မည်သူမျှ ယဉ်ပါးအောင်မပြုနိုင်သောမီး
ဆရာတို့သည် ပို၍တင်းကျပ်သော တရားစီရင်ခြင်းကို ခံရကြမည်၊ အကြောင်းမှာ လျှာကြောင့် ဖြစ်၏ — ပဲ့ထိန်း၊ မီးပွား၊ မည်သူမျှ မယဉ်ပါးစေနိုင်သော အဆိပ် ဖြစ်၏။ နှုတ်တစ်ခုတည်းက ငါတို့ခမည်းတော်ကို ကောင်းချီးပေး၍ ကိုယ်တော်၏ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့်အညီ ဖန်ဆင်းထားသော လူတို့ကို ကျိန်ဆဲ၏။ စစ်မှန်သော ပညာသည် ခါးသီးသော ရာထူးလိုစိတ်ဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ငြိမ်သက်၍ ကရုဏာရှိသော အကျင့်ဖြင့် ထင်ရှား၏။
3 1ငါ့ညီအစ်ကိုမောင်နှမတို့၊ ဆရာဖြစ်ကြသောငါတို့သည် သာ၍တင်းကြပ်သောတရားစီရင်ခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သင်တို့အနက် များစွာသောသူတို့သည် ဆရာမဖြစ်ကြနှင့်။ 2အကြောင်းမူကား ငါတို့အားလုံးသည် များသောနည်းဖြင့် ထိမိ၍လဲတတ်ကြ၏။ စကားအားဖြင့် အဘယ်အခါမျှ မထိမိမလဲသောသူသည် ရင့်ကျက်သောသူဖြစ်၍ မိမိ၏တစ်ကိုယ်လုံးကိုလည်း ချုပ်တည်းနိုင်၏။ 3မြင်းတို့သည် ငါတို့စကားကို နားထောင်စေရန် ၎င်းတို့၏ပါးစပ်၌ ဇက်ကြိုးကိုခွံ့လျှင် ၎င်းတို့၏တစ်ကိုယ်လုံးကိုပင် ငါတို့လမ်းညွှန်နိုင်ကြ၏။ 4သင်္ဘောတို့ကိုလည်း ဆင်ခြင်ကြလော့။ ထိုသင်္ဘောတို့သည် ကြီးမားလှ၍ ပြင်းထန်သောလေဖြင့် မောင်းနှင်ခြင်းကိုခံရသော်လည်း သင်္ဘောသူကြီး အလိုရှိရာအရပ်သို့ သေးငယ်သောတက်မငယ်ဖြင့် လှည့်စေနိုင်၏။ 5ထိုနည်းတူ လျှာသည် ကိုယ်အင်္ဂါ၏ သေးငယ်သောအစိတ်အပိုင်းဖြစ်သော်လည်း ကြီးစွာသောအမှုတို့ကို ကြွားဝါတတ်၏။ အဘယ်မျှ သေးငယ်သောမီးသည် ကြီးမားသောတောကို မီးလောင်စေသည်ကို ကြည့်ကြလော့။ 6လျှာသည် မီးဖြစ်၏။ ငါတို့ကိုယ်အင်္ဂါများအထဲ၌ တည်ရှိသော ဒုစရိုက်လောကတစ်ခုဖြစ်၏။ ထိုလျှာသည် တစ်ကိုယ်လုံးကို ညစ်ညူးစေ၍ ဘဝခရီးတစ်လျှောက်လုံးကို မီးလောင်စေပြီးလျှင် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ငရဲမီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းခြင်းကိုခံရ၏။ a a v6 ဂေဟင်္နသည် ယေရုရှလင်မြို့ပြင်ဘက်ရှိ ဟိန္နုံချိုင့်ဝှမ်းဖြစ်၍ အမှိုက်သရိုက်များကို မီးရှို့ရာအရပ်ဖြစ်ကာ နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်း၏ ပုံဆောင်ချက်ဖြစ်လာ၏။ ဤအရပ်၌မူ ငရဲကိုယ်တိုင်ကို