پکڙيل ماڻهن ڏانهن خط
سچي ايمان تي عمل ڪرڻ بابت عملي ڏاهپ—زبان کي قابو ڪرڻ، غريبن جي سنڀال ڪرڻ، ۽ آزمائشن کي صبر سان سهڻ.
1 1يعقوب، جيڪو اسان جي پيءُ ۽ خداوند يسوع مسيح جو ٻانهو آهي، تنهن طرفان قومن ۾ پکڙيل ٻارهن قبيلن ڏانهن: سلام. a a v1 ٻارهن قبيلن مان مراد يهودي ايمان وارا آهن، جيڪي غير يهودي دنيا ۾ هر پاسي برادرين اندر پکڙيل هئا.
2منهنجا ڀائرو ۽ ڀينرون، جڏهن اوهان کي قسمين قسمين آزمائشن مان لنگهڻو پوي، تڏهن ان کي پوري خوشي سمجھو، 3ڇاڪاڻ تہ اوهان ڄاڻو ٿا تہ اوهان جي ايمان جي پرک صبر پيدا ڪري ٿي. 4صبر کي پنهنجو ڪم پورو ڪرڻ ڏيو، تہ جيئن اوهان پورا ۽ ڪامل ٿيو ۽ اوهان ۾ ڪنهن شيءِ جي ڪمي نہ رهي.
5جيڪڏهن اوهان مان ڪنهن ۾ حڪمت جي ڪمي هجي، تہ اهو اسان جي پيءُ کان گھري، جيڪو ملامت ڪرڻ کانسواءِ سڀني کي دل کولي ڏئي ٿو، تہ کيس ڏنو ويندو. 6پر ايمان سان گھري، شڪ نہ ڪري، ڇاڪاڻ تہ شڪ ڪندڙ سمنڊ جي انهيءَ لهر جهڙو آهي جنهن کي واءُ هيڏانهن هوڏانهن ڌڪيندو ۽ اڇلائيندو رهي ٿو. 7اهڙي ماڻهوءَ کي اها اميد نہ رکڻ گھرجي تہ هو اسان جي پيءُ کان ڪجھ وٺندو. 8اهڙو ماڻهو ٻٽي دل وارو ۽ پنهنجين سڀني واٽن ۾ ڊانوانڊول آهي.
9عاجز حالت ۾ رهندڙ ايماندار پنهنجي بلند مرتبي تي فخر ڪري، 10پر مالدار پنهنجي پستيءَ تي فخر ڪري، ڇاڪاڻ تہ هو جهنگلي گل وانگر ختم ٿي ويندو. 11سج تکي گرميءَ سان اڀري ٿو ۽ گاهہ کي سڪائي ڇڏي ٿو. ان جو گل ڪري پوي ٿو ۽ ان جي سونھن ختم ٿي وڃي ٿي. تيئن مالدار بہ پنهنجين ڪمن ڪارين ۾ ئي ڪومائجي ويندو.
12مبارڪ آهي اهو ماڻهو جيڪو آزمائش ۾ ثابت قدم رهي ٿو، ڇاڪاڻ تہ جڏهن هو پرکجي ويندو، تڏهن کيس زندگيءَ جو اهو تاج ملندو جنهن جو واعدو اسان جي پيءُ پاڻ سان پيار ڪرڻ وارن سان ڪيو آهي.
