Li Zinarê Binêre
Ji mirovên ku ditirsin pir hindik bin, Bavê me berê wan dide zilamekî û jinekê, Îbrahîm û Saraya. Ezman û erd kevin dibin; rizgariya wî na. Orşelîm kasa xwe ya seremestiyê vexwariye, bê zarokek ku piştgiriyê bide wê. Ew kasê jê distîne.
Bavê me di ayetan de dipeyive 1–8, 12–16, 22–23
51 1“Guhdariya min bikin, hûn ên ku li pey rastiyê diçin, hûn ên ku Bavê me dixwazin: li zinarê ku hûn jê hatine birîn binêrin, û li kaniya kevir a ku hûn jê hatine kolan. 2Li Îbrahîmê bavê xwe binêrin, û li Sarayê ku hûn welidandin; çimkî gava ew tenê yek bû min ew gazî kir, û min ew pîroz kir û ew pir kir. 3Çimkî Bavê me Siyonê teselî dike; ew hemû wêranên wê teselî dike. Ew çola wê mîna Edenê dike, beriya wê mîna baxçeyê Bavê me. Şahî û kêfxweşî di wê de tên dîtin, şikirdarî û dengê stranê.
4“Guhdariya min bikin, gelê min; min bibihîzin, miletê min: çimkî hînkirinek wê ji min derkeve, û ezê dadperweriya xwe wekî ronahiyekê ji gelan re deynim. 5Rastiya min nêzîk e, rizgariya min derketiye, û milên min wê dadperweriyê ji gelan re bîne; peravên behrê li benda min in, û ew hêviya xwe li ser milê min datînin. 6Çavên xwe ber bi ezmanan rakin, û li erdê jêrîn binêrin: ezman wê mîna dûmanê winda bibin, erd wê mîna kincekî kevin bibe, û yên ku di nav de dijîn wê mîna mêşan bimirin; lê rizgariya min wê her û her bimîne, û rastiya min wê tu caran neşikê. 7Guhdariya min bikin, hûn ên ku rastiyê nas dikin, gelê ku hînkirina min di dilên xwe de hildigirin: ji rezîlkirina mirovan netirsin, û bi heqaretên wan neşikên. 8Çimkî kerik wê wan mîna kincekî bixwe, û kurm wê wan mîna hiriyê bixwe; lê rastiya min wê her û her bimîne, û rizgariya min ji hemû nifşan re.”
9Hişyar bibe, hişyar bibe, xwe bi hêzê bipoşe, ya milê Bavê me! Hişyar bibe mîna rojên berê, mîna nifşên ku demek dirêj berê derbas bûne. Ma ne tu bûyî yê ku ejderhayê behrê Rahab perçe perçe kir, yê ku ejder dirand? a a v9 Di dîtina Îşaya de, milê dirêjkirî yê Bavê me hêza wî ya rizgarker e di nav dîrokê de — ji afirandinê heta derketina ji Misrê heta rizgariya ku hê wê bê. 10Ma ne tu bûyî yê ku behr zuwa kir, avên kûrahiya mezin, yê ku kûrahiyên behrê kir riyek ji bo rizgarkiriyan ku jê derbas bibin? 11Loma yên ku Bavê me fîdya daye wan wê vegerin û bi stranê werin Siyonê; şahiya herheyî wê serên wan bitacîne. Kêfxweşî û şahî wê bigihîjin wan, û keder û axîn wê bireve.
12“Ez, ez ew im ê ku we teselî dikim. Tu kî yî ku tu ji mirovên ku dimirin bitirsî, mirovên ku mîna giya derbas dibin, 13ku tu min, Afirînerê xwe, ji bîr dikî, yê ku ezman dirêj kirin û bingehên erdê danîn? Tu tevahiya rojê di nav tirsê de dijî ji ber hêrsa zordestê, yê ku berê xwe daye wêrankirinê. Lê hêrsa zordestê li kû ye? 14Yê ku di zincîran de çemiyaye wê di demek nêzîk de serbest bibe; ew wê nemire û neçe çalê, û ew wê birçî nemîne. 15Çimkî ez Bavê te me, yê ku behrê dilebitîne da ku pêlên wê biqîrin— Bavê leşkerên ezmanan navê wî ye. 16Û min peyvên xwe xistin devê te û tu bi siya destê xwe dapoşandî, dema ku ez ezman diçînim û bingehên erdê datînim, û ji Siyonê re dibêjim, ‘Tu gelê min î.’”
17Hişyar bibe, hişyar bibe! Rabe, ya Orşelîmê, tu ya ku ji destê Bavê me kasa hêrsa wî vexwar, tu ya ku tasa heta dîrka wê betal kir, kasa ku te sergêj dike. 18Di nav hemû zarokên ku wê anîne dinyayê de tu kes tune ku rêberiya wê bike; di nav hemû zarokên ku wê mezin kirine de tu kes tune ku destê wê bigire. 19Ev her du tişt ketine ser te—kî wê ji bo te şîn bike?—wêranî û têkçûn, xela û şûr. Kî dikare te teselî bike? 20Zarokên te bêhiş bûne; ew li her quncikê kolanê razane mîna xezalek ku di torê de hatiye girtin, bi hêrsa Bavê me tije bûne, bi serzeniştê Bavê te.
21Loma vê bibihîze, tu ya ku ezîyet dikişînî, serxweş î, lê ne bi şerabê:
22Bavê te yê Serwer, yê ku doza gelê xwe diparêze, weha dibêje: “Binêre, min ji destê te kasa ku te sergêj dike, tasa hêrsa xwe hilgirtiye; tu wê tu caran careke din venexwî.” 23Ezê wê bixim destê êşkerên te, yên ku ji te re gotin, “Xwe daynix da ku em li ser te bimeşin,” da ku te pişta xwe mîna erdê kir, mîna kolanek ji wan re ku jê derbas bibin.
