Hiskia Mulangkeun Yuda ka Rama Urang

Hiskia ngandel ka Rama urang lir taya raja Yuda sejen anu kitu, sarta nepi ka ngancurkeun oray tambaga Musa. Sanajan kitu Asur angger ngarebut kota-kota anu bentengan. Di kuta hiji perwira nyungkun Yerusalem dina basa Ibrani, kalawan dihaja: taya allah bangsa mana bae anu kungsi nyalametkeun saha bae, jadi naha allah maraneh bakal bisa? Rahayat teu nyarita nanaon.

Pasal 18.

Dina taun katilu Hosea bin Ela, raja Israil, Hiskia bin Ahas jeneng raja Yuda. Yuswana dua puluh lima taun waktu jeneng raja, sarta ngarajaan salila dua puluh salapan taun di Yerusalem. Ibuna jenenganana Abia, putri Jakaria. Anjeunna ngalampahkeun hal anu bener dina pangersa Rama urang, sakumaha anu geus dilampahkeun ku Daud, karuhunna. Anjeunna ngaruag tempat-tempat pamujaan di luhur, ngaruntuhkeun tugu-tugu karamat, nuar tihang brahala Asera, sarta ngaremukkeun oray tambaga jieunan Musa — nepi ka harita urang Israil ngukusan ka eta, anu disebut Nehustan. ^a Anjeunna ngandel ka Rama urang, Allah Israil; taya raja Yuda anu nyaruaan anjeunna, boh samemehna boh sanggeusna. Anjeunna ngagem pageuh ka Rama urang, teu weleh nuturkeun Mantenna, sarta nekanan parentah-parentah anu dipaparinkeun ku Rama urang ka Musa. Anjeunna mujur di mana bae anjeunna angkat, sabab Rama urang nyarengan anjeunna. Anjeunna barontak ka raja Asur, embung kumawula ka manehna. Anjeunna ngelehkeun urang Pelisti nepi ka Gaza jeung wates-watesna, ti munara panjagaan nepi ka kota anu dikubu.

Dina taun kaopat Hiskia — nya eta taun katujuh Hosea bin Ela, raja Israil — Salmaneser raja Asur maju narajang Samaria sarta ngepung kota eta. Sanggeus tilu taun kota eta karebut — dina taun kagenep Hiskia, taun kasalapan Hosea raja Israil — Samaria karebut. Raja Asur ngabuang urang Israil ka Asur, nempatkeun maranehna di Halah, di sisi Walungan Habor di Gosan, jeung di kota-kota urang Media, lantaran maranehna teu malire kana soanten Rama urang sarta ngarempak perjangjian-Na — nya eta sagala anu geus diparentahkeun ku Musa, abdi Rama urang — teu didarenge jeung teu dilampahkeun.

Asur Narajang Yuda

Dina taun kaopat belas Raja Hiskia, Sanherib raja Asur narajang sakabeh kota Yuda anu dikubu sarta ngarebut kota-kota eta. Tuluy Hiskia raja Yuda ngutus ka raja Asur di Lakis, pokna, “Abdi parantos midamel dosa; mugi mundur, abdi bade nanggung naon bae anu didugikeun ka abdi.” Raja Asur nangtukeun Hiskia raja Yuda kudu mayar kurang leuwih sabelas ton perak jeung saton emas. Hiskia masrahkeun sakabeh perak anu aya di Bait Rama urang, jeung di gudang-gudang karajaan. Dina waktu eta Hiskia ngelompes emas tina panto-panto Bait Rama urang jeung tina palang-palang panto anu tadina dilapis ku Hiskia raja Yuda, tuluy dibikeun ka raja Asur.