13جڏهن ڪنهن کي ورغلايو وڃي، تڏهن هو ائين نہ چوي تہ ”اسان جو پيءُ مون کي ورغلائي ٿو.“ ڇاڪاڻ تہ بڇڙائي اسان جي پيءُ کي ورغلائي نہ ٿي سگھي، ۽ هو پاڻ ڪنهن کي بہ نہ ٿو ورغلائي. b b v13 يعقوب اسان جي پيءُ جي ڪردار کي هڪ اهڙي ڪوڙ کان بچائي ٿو جيڪو باغ جيترو پراڻو آهي — تہ هو ورغلائيندڙ آهي. اسان جو پيءُ هر چڱي بخشش ڏئي ٿو؛ هو پنهنجن ٻارن لاءِ ڪڏهن بہ ڄار نہ ٿو وڇائي. 14پر هر ماڻهو پنهنجي ئي بڇڙي خواهش جي ڪري ڇڪجي ۽ لالچ ۾ اچي ورغلجي ٿو. 15پوءِ خواهش حامله ٿي گناهه کي جنم ڏئي ٿي؛ ۽ گناهه پورو ٿي موت کي جنم ڏئي ٿو. 16منهنجا پيارا ڀائرو ۽ ڀينرون، ٺڳجي نہ پوو. 17هر سٺي ۽ ڪامل بخشش مٿان کان آهي، جيڪا نورن جي پيءُ وٽان لهي ٿي، جيڪو ڪڏهن بہ نہ ٿو بدلجي ۽ نہ ڦرندڙ ڇانو وجھي ٿو. c c v17 يعقوب اسان جي پيءُ کي سندس پنهنجو منفرد لقب ڏئي ٿو — نورن جو پيءُ، هر سٺي بخشش جو سرچشمو، جيڪو پنهنجي ٺاهيل سج ۽ تارن وانگر ڪڏهن نہ ٿو بدلجي. 18پنهنجي مرضيءَ سان سچائيءَ جي ڪلام وسيلي اسان کي جنم ڏنائين، تہ جيئن اسين سندس مخلوق جو هڪ قسم جو پهريون ميوو ٿيون. d d v18 پهريون ميوو فصل جو پهريون ۽ بهترين حصو هو جيڪو خدا کي پيش ڪيو ويندو هو؛ هتي ايماندار سندس سڀني ٺاهيل شين مان پهريان ۽ بهترين آهن.
ٻڌو، پوءِ ان تي جيئو
19منهنجا پيارا ڀائرو ۽ ڀينرون، هي ڄاڻي ڇڏيو: هر ڪنهن کي ٻڌڻ ۾ تڪڙو، ڳالهائڻ ۾ دير ڪندڙ ۽ ڪاوڙ ۾ دير ڪندڙ ٿيڻ گھرجي، 20ڇاڪاڻ تہ ماڻهوءَ جي ڪاوڙ اسان جي پيءُ جي سچائي پيدا نہ ٿي ڪري. 21تنهنڪري سڀ اخلاقي گندگي ۽ گھڻي بڇڙائي لاهي ڇڏيو، ۽ عاجزيءَ سان اهو ڪلام قبول ڪريو جيڪو اوهان ۾ پوکيو ويو آهي ۽ اوهان جي جانن کي بچائي سگھي ٿو.
22رڳو ڪلام ٻڌندڙ ٿي پاڻ کي نہ ٺڳيو. جيڪو ڪلام چوي ٿو سو ڪريو. 23جيڪو ڪلام ٻڌي ٿو پر ان تي عمل نہ ٿو ڪري، سو ان ماڻهوءَ جهڙو آهي جيڪو آئيني ۾ پنهنجو قدرتي منهن ڏسي ٿو، 24۽ پاڻ کي ڏسي، هليو وڃي ٿو ۽ فوري وساري ڇڏي ٿو تہ هو ڪهڙو هو. 25پر جيڪو آزاديءَ جي ڪامل شريعت ۾ غور سان نهاري ٿو ۽ ان ۾ قائم رهي ٿو — وسارڻ وارو ٻڌندڙ نہ، پر عمل ڪندڙ ٿي — سو پنهنجي ڪم ۾ برڪت وارو ٿيندو.
26جيڪڏهن ڪو پاڻ کي ديندار سمجھي ۽ پنهنجي زبان کي قابو نہ ڪري، تہ هو پنهنجي دل کي ٺڳي ٿو — سندس دين بيڪار آهي. 27اسان جي پيءُ جي اڳيان خالص ۽ بي داغ دين هي آهي: يتيمن ۽ بيوه عورتن جي مصيبت ۾ سنڀال ڪرڻ، ۽ پاڻ کي دنيا جي داغ کان بچائي رکڻ.
