Ishayo 51 FHB Father's Heart Bible™

51 ¹“Menga quloq solinglar, ey solihlikka intilayotganlar, Otamizni izlayotganlar: oʻzingiz kesib olingan qoyaga boqinglar, oʻzingiz qazib olingan toshkonga nazar solinglar. ²Otangiz Ibrohimga, sizlarni tuqqan Soraga boqinglar; chunki u yakka-yolgʻiz boʻlgan chogʻida Men uni chaqirdim, unga baraka berib, uni koʻpaytirdim. ³Zero, Otamiz Sionga tasalli beradi; U uning barcha vayronalariga tasalli beradi. U uning sahrosini Adandek, choʻlini Otamizning bogʻiday qiladi. Shodlik va quvonch, shukrona va qoʻshiq sadosi unda topiladi.

⁴“Menga quloq solinglar, ey xalqim; Meni tinglanglar, ey elim: chunki Mendan taʼlimot chiqadi, adolatimni esa xalqlarga nur qilib qoʻyaman. ⁵Solihligim yaqindir, najotim yoʻlga chiqdi, qoʻllarim xalqlarga adolat keltiradi; orollar Meni kutadi, umidini Mening qoʻlimga bogʻlaydi. ⁶Koʻzlaringizni osmonga koʻtaringlar, pastdagi yerga boqinglar: osmon tutundek tarqab ketadi, yer kiyimdek titilib eskiradi, unda yashovchilar chivindek qiriladi; ammo najotim abadiy qoladi, solihligim esa hech qachon barbod boʻlmaydi. ⁷Menga quloq solinglar, ey solihlikni bilganlar, taʼlimotimni qalbida saqlagan xalq: foniy odamlarning malomatidan qoʻrqmanglar, ularning haqoratlaridan sarosimaga tushmanglar. ⁸Zero, kuya ularni kiyimday yeb bitiradi, qurt ularni junday yeb bitiradi; ammo solihligim abadiy qoladi, najotim esa barcha avlodlarga saqlanadi.”

⁹Uygʻon, uygʻon, ey Otamizning bilagi, kuchga burkan! Qadimgi kunlardagidek, oʻtmishdagi avlodlar zamonidagidek uygʻon. Rahab degan dengiz maxluqini boʻlak-boʻlak qilib kesgan Sen emasmiding, ajdahoni teshib tashlagan Sen emasmiding? ^a a v9 Ishayo koʻrgan vahiyda, Otamizning choʻzilgan bilagi — bu Uning tarix davomidagi najotkor qudratidir: yaratilishdan tortib Misrdan chiqishgacha, hamda hali keladigan najotgacha. ¹⁰Dengizni, oʻsha ulkan tubsizlik suvlarini quritgan Sen emasmiding; dengiz tublarini qutqarilganlar kechib oʻtadigan yoʻlga aylantirgan Sen emasmiding? ¹¹Shunday qilib, Otamiz fidya toʻlab qutqarganlar qaytadi, qoʻshiq aytib Sionga keladi; abadiy shodlik boshlariga toj boʻladi. Quvonch va shodlik ularni qamrab oladi, gʻam-anduh va ohu nola esa uzoqqa qochadi.

¹²“Men, senga tasalli beruvchi Menman. Oʻladigan foniy odamlardan, giyohdek soʻlib ketadigan bandalardan qoʻrqadigan sen kimsan, ¹³seni Yaratgan Meni unutib qoʻygudek — osmonni yoygan, yer poydevorini qoʻygan Meni? Sen kun boʻyi tinimsiz dahshatda yashaysan — halok qilishga bel bogʻlagan zolimning gʻazabidan qoʻrqib. Lekin zolimning gʻazabi endi qani? ¹⁴Zanjirband boʻlib bukchaygan kishi tez orada ozod qilinadi; u oʻlmaydi, goʻrga ham tushmaydi, noni ham kam boʻlmaydi. ¹⁵Zero, Men toʻlqinlari guldiraydigan qilib dengizni qoʻzgʻatuvchi sening Otangman — Uning nomi samoviy qoʻshinlar Otasidir. ¹⁶Men soʻzlarimni sening ogʻzingga soldim, seni qoʻlimning soyasi bilan yopdim, osmonni oʻrnatib, yer poydevorini qoʻydim, Sionga: «Sen Mening xalqimsan», dedim.”

¹⁷Uygʻon, uygʻon! Oyoqqa tur, ey Quddus, Otamizning qoʻlidan Uning gʻazab kosasini ichgan, qadahni quyqasigacha simirgan, seni gandiraklatadigan oʻsha kosani boshdan-oyoq ichib boʻlgan! ¹⁸U tuqqan barcha farzandlari orasida unga yoʻl koʻrsatadigan biror kimsa yoʻq; voyaga yetkazgan barcha farzandlari orasida qoʻlidan yetaklaydigan biror kishi yoʻq. ¹⁹Bu ikki balo boshingga tushdi — sen uchun kim motam tutadi? — vayronagarchilik va halokat, ocharchilik va qilich. Senga kim tasalli bera oladi? ²⁰Farzandlaring hushidan ketdi; ular toʻrga ilingan jayrondek har koʻcha boshida yotibdi, Otamizning gʻazabiga, Otangning tanbehiga toʻlgan holda.

²¹Shunday ekan, buni eshit, ey ezilgan, sharobdan emas, mast boʻlib qolgan zot:

²²Oʻz xalqining daʼvosini himoya qiladigan Hukmdor Otang shunday deydi: “Mana, qoʻlingdan seni gandiraklatadigan kosani, gʻazabim qadahini olib qoʻydim; endi uni boshqa hech qachon ichmaysan.” ²³Men uni senga jabr qilganlarning qoʻliga tutqazaman; ular senga: “Egil, biz ustingdan yurib oʻtaylik”, degan edi. Shu bois sen belingni yerdek, ular oʻtadigan koʻchadek qilding.