2 Para Raja 18 FHB Father's Heart Bible™

18 ¹Ing taun katelu jumenenge Hosea bin Ela, raja Israel, Hizkia bin Ahas jumeneng raja ing Yehuda. ²Nalika jumeneng raja yuswane selawe taun, lan jumeneng raja sangalikur taun suwene ana ing Yerusalem. Ibune jenenge Abia, putrane Zakharia. ³Panjenengane nindakake apa kang bener ana ing paningale Rama kita, kaya kang wis katindakake dening leluhure, Prabu Dawud. ⁴Panjenengane ngilangi papan-papan pamujan ing panggonan dhuwur, ngremuk tugu-tugu brahala, negor brahala Asyera, lan nugel-nugel ula tembaga gaweane Musa dadi pirang-pirang pecahan—awit nganti tekan wektu iku wong Israel isih padha ngobong dupa marang ula mau, kang diarani Nehustan. ^a a v4 Nehustan tegese “barang tembaga”—sawijining jeneng kang ngremehake tumrap brahala tembaga kang asale saka ula mau, kang biyen dadi pratandha sejati saka Rama kita, nanging saiki disembah kanthi kliru. ⁵Panjenengane kumandel marang Rama kita, Gusti Allahe Israel; ora ana raja Yehuda kang madhani panjenengane, sadurunge utawa sawise. ⁶Panjenengane rumaket marang Rama kita, ora tau mandheg anggone ndherek Panjenengane, sarta netepi dhawuh-dhawuh kang wis diparingake dening Rama kita marang Musa. ⁷Panjenengane ginanjar begja ing saben papan kang diparani, awit Rama kita nunggil karo panjenengane. Panjenengane mbalela marang raja Asyur, ora gelem ngawula marang raja mau. ⁸Panjenengane ngalahake wong Filisti nganti tekan Gaza sawewengkone, wiwit saka pos panjagan nganti kutha kang dibentengi.

⁹Ing taun kapat jumenenge Prabu Hizkia—yaiku taun kapitu jumenenge Hosea bin Ela, raja Israel—Prabu Salmaneser, raja Asyur, nglurugi Samaria lan ngepung kutha mau. ¹⁰Sawise telung taun kutha mau karebut—yaiku ing taun kanem jumenenge Prabu Hizkia, taun kasanga jumenenge Hosea, raja Israel—Samaria direbut. ¹¹Raja Asyur mbuwang wong Israel menyang tanah Asyur, sarta manggonake wong-wong mau ing Halah, ing pinggir Kali Habor ing tanah Gozan, lan ing kutha-kuthane wong Media, ¹²awit wong-wong mau padha ora ngrewes marang pangandikane Rama kita lan padha nerak prajanjiane—yaiku samubarang kang wis didhawuhake dening Musa, abdine Rama kita—padha ora digugu lan ora ditindakake.

Asyur Nglurugi Yehuda

¹³Ing taun kaping patbelas jumenenge Prabu Hizkia, Prabu Sanherib, raja Asyur, nglurugi kabeh kutha ing Yehuda kang dibentengi lan ngrebut kutha-kutha mau. ¹⁴Tumuli Prabu Hizkia, raja Yehuda, utusan marang raja Asyur ing Lakhis, ature: “Kawula sampun kalepatan; mugi karsaa mundur, saha punapa kemawon ingkang panjenengan tetepaken tumrap kawula, badhe kawula tanggel.” Raja Asyur banjur netepake tanggelan tumrap Prabu Hizkia, raja Yehuda, arupa salaka watara sewelas ton lan mas watara saton. ¹⁵Prabu Hizkia banjur masrahake kabeh salaka kang ana ing padalemane Rama kita lan ing gedhong rajabrana karaton. ¹⁶Ing wektu iku Prabu Hizkia ngletheki mas saka lawang-lawang padalemane Rama kita lan saka cagak-cagak lawang kang maune wis dilapis mas dening Prabu Hizkia, raja Yehuda, banjur kabeh mau diaturake marang raja Asyur.

