اشعیا 51

51 ¹«به من گوش دهید، ای شما که در پیِ عدالت هستید، ای شما که پدر ما را می‌جویید: به آن صخره‌ای بنگرید که از آن تراشیده شدید، و به آن معدنی که از آن کنده شدید. ²به پدرتان ابراهیم بنگرید، و به سارا که شما را زایید؛ زیرا هنگامی که او تنها یک تن بود، او را فراخواندم، و برکتش دادم و او را بسیار ساختم. ³زیرا پدر ما صَهیون را تسلی می‌دهد؛ او همهٔ ویرانه‌هایش را تسلی می‌بخشد. بیابانش را همچون عدن می‌سازد، و صحرایش را همچون باغ پدر ما. شادی و شادمانی در آن یافت می‌شود، شکرگزاری و آوای سرود.

⁴«به من گوش دهید، ای قوم من؛ به من گوش فرا دهید، ای امّت من: زیرا تعلیمی از من صادر خواهد شد، و عدلِ خود را همچون نوری برای قوم‌ها قرار خواهم داد. ⁵عدالت من نزدیک است، نجات من پیش رفته است، و بازوانم قوم‌ها را داوری خواهند کرد؛ ساحل‌ها منتظر من‌اند، و امید خود را بر بازوی من می‌بندند. ⁶چشمان خود را به سوی آسمان‌ها برافرازید، و به زمینِ زیرین بنگرید: آسمان‌ها همچون دود ناپدید خواهند شد، زمین همچون جامه‌ای کهنه خواهد شد، و ساکنانش همچون پشه‌ها خواهند مرد؛ اما نجات من تا ابد پایدار خواهد ماند، و عدالت من هرگز درهم نخواهد شکست. ⁷به من گوش دهید، ای شما که عدالت را می‌شناسید، ای قومی که تعلیم مرا در دل خود دارید: از سرزنشِ انسان‌های فانی مترسید، و از اهانت‌هایشان درهم مشکنید. ⁸زیرا بید ایشان را همچون جامه خواهد خورد، و کِرم ایشان را همچون پشم خواهد خورد؛ اما عدالت من تا ابد پایدار خواهد ماند، و نجات من تا همهٔ نسل‌ها.»

⁹بیدار شو، بیدار شو، خود را به قدرت بیارای، ای بازوی پدر ما! همچون روزگاران قدیم بیدار شو، در نسل‌های دیرینه. آیا تو نبودی که هیولای دریا، رَحَب را پاره‌پاره کردی، و اژدها را سوراخ کردی؟ ^a a v9 در رؤیای اِشعیا، بازوی درازشدهٔ پدر ما قدرت نجات‌بخش او در سراسر تاریخ است — از آفرینش تا خروج تا رهایی‌ای که هنوز در راه است. ¹⁰آیا تو نبودی که دریا را خشکاندی، آب‌های ژرفای بزرگ را، و اعماق دریا را راهی ساختی تا رهایی‌یافتگان از آن بگذرند؟ ¹¹پس بازخریدگانِ پدر ما باز خواهند گشت و با سرود به صَهیون خواهند آمد؛ شادیِ جاودان تاجِ سرشان خواهد بود. شادمانی و شادی ایشان را فراخواهد گرفت، و اندوه و آه خواهد گریخت.

¹²«من، من همانم که شما را تسلی می‌دهم. تو کیستی که از انسان‌های فانی که می‌میرند بترسی، از آدمیانی که همچون علف زوال می‌یابند، ¹³که مرا، آفرینندهٔ خود، از یاد می‌بری، او را که آسمان‌ها را گسترانید و بنیادهای زمین را نهاد؟ تمامِ روز پیوسته در هراس زندگی می‌کنی به سبب خشمِ ستمگر، که آهنگِ نابودی دارد. اما خشمِ ستمگر کجاست؟ ¹⁴آن که در زنجیرها خمیده است، به‌زودی آزاد خواهد شد؛ نخواهد مرد و به گودال فرو نخواهد رفت، و نانش کم نخواهد شد. ¹⁵زیرا من پدر تو هستم، که دریا را برمی‌آشوبد تا موج‌هایش خروش برآورند— پدرِ لشکرهای آسمان نامِ اوست. ¹⁶و کلام خود را در دهانت نهاده‌ام و تو را به سایهٔ دستِ خود پوشانده‌ام، تا آسمان‌ها را بنشانم و بنیادهای زمین را بنهم، و به صَهیون بگویم: ‹تو قوم من هستی.›»

¹⁷بیدار شو، بیدار شو! برخیز، ای اورشلیم، ای که از دستِ پدر ما جامِ خشمِ او را نوشیده‌ای، ای که پیاله را تا ته‌مانده سرکشیده‌ای، جامی که تو را گیج می‌کند. ¹⁸از میان همهٔ فرزندانی که زاییده، کسی نیست که او را راهنمایی کند؛ از میان همهٔ فرزندانی که پرورده، کسی نیست که دستش را بگیرد. ¹⁹این دو چیز بر تو فرود آمده است—کیست که برایت سوگواری کند؟—ویرانی و نابودی، قحطی و شمشیر. کیست که تو را تسلی دهد؟ ²⁰فرزندانت از حال رفته‌اند؛ بر سرِ هر کوی افتاده‌اند همچون غزالی که در دام گرفتار آمده، لبریز از خشمِ پدر ما، از توبیخِ پدر تو.

²¹پس این را بشنو، ای ستمدیده، ای مست، اما نه از شراب:

²²پدرِ فرمانروای تو، که از دعوی قوم خود دفاع می‌کند، چنین می‌گوید: ‹بنگر، جامی را که تو را گیج می‌کند از دستت گرفته‌ام، پیالهٔ خشم خود را؛ دیگر هرگز آن را نخواهی نوشید.› ²³و آن را به دستِ عذاب‌دهندگانت خواهم داد، آنان که به تو گفتند: ‹خم شو تا بر تو گام برداریم،› چنانکه پشتِ خود را همچون زمین ساختی، همچون کوچه‌ای برای گذر ایشان.