Yesaya 51 FHB Father's Heart Bible™

51 ¹“Padha ngrungokna marang Aku, kowe kang padha ngoyak kabeneran, kowe kang padha ngupaya marang Rama kita: sawangen watu karang kang dadi pethelanmu, lan marang growongan kang dadi dhudhukanmu. ²Sawangen Abraham bapakmu, lan Sara kang nglairake kowe; awit nalika isih ijen, Aku wis nimbali dheweke, lan Dakberkahi sarta Dakgawe dadi akeh. ³Awit Rama kita nglipur Sion; Panjenengane nglipur sakehing jugrugane. Pasamunane digawe kaya Eden, tanah cengkare kaya patamane Rama kita. Kabungahan lan kasukan tinemu ana ing kono, pamuji sokur lan swaraning kidung.

⁴“Padha ngrungokna marang Aku, heh umatKu; rungokna Aku, heh bangsaKu: awit piwulang bakal metu saka Aku, lan pangadilanKu bakal Dakdadekake pepadhang kanggo para bangsa. ⁵KabeneranKu wis cedhak, karahayonKu wis miyos, lan astaKu bakal nindakake pangadilan tumrap para bangsa; tanah-tanah pesisir padha nganti-anti marang Aku, sarta padha nggantungake pangarep-arepe marang astaKu. ⁶Tumengaa marang langit, lan sawangen bumi ing ngisor: langit bakal sirna kaya kukus, bumi bakal rusak kaya sandhangan, lan wong kang padha manggon ing kono bakal mati kaya agas; nanging karahayonKu bakal langgeng ing salawase, lan kabeneranKu ora bakal sirna ing salawase. ⁷Padha ngrungokna marang Aku, kowe kang padha mangerti kabeneran, umat kang nyimpen piwulangKu ana ing atine: aja padha wedi marang pangewaning manungsa, lan aja padha giris dening pamoyoke. ⁸Awit renget bakal mangan wong-wong mau kaya sandhangan, lan uler bakal mangan wong-wong mau kaya wulu wedhus; nanging kabeneranKu bakal langgeng ing salawase, lan karahayonKu tumeka ing sakabehing turun.”

⁹Wungua, wungua, ngagema kakiyatan, dhuh astane Rama kita! Wungua kados ing jaman kina, ing jaman-jaman ingkang sampun kepengker. Rak inggih Paduka ingkang nyempal-nyempal Rahab, si baya saganten, ingkang nuwek si naga ngantos butul? ^a a v9 Ing wahyu kang katampa Nabi Yesaya, astane Rama kita kang kaacungake iku pangwasane kang nylametake ing salwiring jaman — wiwit titah dumadi, banjur pangentasan saka tanah Mesir, nganti tekan panebusan kang isih bakal kelakon. ¹⁰Rak inggih Paduka ingkang ngasatake saganten, toyaning telenging samodra ingkang lebet, ingkang ndadosaken dhasaring saganten margi tumrap para tebusan supados saged nyabrang? ¹¹Mulane para tebusane Rama kita bakal padha bali lan teka ing Sion kanthi kekidungan; kabungahan kang langgeng bakal makuthani sirahe. Kasukan lan kabungahan bakal nekani wong-wong mau, lan kasusahan sarta pasambat bakal padha sirna.

¹²“Aku, Aku iki kang nglipur kowe. Sapa ta kowe, dene kok wedi marang manungsa kang bakal mati, marang anak-anak manungsa kang sirna kaya suket, ¹³nganti kowe lali marang Aku, kang nitahake kowe, kang njereng langit lan masang tetalesing bumi? Sadina muput kowe tansah wedi marga saka bebendune wong kang nindhes, kang sumedya numpes. Nanging ana ngendi bebendune wong kang nindhes iku? ¹⁴Wong kang mlengkung kabanda rante iku bakal enggal kaluwaran; dheweke ora bakal mati tumurun menyang luwangan, lan ora bakal kaluwen. ¹⁵Awit Aku iki Ramamu, kang ngocak sagara nganti gumuruh alune— Rama kang nguwasani wadyabala swarga iku asmane. ¹⁶Lan Aku wis ndokokake pangandikaKu ana ing cangkemmu sarta ngayomi kowe kalawan wewayanganing astaKu, kang nanem langit lan masang tetalesing bumi, lan ngandika marang Sion: ‘Kowe iku umatKu.’”

¹⁷Tangia, tangia! Ngadega, heh Yerusalem, kowe kang wis ngombe saka astane Rama kita tuwunging bebendune, kang wis ngombe mangkok iku nganti tekan ampase, tuwung kang njalari kowe gloyoran. ¹⁸Panunggalane sakehing anak kang wis dilairake, ora ana siji-sijia kang nuntun dheweke; panunggalane sakehing anak kang wis digulawenthah, ora ana siji-sijia kang nggandheng tangane. ¹⁹Prakara loro iki wis tumiba marang kowe—sapa kang bakal nangisi kowe?—jugrugan lan karusakan, pailan lan pedhang. Sapa kang bisa nglipur kowe? ²⁰Anak-anakmu wis padha semaput; padha gumlethak ing saben pojoking lurung kaya kijang kang kejiret ing jaring, kebak dening bebendune Rama kita, panyendhune Ramamu.

²¹Mulane rungokna iki, heh kowe kang nandhang sangsara, kang mendem, nanging ora marga saka anggur:

²²Mangkene pangandikane Ramamu, Sang Pangeran, kang mbelani prakarane umate: ‘Lah, Aku wis njupuk saka tanganmu tuwung kang njalari kowe gloyoran, mangkok bebenduKu; kowe ora bakal ngombe maneh ing salawase.’ ²³Tuwung mau bakal Dakwenehake marang tangane wong-wong kang nganiaya kowe, kang wis padha kandha marang kowe: ‘Sumungkema, supaya aku padha bisa mlaku ngliwati kowe,’ nganti gegermu kokgawe kaya lemah, kaya dalan kanggo wong-wong mau liwat.