List Jakuba 2

2 ¹Bracia i siostry moi, jako wierzący w naszego chwalebnego Pana Jezusa Chrystusa, nie miejcie względu na osoby. ²Przypuśćmy, że na wasze zgromadzenie wchodzi człowiek w złotym pierścieniu i wytwornym stroju, a wchodzi też człowiek ubogi w nędznym odzieniu. ³Jeśli spojrzycie na tego wytwornie ubranego i powiecie: „Usiądź tu, na dobrym miejscu”, a ubogiemu powiecie: „Stań tam” albo: „Usiądź na ziemi u moich nóg”, ⁴czy nie uczyniliście różnicy między sobą i nie staliście się sędziami kierującymi się niegodziwymi pobudkami? ⁵Posłuchajcie, umiłowani moi bracia i siostry: Czyż nasz Ojciec nie wybrał ubogich tego świata, aby byli bogaci w wierze, dziedzicami Królestwa obiecanego tym, którzy go miłują? ⁶A wy wzgardziliście ubogim. Czyż to nie bogaci was uciskają i nie oni wloką was przed sądy? ⁷Czyż to nie oni bluźnią zacnemu imieniu, które zostało wezwane nad wami?

⁸Jeśli naprawdę wypełniacie królewskie prawo zgodnie z Pismem: „Będziesz miłował swego bliźniego jak samego siebie”, dobrze czynicie.

⁹Lecz jeśli macie wzgląd na osoby, popełniacie grzech, a prawo obwinia was jako przestępców. ¹⁰Kto bowiem zachowuje całe prawo, a potknie się w jednym punkcie, staje się winny przekroczenia wszystkiego. ¹¹Bo nasz Ojciec, który zakazał cudzołóstwa, zakazał też zabójstwa. Jeśli więc nie cudzołożysz, ale popełniasz zabójstwo, jesteś przestępcą prawa. ¹²Mówcie i postępujcie jak ludzie, którzy mają być sądzeni przez prawo wolności. ¹³Sąd bowiem jest bez miłosierdzia dla tego, kto nie okazał miłosierdzia; miłosierdzie triumfuje nad sądem.

Wiara, która działa

¹⁴Cóż to pomoże, bracia i siostry moi, jeśli ktoś twierdzi, że ma wiarę, a nie ma uczynków? Czy taka wiara może go zbawić? ¹⁵Jeśli brat albo siostra nie mają się w co ubrać i brakuje im codziennego pożywienia, ¹⁶a ktoś z was powie im: „Idźcie w pokoju, ogrzejcie się i najedzcie”, lecz nie da im nic na potrzeby ciała — cóż to pomoże? ¹⁷Tak samo i wiara, jeśli nie idą za nią uczynki, sama w sobie jest martwa. ¹⁸Lecz ktoś powie: „Ty masz wiarę, a ja mam uczynki”. Pokaż mi swoją wiarę bez uczynków, a ja pokażę ci swoją wiarę z moich uczynków. ¹⁹Ty wierzysz, że nasz Ojciec jest jeden; dobrze czynisz. Także demony w to wierzą — i drżą. ²⁰Czy chcesz się przekonać, człowieku nierozumny, że wiara bez uczynków jest bezużyteczna? ²¹Czyż Abraham, nasz ojciec, nie został usprawiedliwiony z uczynków, gdy ofiarował swego syna Izaaka na ołtarzu? ²²Widzisz, że wiara współdziałała z jego uczynkami i przez uczynki wiara stała się doskonała. ²³I tak wypełniło się Pismo, które mówi: „Abraham uwierzył naszemu Ojcu i poczytano mu to za sprawiedliwość” — i został nazwany przyjacielem naszego Ojca. ^a a v23 Abraham nie był jedynie tym, który wierzył naszemu Ojcu — został nazwany jego przyjacielem. To jest sedno tego, dlaczego nasz Ojciec zabiega o nas: nie po to, by mieć sługi, które się go boją, lecz przyjaciół, którzy go znają. ²⁴Widzicie, że człowiek zostaje usprawiedliwiony z uczynków, a nie z samej tylko wiary. ²⁵Podobnie i Rachab, nierządnica, czyż nie została usprawiedliwiona z uczynków, gdy przyjęła posłańców i wyprawiła ich inną drogą? ²⁶Jak bowiem ciało bez ducha jest martwe, tak i wiara bez uczynków jest martwa.