Isaias 51

51 ¹“Paminaw kamo kanako, kamong naggukod sa pagkamatarong, kamong nagapangita sa atong Amahan: tan-awa ninyo ang bato nga gikan niini kamo gisapsap, ug ang kubkoban nga gikan niini kamo gikalot. ²Tan-awa ninyo si Abraham nga inyong amahan, ug si Sara nga nanganak kaninyo; kay sa dihang usa pa lamang siya gitawag ko siya, ug gipanalanginan ko siya ug gihimo ko siyang daghan. ³Kay ginahupay sa atong Amahan ang Sion; ginahupay niya ang tanan niyang nangaguba. Ginahimo niya ang iyang kamingawan nga sama sa Eden, ang iyang desyerto nga sama sa tanaman sa atong Amahan. Ang kalipay ug pagmaya makaplagan diha kaniya, ang pagpasalamat ug ang tingog sa awit.

⁴“Paminaw kamo kanako, akong katawhan; patalinghogi ninyo ako, akong nasod: kay ang pagtulon-an mogula gikan kanako, ug ipahimutang ko ang akong katarong ingon nga kahayag ngadto sa mga katawhan. ⁵Ang akong pagkamatarong haduol na, ang akong kaluwasan nakagula na, ug ang akong mga bukton magdala ug katarong ngadto sa mga katawhan; ang mga baybayon nagahulat kanako, ug ginabutang nila ang ilang paglaom sa akong bukton. ⁶Iyahat ninyo ang inyong mga mata ngadto sa kalangitan, ug tan-awa ang yuta sa ubos: ang kalangitan mahanaw sama sa aso, ang yuta madaan sama sa bisti, ug ang mga nagpuyo niini mamatay sama sa mga tagnok; apan ang akong kaluwasan molungtad hangtod sa kahangtoran, ug ang akong pagkamatarong dili gayod madugmok. ⁷Paminaw kamo kanako, kamong nasayod sa pagkamatarong, ang katawhan nga nagadala sa akong pagtulon-an diha sa ilang mga kasingkasing: ayaw kamo kahadlok sa pagtamay sa mga tawo, ug ayaw kamo padugmok sa ilang mga pagbiaybiay. ⁸Kay ang anunugba mokaon kanila sama sa bisti, ug ang ulod mokaon kanila sama sa balhibo sa karnero; apan ang akong pagkamatarong molungtad hangtod sa kahangtoran, ug ang akong kaluwasan ngadto sa tanang kaliwatan.”

⁹Pagmata, pagmata, sul-obi ang imong kaugalingon ug kusog, O bukton sa atong Amahan! Pagmata sama sa karaang mga adlaw, sa mga kaliwatan nga dugay nang milabay. Dili ba ikaw man ang nagtadtad sa mabangis nga mananap sa dagat nga si Rahab, nga milagbas sa dragon? ^a a v9 Sa panan-awon ni Isaias, ang gituy-od nga bukton sa atong Amahan mao ang iyang gahom nga makaluwas latas sa kasaysayan — gikan sa paglalang ngadto sa paggula gikan sa Ehipto ngadto sa katubsanan nga umaabot pa. ¹⁰Dili ba ikaw man ang nagmala sa dagat, sa mga tubig sa dakong kahiladman, nga naghimo sa kahiladman sa dagat nga usa ka dalan aron matabok sa mga tinubos? ¹¹Busa ang mga linukat sa atong Amahan mobalik ug moabot sa Sion nga may pag-awit; ang walay kataposang kalipay magapurong-purong sa ilang mga ulo. Ang pagmaya ug kalipay moabot kanila, ug ang kasubo ug panghupaw mokalagiw.

¹²“Ako, ako mao ang naghupay kanimo. Kinsa ka ba nga mahadlok sa mga tawo lamang nga mamatay, sa mga tawo nga mahanaw sama sa sagbot, ¹³nga gikalimtan mo ako, ang imong Magbubuhat, nga nagbuklad sa kalangitan ug nagpahimutang sa mga patukoranan sa yuta? Nagkinabuhi ka sa kanunayng kahadlok sa tibuok adlaw tungod sa kapungot sa madaugdaugon, nga naninguha sa paglaglag. Apan hain na man ang kapungot sa madaugdaugon? ¹⁴Ang tawong nagyukbo nga ginapos sa talikala sa dili madugay buhian; dili siya mamatay ug mokanaog sa bung-aw, ni magutman siya. ¹⁵Kay ako mao ang imong Amahan, nga nagkutaw sa dagat aron modahunog ang mga balod niini—ang Amahan sa mga panon sa langit mao ang iyang ngalan. ¹⁶Ug gibutang ko ang akong mga pulong sa imong baba ug gitabonan ko ikaw sa landong sa akong kamot, nga nagtanom sa kalangitan ug nagpahimutang sa mga patukoranan sa yuta, ug nag-ingon sa Sion, ‘Ikaw ang akong katawhan.’”

¹⁷Pagmata, pagmata! Tindog, O Jerusalem, ikaw nga nakainom gikan sa kamot sa atong Amahan sa kopa sa iyang kapungot, nga nakahurot pag-inom sa panaksan hangtod sa linugdang, ang kopa nga nagpasarasay kanimo. ¹⁸Sa tanang mga anak nga iyang gipakatawo walay bisan usa nga mogiya kaniya; sa tanang mga anak nga iyang gimatuto walay bisan usa nga mokupot sa iyang kamot. ¹⁹Kining duha ka butang midangat kanimo—kinsa ang magbangotan alang kanimo?—ang pagkagun-ob ug pagkalaglag, ang kagutom ug ang espada. Kinsa ang makahupay kanimo? ²⁰Ang imong mga anak nangaluya; nanghigda sila sa matag eskina sa dalan sama sa lagsaw nga nalit-ag sa pukot, nangapuno sa kapungot sa atong Amahan, sa pagbadlong sa imong Amahan.

²¹Busa pamatia kini, ikaw nga sinakit, hubog, apan dili sa bino:

²²Mao kini ang giingon sa imong Soberanong Amahan, nga nagalaban sa katungod sa iyang katawhan: ‘Tan-awa, gikuha ko gikan sa imong kamot ang kopa nga nagpasarasay kanimo, ang panaksan sa akong kapungot; dili mo na gayod kini imnon pag-usab.’ ²³Ibutang ko kini sa kamot sa mga nagsakit kanimo, nga nag-ingon kanimo, ‘Yukbo aron makalakaw kami ibabaw kanimo,’ busa gihimo mo ang imong likod nga sama sa yuta, sama sa dalan nga ilang pagatabokon.