Sevgida tarafkashlik yoʻq

Boy odamni yaxshi joyga, kambagʻalni yerga oʻtqazish jamoatni yomon niyatli hakamga aylantiradi, holbuki Otamiz kambagʻallarni imonda boy boʻlishga tanlagan. Och birodarini faqat soʻz bilan toʻydiradigan imon oʻlikdir.

2-bob.

Ey birodarlarim, ulugʻvor Rabbimiz Iso Masihga imon keltirgan ekansizlar, odamlarga tarafkashlik qilmanglar. Faraz qilaylik, yigʻiningizga barmogʻiga oltin uzuk taqqan, chiroyli kiyim kiygan bir kishi kirib keldi, kambagʻal, juldur kiyimli bir odam ham kirib keldi. Agar yaxshi kiyingan kishiga eʼtibor berib: “Siz mana bu yaxshi joyga oʻtiring”, — desangiz-u, kambagʻalga esa: “Sen anavi yerda tur” yoki “Oyogʻim yonida, yerda oʻtir”, — desangiz, oʻzaro tarafkashlik qilib, yomon niyatga ergashadigan hakamlarga aylangan boʻlmaysizlarmi? Eshitinglar, ey suyukli birodarlarim: Otamiz bu dunyoning kambagʻallarini imonda boy boʻlishlari uchun, Oʻzini sevganlarga vaʼda qilingan Shohlikning merosxoʻrlari boʻlishlari uchun tanlamadimi? Lekin sizlar kambagʻalni hurmat qilmadingizlar. Boylar sizlarni ezmayaptimi, sudlarga sudramayaptimi? Ustingizga qoʻyilgan oʻsha ulugʻ nomni haqoratlayotganlar ular emasmi?

Agar siz Muqaddas Bitikdagi: “Yaqiningni oʻzingday sev”, — degan shohona qonunga chindan amal qilsangiz, yaxshi ish qilasiz.

Ammo tarafkashlik qilsangiz, gunoh qilgan boʻlasiz va qonun sizlarni qonunbuzarlar sifatida aybdor deb topadi. Kimki butun qonunga rioya qilib, bitta nuqtada qoqilsa, butun qonunni buzganlikda aybdor boʻladi. Chunki zinoni man qilgan Otamiz qotillikni ham man qilgan. Shunday ekan, zinodan saqlanib, qotillik qilsangiz, qonunbuzar boʻlasiz. Ozodlik qonuni asosida hukm qilinadigan odamlarday gapiring va ish tuting. Rahm koʻrsatmagan kishiga hukm rahmsizdir; rahm esa hukm ustidan gʻolib keladi.

Amal qiladigan imon

Ey birodarlarim, agar kimdir amalsiz imonga egaman desa, bundan nima foyda? Oʻsha imon uni qutqara oladimi? Faraz qilaylik, bir birodar yoki singil yupun kiyingan va kundalik taomga muhtoj boʻlsa, sizlardan biri ularga: “Tinchlik bilan boringlar, isib, toʻyib yuringlar”, — desa-yu, tanasining ehtiyojlari uchun hech narsa bermasa — bundan nima foyda? Shu kabi, imon ham, agar amal bilan birga boʻlmasa, oʻzicha oʻlikdir. Lekin kimdir: “Sening imoning bor, mening esa amalim bor”, — deydi. Amalsiz imoningni menga koʻrsat, men esa imonimni amallarim orqali koʻrsataman. Sen Otamiz yagona ekaniga ishonasan; yaxshi qilasan. Jinlar ham bunga ishonishadi — va qoʻrquvdan titrashadi. Ey nodon, amalsiz imon befoyda ekanini senga isbotlab berishimni istaysanmi? Ota-bobomiz Ibrohim oʻgʻli Isʼhoqni qurbongohda qurbon qilib taqdim etganda, amallari tufayli oqlanmadimi? Koʻryapsanmi, imon uning amallari bilan birga ish qilgan va imon amallari bilan kamolga yetgan. Shunday qilib, Muqaddas Bitikdagi: “Ibrohim Otamizga ishondi va bu unga solihlik deb hisoblandi”, — degan soʻz bajo boʻldi va u Otamizning doʻsti deb ataldi. ^a Koʻryapsizmi, inson faqat imon bilangina emas, balki amallar bilan oqlanadi. Xuddi shunday, fohisha Rahab ham elchilarni qabul qilib, ularni boshqa yoʻldan joʻnatib yuborganida, amallari tufayli oqlanmadimi? Ruhsiz tana oʻlik boʻlgani kabi, amalsiz imon ham oʻlikdir.