کند.» زیرا بدی نمی‌تواند پدر ما را وسوسه کند، و او نیز کسی را وسوسه نمی‌کند. ^b b v13 یعقوب شخصیتِ پدر ما را در برابرِ دروغی به کهنگیِ باغِ عدن پاس می‌دارد — این دروغ که او وسوسه‌گر است. پدر ما هر بخششِ نیکو را عطا می‌کند؛ او هرگز برای فرزندانش دام نمی‌گسترد. ¹⁴بلکه هر کس آنگاه وسوسه می‌شود که هوسِ پلیدِ خودش او را می‌کشد و می‌فریبد. ¹⁵آنگاه هوس آبستن شده، گناه را می‌زاید؛ و گناه چون به کمال رسید، مرگ را می‌زاید. ¹⁶ای برادران و خواهرانِ عزیزم، فریب نخورید. ¹⁷هر بخششِ نیکو و هر عطای کامل از بالاست، که از پدرِ نورها فرود می‌آید، که هرگز دگرگون نمی‌شود و سایه‌ای متغیر نمی‌افکند. ^c c v17 یعقوب به پدر ما لقبی ویژهٔ او می‌بخشد — پدرِ نورها، سرچشمهٔ هر بخششِ نیکو، که همچون خورشید و ستارگانی که ساخته است دگرگون نمی‌شود. ¹⁸او به ارادهٔ خود، ما را به‌واسطهٔ کلامِ حقیقت تولد بخشید، تا نوعی نوبرِ آفرینشِ او باشیم. ^d d v18 نوبر، نخستین و بهترین بخشِ محصول بود که به خدا تقدیم می‌شد؛ اینجا ایمانداران نخستین و بهترینِ همهٔ آفریدگانِ او هستند.

بشنو، آنگاه به آن عمل کن

¹⁹ای برادران و خواهرانِ عزیزم، این را بدانید: هر کس باید در شنیدن شتابان، در گفتن آهسته، و در خشم کُند باشد، ²⁰زیرا خشمِ انسان عدالتِ پدر ما را پدید نمی‌آورد. ²¹پس هر آلودگیِ اخلاقی و هر بدیِ افزون را از خود دور کنید؛ و با فروتنی آن کلامی را که در شما کاشته شده و می‌تواند جان‌هایتان را نجات دهد، بپذیرید.

²²تنها شنوندگانِ کلام نباشید و خود را فریب ندهید. به آنچه می‌گوید عمل کنید. ²³هر که کلام را می‌شنود اما به آن عمل نمی‌کند، همچون کسی است که چهرهٔ طبیعیِ خود را در آینه می‌نگرد، ²⁴و پس از نگریستن به خود، می‌رود و بی‌درنگ فراموش می‌کند که چگونه بود. ²⁵اما هر که به شریعتِ کاملِ آزادی به‌دقت می‌نگرد و در آن پایدار می‌ماند — نه شنونده‌ای فراموشکار، بلکه کننده‌ای که عمل می‌کند — در آنچه می‌کند خجسته خواهد بود.

²⁶اگر کسی خود را دیندار بپندارد اما زبانِ خود را مهار نکند، دلِ خویش را می‌فریبد و دیانتش بی‌ارزش است. ²⁷دیانتِ پاک و بی‌عیب در نظرِ پدر ما این است: رسیدگی به یتیمان و بیوه‌زنان در تنگیِ ایشان، و دور نگاه داشتنِ خود از آلایشِ جهان.