Raja Asur ngutus panglima utama, kapala pajabat, jeung panglima pasukanana kalawan bala tentara anu gede ti Lakis ka Raja Hiskia di Yerusalem. Maranehna maju ka Yerusalem tuluy narangtung deukeut saluran cai kulah nu luhur, di sisi jalan ka Tegal Tukang Nyeuseuh. Maranehna menta raja kaluar, tapi anu kaluar nepangan maranehna teh Elyakim bin Hilkia, kapala karaton, jeung Sebna juru tulis, sarta Yoah bin Asap juru catet. Pok panglima pasukan ngomong ka maranehna, “Bejakeun ka Hiskia: Kieu dawuhan raja agung, raja Asur: Rasa percaya naon anu jadi andelan maneh teh? Maneh ngomong: aya siasat jeung kakuatan pikeun perang — tapi eta ngan ucap wungkul. Ayeuna, ka saha maneh percaya, nepi ka wani barontak ka kami? Tuh, maneh ngandelkeun Mesir, iteuk tina awi anu geus bencar, anu bakal nojos leungeun sing saha anu nyarande kana eta. Nya kitu Piraon raja Mesir ka sakabeh anu ngandelkeun manehna. Tapi lamun maneh ngomong, ‘Kami percaya ka PANGERAN, Allah kami,’ lain Mantenna tea anu tempat-tempat pamujaan di luhur jeung altar-altarna geus diruag ku Hiskia, bari ngomong ka Yuda jeung Yerusalem, ‘Kudu sembahyang di hareupeun altar ieu di Yerusalem’? Ayeuna, pék tarohan jeung dunungan kami, raja Asur: kami rek mere dua rebu kuda ka maneh, lamun maneh bisa nyayagikeun nu tarumpakna. Kumaha maneh bisa ngusir hiji pajabat bae ti antara abdi dunungan kami anu pangrendahna, bari ngandelkeun Mesir pikeun kareta perang jeung pasukan kuda? Naha kami maju narajang tempat ieu pikeun ngaruksakna teh tanpa widi PANGERAN? PANGERAN tea anu nimbalan ka kami: Maju narajang nagri ieu, ruksakkeun.”

Pok Elyakim bin Hilkia, Sebna, jeung Yoah ngaromong ka panglima pasukan, “Mugi nganggo basa Aram kana ieu abdi-abdi — abdi sadaya ngartos kana eta. Ulah nganggo basa Ibrani, da aya rahayat anu ngabarandungan di luhureun kuta.”

Tembal panglima pasukan, “Naha dunungan kami ngutus kami teh pikeun nyarita kieu ngan ka dunungan maneh jeung ka maneh bae, lain ka jalma-jalma anu diuk di luhureun kuta, anu bakal ngadahar kokotoranana sorangan jeung nginum cikiihna bareng jeung maneh?”

Tuluy panglima pasukan nangtung sarta cangor cumeluk dina basa Ibrani: “Darengekeun dawuhan raja agung, raja Asur! Kieu dawuhan raja: Ulah beunang dibobodo ku Hiskia, sabab manehna moal bisa nyalametkeun maraneh tina genggamanana. Ulah beunang dibawa ku Hiskia sangkan percaya ka PANGERAN, ku ucapan, ‘PANGERAN pasti bakal nyalametkeun urang; kota ieu moal nepi ka ragrag ka raja Asur.’ Ulah ngadengekeun Hiskia. Kieu dawuhan raja Asur: pék sarapih jeung kami sarta kaluar nepangan kami — maraneh masing-masing bakal ngadahar tina tangkal anggur jeung tangkal kondangna sorangan, sarta nginum tina sumurna sorangan, nepi ka kami mawa maraneh ka hiji nagri anu saperti nagri maraneh — pinuh ku gandum, anggur anyar, roti, kebon anggur, tangkal jetun, jeung madu — supaya maraneh hirup, lain paeh. Ulah ngadengekeun Hiskia; manehna nyasabkeun maraneh ku ucapanana, ‘PANGERAN bakal nyalametkeun urang.’ Naha aya salah sahiji allah-allah bangsa-bangsa anu geus bisa nyalametkeun nagrina tina genggaman raja Asur? Di mana allah-allah Hamat jeung Arpad? Di mana allah-allah Separwaim, Hena, jeung Iwa? Naha maranehna geus nyalametkeun Samaria tina genggaman kami? Allah mana ti sakabeh nagri ieu anu geus nyalametkeun nagrina tina genggaman kami, nepi ka PANGERAN kudu bisa nyalametkeun Yerusalem tina genggaman kami?”

Tapi rahayat teh jarempe bae, teu ngajawab sakecap-kecap acan, sabab raja geus marentah, “Ulah ngajawab manehna.” Tuluy Elyakim bin Hilkia, kapala karaton, Sebna juru tulis, jeung Yoah bin Asap juru catet, daratang ka Hiskia kalawan anggoan rentas disoeh, tuluy ngunjukkeun omongan panglima pasukan.