يسعياه 51 FHB Father's Heart Bible™

51 ¹”مون کي ٻڌو، اوهين جيڪي سچائيءَ جي پٺيان لڳا آهيو، اوهين جيڪي اسان جي پيءُ کي ڳولهيو ٿا: انهيءَ پٿر ڏانهن نهارو جنهن مان اوهان ڪٽيا ويا هئا، ۽ انهيءَ کاڻ ڏانهن جنهن مان اوهان کوٽيا ويا هئا. ²پنهنجي ابي ابراهيم ڏانهن ۽ سارا ڏانهن جنهن اوهان کي ڄڻيو، نهارو؛ ڇالاءِجو جڏهن هو رڳو هڪڙو هو تڏهن مون کيس سڏيو، ۽ برڪت ڏنمانس ۽ کيس گھڻو ڪيم. ³ڇالاءِجو اسان جو پيءُ صيون کي تسلي ٿو ڏئي؛ هو سندس سڀني کنڊرن کي تسلي ٿو ڏئي. هو سندس بيابان کي عدن جهڙو، ۽ سندس ريگستان کي اسان جي پيءُ جي باغ جهڙو ٿو بڻائي. هن ۾ خوشي ۽ شادماني، شڪرگذاري ۽ گيت جو آواز ملندو آهي.

⁴”اي منهنجا ماڻهو، مون کي ٻڌو؛ اي منهنجي قوم، مون ڏانهن ڪن ڏيو: ڇالاءِجو مون وٽان هڪ تعليم نڪرندي، ۽ مان پنهنجي انصاف کي قومن لاءِ روشني ڪري بيهاريندس. ⁵منهنجي سچائي ويجهي آهي، منهنجي نجات نڪري چڪي آهي، ۽ منهنجا ٻانهون قومن جو انصاف ڪندا؛ ٻيٽ منهنجو انتظار ٿا ڪن، ۽ منهنجي ٻانهن تي اميد ٿا رکن. ⁶پنهنجيون اکيون آسمان ڏانهن مٿي ڪريو، ۽ هيٺ زمين کي ڏسو: آسمان دونھين وانگر غائب ٿي ويندا، زمين ڪپڙي وانگر پراڻي ٿي ويندي، ۽ انهيءَ ۾ رهندڙ مڇرن وانگر مرندا؛ پر منهنجي نجات سدائين قائم رهندي، ۽ منهنجي سچائي ڪڏهن بہ ٽڪرا ٽڪرا نہ ٿيندي. ⁷مون کي ٻڌو، اوهين جيڪي سچائيءَ کي ڄاڻو ٿا، اهي ماڻهو جن پنهنجي دل ۾ منهنجي تعليم رکي آهي: انسانن جي ملامت کان نہ ڊڄو، ۽ سندن گاريون ٻڌي ٽٽي نہ پئو. ⁸ڇالاءِجو ڪپڙي وانگر کين پتنگو کائي ويندو، ۽ اون وانگر کين ڪيڙو کائي ويندو؛ پر منهنجي سچائي سدائين قائم رهندي، ۽ منهنجي نجات سڀني پيڙهين تائين.“

⁹جاڳ، جاڳ، طاقت سان پاڻ کي ڍڪ، اي اسان جي پيءُ جي ٻانهن! پراڻن ڏينهن وانگر، گذريل ڊگھين پيڙهين ۾ جاڳ. ڇا تو ئي سمنڊ جي عفريت راحب کي ٽڪرا ٽڪرا نہ ڪيو، ۽ ازدها کي آرپار نہ ڇيدي ڇڏيو؟ ^a a v9 يسعياه جي رويا ۾ اسان جي پيءُ جي پکڙيل ٻانهن تاريخ جي هر دور ۾ سندس بچائيندڙ طاقت آهي — تخليق کان وٺي مصر مان نڪرڻ تائين ۽ ايندڙ ڇوٽڪاري تائين. ¹⁰ڇا تو ئي سمنڊ کي، يعني وڏي کوٽ جي پاڻين کي، نہ سڪايو، ۽ سمنڊ جي کوٽن کي ڇڏايل ماڻهن لاءِ پار ٿيڻ جو رستو نہ بڻايو؟ ¹¹تنهنڪري اسان جي پيءُ جا ڇڏايل موٽي ايندا ۽ ڳائيندا صيون ۾ ايندا؛ دائمي خوشي سندن مٿن تي تاج ٿيندي. خوشي ۽ شادماني کين اچي وٺندي، ۽ غم ۽ آهون ڀڄي وينديون.

