Tingali ka Batu Karang
Ka jalma-jalma nu sieun ku sabab saeutik teuing, Rama urang nunjuk deui ka hiji lalaki jeung hiji awéwé, Ibrahim jeung Sarah. Langit jeung bumi bakal luntur; pitulung-Na moal. Yerusalem geus nginum béak cangkir nu ngahuyungkeun ti Mantenna, tanpa saurang anak ogé nu nyangga manéhna. Mantenna ngajauhkeun éta cangkir.
51 1“Darengekeun ku maraneh ka Kami, he maraneh anu ngudag kabeneran, maraneh anu neangan Rama urang: tingali kana batu karang asal maraneh dipahat, jeung kana galian tempat maraneh dikali. 2Tingali ka Ibrahim karuhun maraneh, jeung ka Sarah anu ngalahirkeun maraneh; sabab basa manehna ngan saurang, ku Kami disaur, tuluy diberkahan sarta dijadikeun loba. 3Sabab Rama urang ngalipur Sion; Mantenna ngalipur sakabeh ruruntuhanana. Mantenna ngajadikeun gurunna jiga Taman Eden, tegal keusikna jiga taman Rama urang. Kabungahan jeung kasukaan baris kapanggih di dinya, panarima nuhun jeung sora lagu pamujian.
4“Darengekeun ku maraneh ka Kami, he umat Kami; regepkeun ku maraneh, he bangsa Kami: sabab hiji pangajaran bakal medal ti Kami, jeung Kami bakal ngajadikeun kaadilan Kami minangka cahaya pikeun sakabeh bangsa. 5Kabeneran Kami geus deukeut, kasalametan ti Kami geus medal, jeung panangan Kami baris mawa kaadilan ka bangsa-bangsa; tanah-tanah basisir ngadago ka Kami, sarta ngaharepkeun kana panangan Kami. 6Tanggahkeun panon maraneh ka langit, jeung tingali bumi di handap: langit bakal leungit jiga haseup, bumi bakal rangsak jiga pakean, jeung sakur anu hirup di dinya bakal paraeh jiga reungit; tapi kasalametan ti Kami bakal langgeng salalanggengna, sarta kabeneran Kami moal pisan-pisan ancur. 7Darengekeun ku maraneh ka Kami, he maraneh anu nyaho kana kabeneran, umat anu nyekel pangajaran Kami dina hatena: ulah sieun ku cacampah ti jalma, jeung ulah ancur ku hinaan maranehna. 8Sabab geget bakal ngahakan maranehna jiga pakean, jeung bilatung bakal ngahakan maranehna jiga wol; tapi kabeneran Kami bakal langgeng salalanggengna, jeung kasalametan ti Kami pikeun saban turunan.”
9Hudang, hudang, nganggo kakuatan, nun panangan Rama urang! Hudang saperti dina jaman baheula, dina turunan-turunan nu geus lila kaliwat. Lain Anjeun anu geus motong-motong Rahab si naga laut, anu geus nojos naga nepi ka tembus? a a v9 Dina titingalian Yesaya, panangan Rama urang nu dijejeng teh nya eta kakawasaana-Na nyalametkeun sapanjang sajarah — ti mimiti pangciptaan, ka budalan urang Israil ti Mesir, nepi ka panebusan nu acan datang. 10Lain Anjeun anu geus ngagaringkeun laut, cai sagara anu jero, anu geus ngajadikeun dasar laut jadi jalan pikeun jalma-jalma nu ditebus pikeun meuntas? 11Jadi jalma-jalma nu ditebus ku Rama urang baris marulang sarta daratang ka Sion bari nyanyi; kabungahan nu langgeng baris jadi makuta dina sirahna. Kasukaan jeung kabungahan baris nyandak maranehna, sarta kasedih jeung kaprihatinan baris nyingkah.
12“Kami, Kami anu ngalipur maraneh. Saha ari maraneh nepi ka sieun ku jalma nu bakal paeh, ku manusa anu sirna jiga jukut, 13nepi ka maraneh poho ka Kami, nu ngajadikeun maraneh, anu geus ngamparkeun langit sarta masang dasar bumi? Maraneh hirup dina kasieun anu teu eureun-eureun sapopoe karana amukna si panindes, anu nekad rek ngaruksak. Tapi di mana ayeuna amukna si panindes teh? 14Jalma anu ngaringkuk dirante teh moal lila deui bakal dibebaskeun; manehna moal paeh turun ka jero kubur, jeung moal kalaparan. 15Sabab Kami teh Rama maraneh, anu ngocakkeun laut nepi ka ombakna ngaguruh— Rama balad sawarga nya eta jenengana-Na. 16Jeung Kami geus nyelapkeun firman Kami kana sungut maraneh, sarta nutupan maraneh ku iuh-iuh panangan Kami, bari melakkeun langit jeung masang dasar bumi, sarta ngadawuh ka Sion, ‘Maraneh teh umat Kami.’”
17Hudang, hudang! Geura nangtung, nun Yerusalem, nya maneh anu geus nginum tina panangan Rama urang lumur amarah-Na, anu geus nyeuseup eusi mangkok eta nepi ka ampasna, lumur anu matak maneh aroyag. 18Ti sakabeh anak anu geus dilahirkeunana taya saurang ogé anu nungtun manehna; ti sakabeh anak anu geus digedekeunana taya saurang ogé anu nyekel leungeunna. 19Dua perkara ieu geus tumiba ka maneh—saha anu rek midangdam ka maneh?—karuksakan jeung katumpuran, kalaparan jeung pedang. Saha anu bisa ngalipur maneh? 20Anak-anak maneh geus kalengeran; maranehna ngagoler di unggal juru jalan jiga uncal anu kajiret dina jaring, pinuh ku amarah Rama urang, ku panyeukseuk ti Rama maneh.
21Ku sabab eta regepkeun ieu, he maneh anu sangsara, anu mabok, tapi lain ku anggur:
22Kieu dawuhan Rama maneh, Gusti nu jumeneng Panguasa, anu ngabela perkara umat-Na: “Tenjo, geus ku Kami dicokot tina leungeun maneh lumur anu matak maneh aroyag, mangkok amarah Kami; maneh moal nginum deui eta salalawasna.” 23Lumur eta ku Kami rek diselehkeun kana leungeun jalma-jalma anu nyiksa maneh, anu geus ngomong ka maneh, “Deku sangkan kami bisa leumpang di luhur maneh,” nepi ka maneh ngajadikeun tonggong maneh jiga taneuh, jiga jalan pikeun maranehna ngaliwat.