ဆိုလိုသည်။ 7သားရဲ၊ ငှက်၊ တွားတတ်သောသတ္တဝါနှင့် ပင်လယ်သတ္တဝါ အမျိုးမျိုးတို့ကို လူသားတို့သည် ယဉ်ပါးအောင်ပြုတတ်ကြ၏၊ ယဉ်ပါးအောင်လည်း ပြုခဲ့ကြပြီ၊ 8သို့ရာတွင် အဘယ်လူသားမျှ လျှာကိုမူ ယဉ်ပါးအောင် မပြုနိုင်ကြ။ လျှာသည် မငြိမ်မသက်သော ဆိုးညစ်မှုဖြစ်၍ သေစေတတ်သောအဆိပ်နှင့် ပြည့်ဝ၏။ 9ထိုလျှာဖြင့် ငါတို့သည် ငါတို့၏ခမည်းတော်ကို ကောင်းချီးပေးကြ၏။ ထိုလျှာဖြင့်ပင် ငါတို့၏ခမည်းတော်၏ ပုံသဏ္ဌာန်တော်နှင့်အညီ ဖန်ဆင်းခြင်းခံရသောသူတို့ကို ကျိန်ဆဲကြ၏။ 10တစ်ခုတည်းသောပါးစပ်ထဲမှ ကောင်းချီးပေးခြင်းနှင့် ကျိန်ဆဲခြင်းသည် ထွက်လာ၏။ ငါ့ညီအစ်ကိုမောင်နှမတို့၊ ဤသို့မဖြစ်သင့်။ 11စမ်းရေတွင်းသည် တစ်ခုတည်းသောအပေါက်မှ ချိုသောရေနှင့် ခါးသောရေ နှစ်မျိုးလုံးကို ထွက်စေသလော။ 12ညီအစ်ကိုမောင်နှမတို့၊ သဖန်းပင်သည် သံလွင်သီးကို သီးနိုင်သလော။ စပျစ်နွယ်ပင်သည် သဖန်းသီးကို သီးနိုင်သလော။ ထိုနည်းတူ ဆားငန်သောစမ်းရေသည် ချိုသောရေကို မပေးနိုင်။
အထက်မှလာသောဉာဏ်ပညာ
13သင်တို့တွင် အဘယ်သူသည် ဉာဏ်ပညာရှိ၍ အသိတရားရှိသနည်း။ ထိုသူသည် ဉာဏ်ပညာ၏နှိမ့်ချခြင်းဖြင့် ကောင်းမွန်သောအကျင့်အားဖြင့် မိမိ၏အပြုအမူတို့ကို ပြစေလော့။ 14သို့ရာတွင် ခါးသီးသောမနာလိုခြင်းနှင့် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန္ဒသည် သင်တို့စိတ်နှလုံးကို ပြည့်နှက်နေလျှင် ကြွားဝါခြင်းမပြုကြနှင့်၊ သမ္မာတရားကို ဆန့်ကျင်၍ မုသားမပြောကြနှင့်။ 15ဤသည်ကား အထက်မှ သက်ဆင်းလာသောဉာဏ်ပညာ မဟုတ်။ လောကီဆန်သော၊ ဝိညာဉ်ရေးမဆိုင်သော၊ နတ်ဆိုးဆန်သော ဉာဏ်ပညာဖြစ်၏။ 16အကြောင်းမူကား မနာလိုခြင်းနှင့် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန္ဒ ရှိရာအရပ်၌ မငြိမ်မသက်ခြင်းနှင့် ဆိုးညစ်သောအကျင့်အမျိုးမျိုး ရှိလိမ့်မည်။ 17အထက်မှလာသောဉာဏ်ပညာမူကား ရှေးဦးစွာ စင်ကြယ်၏။ ထို့နောက် ငြိမ်သက်ခြင်းကိုနှစ်သက်တတ်၏၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့၏၊ ဆင်ခြင်တုံတရားရှိ၏၊ ကရုဏာနှင့် ကောင်းသောအသီးအနှံဖြင့် ပြည့်ဝ၏၊ ဘက်မလိုက်၊ ရိုးသားဖြောင့်မတ်၏။ 18ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ကောက်ပဲသီးနှံကို ငြိမ်းချမ်းစေသောသူတို့သည် ငြိမ်သက်ခြင်း၌ စိုက်ပျိုးကြ၏။