Yakobus 1 FHB Father's Heart Bible™

1 ¹Yakobus, abdine Rama kita lan Gusti Yesus Kristus, marang suku rolas kang kasebar ing antarane para bangsa: salam. ^a a v1 Suku rolas iku nuduhake wong-wong pracaya Yahudi kang kasebar ana ing pepanthan-pepanthan ing saindenging jagad kang dudu Yahudi.

²Para sedulurku, anggepen minangka kabungahan kang sanyata, saben kowe padha ngadhepi maneka warna pacoban, ³awit kowe padha ngerti yen ujian tumraping pracayamu iku nukulake kasabaran. ⁴Kasabaran iku kareben ngrampungake pakaryane, supaya kowe padha dadi diwasa lan sampurna, ora kekurangan apa-apa.

⁵Manawa ana ing antaramu kang kekurangan kawicaksanan, nyuwuna marang Rama kita, kang maringi kanthi loma marang kabeh wong tanpa nacad, temah bakal kaparingake marang kowe. ⁶Nyuwuna kanthi pracaya, tanpa mangu-mangu, awit wong kang mangu-mangu iku kaya alun ing sagara, kang disurung lan diobat-abitake dening angin. ⁷Wong kang kaya mangkono aja ngarep-arep bakal nampa apa-apa saka Rama kita. ⁸Wong kang mangkono iku mangro tingal lan ora tetep ing sakabehing lakune.

⁹Sedulur kang asor kaanane kareben mongkog ing kaluhurane, ¹⁰nanging wong sugih kareben mongkog ing kaasorane, awit bakal sirna kaya kembang ing ara-ara. ¹¹Srengenge mlethek kanthi panas kang nggosongake, temah suket padha alum. Kembange rontok; kaendahane sirna. Mangkono uga wong sugih bakal alum ing satengahing kasibukane.

¹²Rahayu wong kang tahan ing pacoban, awit sawise lulus ing ujian, bakal nampa makuthaning urip kang wis dijanjekake dening Rama kita marang wong kang padha ngasihi Panjenengane.

¹³Nalika digodha, aja ana wong kang kandha: “Rama kita kang nggodha aku.” Piala ora bisa nggodha Rama kita, lan Panjenengane ora nggodha sapa-sapa. ^b b v13 Yakobus ngreksa kamulyaning kapribaden Rama kita saka pangapus kang wis tuwa kaya patamanan Eden — yaiku yen Panjenengane iku kang nggodha. Rama kita maringi saben peparing kang becik; Panjenengane ora nate masang jiret kanggo para putrane. ¹⁴Nanging saben wong digodha, kasered lan kepincut dening hawa nepsune piala dhewe. ¹⁵Banjur hawa nepsu mau ngandhut lan nglairake dosa; dene dosa, samangsa wis mateng, nglairake pati. ¹⁶Aja padha kesasar, para sedulurku kang daktresnani. ¹⁷Saben peparing kang becik lan sampurna iku saka ing ngaluhur, tumurun saka Ramaning pepadhang, kang ora nate owah gingsir lan ora gawe wewayangan kang malih-malih. ^c c v17 Yakobus maringi Rama kita sebutan kang mirunggan — yaiku Ramaning pepadhang, sumbering saben peparing kang becik, kang ora nate owah gingsir kaya srengenge lan lintang-lintang kang katitahake dening Panjenengane. ¹⁸Miturut karsane dhewe, Panjenengane nglairake kita lumantar sabda kayekten, supaya kita padha dadi kaya woh wiwitan saka sakehing titahe. ^d d v18 Woh wiwitan iku perangan kang kawitan lan kang paling becik saka panen kang kasaosake marang Gusti Allah; ing kene wong-wong pracaya iku kang kawitan lan kang paling becik saka sakabehe kang katitahake dening Panjenengane.

Rungokna, Banjur Lakonana

¹⁹Padha sumurupa bab iki, para sedulurku kang daktresnani: saben wong kudu rikat anggone ngrungokake, alon anggone guneman, alon anggone nepsu, ²⁰awit nepsune manungsa iku ora nukulake kabeneraning Rama kita. ²¹Mulane buwangen sakehing rereged lan piala kang kaluwih-luwih; kalawan andhap asor tampanana sabda kang katandur ing atimu, kang bisa nylametake nyawamu.

²²Aja mung padha ngrungokake sabda bae, temah ngapusi awakmu dhewe. Padha nindakna apa kang kadhawuhake. ²³Sapa kang ngrungokake sabda nanging ora nindakake, iku kaya wong kang mandeng raine dhewe ing pangilon, ²⁴lan sawise mandeng awake dhewe, banjur lunga lan sanalika lali kaya apa rupane. ²⁵Nanging sapa kang nliti angger-anggering kamardikan kang sampurna, sarta tetep nggegem iku—dudu wong kang ngrungokake banjur lali, nanging wong kang nindakake—iku bakal rahayu ing sajroning pakaryane.

²⁶Manawa ana wong kang rumangsa dadi wong ngibadah, nanging ora ngendhaleni ilate, iku ngapusi atine dhewe—ngibadahe tanpa guna. ²⁷Ngibadah kang murni lan tanpa cacad ana ing ngarsane Rama kita iku mangkene: ngopeni bocah lola lan randha ing sajroning kasusahane, sarta njaga awake dhewe supaya ora kregetan dening jagad.