¹²”مان، مان ئي اهو آهيان جيڪو توکي تسلي ٿو ڏئي. تون ڪير آهين جو فاني انسانن کان، گاھ وانگر گذري ويندڙ ماڻهن کان ڊڄين ٿي، ¹³جو تون مون کي، پنهنجي خالق کي، وساري ڇڏين ٿي، جنهن آسمان کي پکيڙيو ۽ زمين جون بنيادون رکيون؟ تون سڄو ڏينهن ظالم جي غضب جي ڪري، جيڪو تباهي تي تيار آهي، سدائين خوف ۾ رهين ٿي. پر ظالم جو غضب ڪٿي آهي؟ ¹⁴زنجيرن ۾ جھڪيل ماڻهو جلد آزاد ڪيو ويندو؛ هو نہ مرندو ۽ نہ کڏ ۾ لهندو، نہ ئي بکيو رهندو. ¹⁵ڇالاءِجو مان تنهنجو پيءُ آهيان، جيڪو سمنڊ کي ڇوڙي ٿو تہ سندس لهرون گجن ٿيون — آسمان جي لشڪرن جو پيءُ سندس نالو آهي. ¹⁶مون پنهنجا ڪلام تنهنجي وات ۾ رکيا آهن ۽ پنهنجي هٿ جي ڇانوَ سان توکي ڍڪيو آهي، آسمان کي پوکيندي ۽ زمين جون بنيادون رکندي، ۽ صيون کي چوندي تہ ’تون منهنجا ماڻهو آهين.‘“

¹⁷جاڳ، جاڳ! اُٿ، اي يروشلم، تو اسان جي پيءُ جي هٿان سندس غضب جو پيالو پيتو آهي، ۽ پيالو تري تائين خالي ڪري ڇڏيو آهي، اهو پيالو جيڪو توکي لڙکائي ٿو. ¹⁸هن جيڪي ٻار ڄڻيا انهن سڀني مان ڪو بہ ناهي جيڪو هن جي رهنمائي ڪري؛ هن جيڪي ٻار پاليا انهن سڀني مان ڪو بہ ناهي جيڪو سندس هٿ جھلي. ¹⁹اهي ٻہ شيون تو تي اچي پيون آهن — تو لاءِ ڪير ماتم ڪندو؟ — برباديون ۽ تباهي، ڏڪار ۽ تلوار. توکي ڪير تسلي ڏيندو؟ ²⁰تنهنجا ٻار بيهوش ٿي ويا آهن؛ هو هر گليءَ جي ڪنڊ تي ڄار ۾ ڦاٿل هرڻ وانگر پيا آهن، اسان جي پيءُ جي غضب، تنهنجي پيءُ جي ملامت سان ڀريل.

²¹تنهنڪري هيءُ ٻڌ، اي ستايل، جيڪا نشي ۾ آهين، پر شراب سان نہ:

²²تنهنجو حڪمران پيءُ، جيڪو پنهنجي قوم جو ڪيس وڙهي ٿو، هيئن ٿو فرمائي تہ ’ڏس، مون تنهنجي هٿان لڙکائيندڙ پيالو، منهنجي غضب جو پيالو ورتو آهي؛ تون اهو وري ڪڏهن بہ نہ پيئندين.‘ ²³مان اهو تنهنجي ستائيندڙن جي هٿ ۾ ڏيندس، جن توکي چيو تہ ’جھڪ تہ اسين تو مٿان لتاڙي هلون،‘ تہ تو پنهنجي پٺ کي زمين وانگر، کين لنگھڻ لاءِ گليءَ وانگر بڻايو.