¹⁷Raja Asyur ngutus senapati agung, kepala para punggawa, lan panglima perang, kanthi wadyabala kang gedhe, saka Lakhis menyang Prabu Hizkia ing Yerusalem. Wong-wong mau munggah menyang Yerusalem, lan bareng wis tekan, banjur ngadeg ing pinggir saluran banyu blumbang ndhuwur, ing dalan kang tumuju menyang pategalane Tukang Umbah-umbah. ¹⁸Wong-wong mau banjur nyeluk raja, lan Elyakim bin Hilkia, kepala kraton, metu nemoni wong-wong mau bebarengan karo Sebna, juru tulis, lan Yoah bin Asaf, juru cathet. ¹⁹Panglima perang mau banjur calathu marang wong-wong mau: “Kandhakna marang Hizkia: Mangkene pangandikane sang prabu kang agung, raja Asyur: Apa ta kang dadi dhasaring kapitayanmu iki? ²⁰Kowe ngucap: aku duwe siasat lan kekuwatan kanggo perang—nanging iku mung tembung kothong. Saiki, sapa ta kang kokendelake, dene kowe wani mbalela marang aku? ²¹Delengen, kowe ngendelake Mesir, yaiku teken glagah kang wis prithil, kang bakal nancep ing tangane sapa wae kang sendhen marang teken mau. Mangkono uga Sang Prabu Pringon, raja Mesir, tumrap kabeh wong kang padha ngendelake panjenengane. ²²Nanging manawa kowe ngucap, ‘Aku kabeh padha kumandel marang Sang Yehuwah, Gusti Allah kita,’ apa dudu Panjenengane iku kang papan-papan pamujane lan misbyah-misbyahe wis disingkirake dening Hizkia, kang banjur dhawuh marang Yehuda lan Yerusalem, ‘Kowe padha sujuda ana ing ngarep misbyah iki ing Yerusalem’? ²³Saiki, mara, tanggungana karo gustiku, raja Asyur: aku bakal menehi jaran rong ewu marang kowe, manawa kowe bisa nyawisake wong kang nunggang jaran-jaran mau. ²⁴Kepriye kowe bisa nulak sawijining perwira bae saka antarane para abdine gustiku kang paling asor, mangka kowe mung ngendelake Mesir kanggo kreta perang lan prajurit jaranan? ²⁵Apa anggonku nglurug nyerang panggonan iki arep ngrusak, tanpa idine Sang Yehuwah? Sang Yehuwah piyambak kang wis ngandika marang aku: Lungaa, lurugana tanah iki lan rusaken.”

²⁶Elyakim bin Hilkia, Sebna, lan Yoah banjur matur marang panglima perang mau: “Mugi karsaa ngandika mawi basa Aram dhateng kawula sadaya, abdi panjenengan, amargi kawula sami ngertos basa punika. Sampun ngandika mawi basa Ibrani, awit tiyang-tiyang ingkang wonten ing tembok sami mirengaken.”

²⁷Nanging panglima perang mau mangsuli: “Apa gustiku ngutus aku supaya ngucapake tembung-tembung iki mung marang gustimu lan marang kowe, lan ora marang wong-wong kang lungguh ing tembok, kang bakal padha mangan taine dhewe lan ngombe uyuhe dhewe bebarengan karo kowe?”

²⁸Panglima perang mau banjur ngadeg lan nguwuh-uwuh kanthi swara seru nganggo basa Ibrani: “Rungokna pangandikane sang prabu kang agung, raja Asyur! ²⁹Mangkene pangandikane sang prabu: Aja nganti Hizkia ngapusi kowe kabeh, amarga dheweke ora bakal bisa ngluwari kowe kabeh saka tanganku. ³⁰Lan aja nganti Hizkia njalari kowe kabeh kumandel marang Sang Yehuwah, kanthi ngucap, ‘Sang Yehuwah mesthi bakal ngluwari kita; kutha iki ora bakal diulungake marang raja Asyur.’ ³¹Aja padha ngrungokake Hizkia. Mangkene pangandikane raja Asyur: padha gawea rukun karo aku lan padha metua marani aku—temah saben wong panunggalanmu bakal mangan wohe wit anggur lan wit anjire dhewe, lan ngombe banyu saka sumure dhewe, ³²nganti aku teka lan nggawa kowe kabeh menyang tanah kang kaya tanahmu dhewe—tanah gandum lan anggur anyar, tanah roti lan kebon anggur, tanah wit jaitun lan madu—supaya kowe padha urip lan ora mati. Aja padha ngrungokake Hizkia, awit dheweke mung nyasarake kowe nalika ngucap, ‘Sang Yehuwah bakal ngluwari kita.’ ³³Apa tau ana allahe salah sawijining bangsa kang bisa ngluwari tanahe saka tangane raja Asyur? ³⁴Ana ing ngendi allahe Hamat lan Arpad? Ana ing ngendi allahe Sefarwaim, Hena, lan Iwa? Apa padha bisa ngluwari Samaria saka tanganku? ³⁵Sapa ta ing antarane sakehing allahe tanah-tanah iku kang wis bisa ngluwari tanahe saka tanganku, dene Sang Yehuwah kok bisa ngluwari Yerusalem saka tanganku?”

³⁶Nanging wong-wong mau padha meneng bae lan ora mangsuli sakecap-kecapa, amarga ana dhawuhe raja, mangkene: “Aja padha mangsuli wong iku.” ³⁷Elyakim bin Hilkia, kepala kraton, Sebna, juru tulis, lan Yoah bin Asaf, juru cathet, banjur padha sowan marang Prabu Hizkia kanthi sandhangan kang suwek, lan ngaturake tembung-tembunge panglima perang mau.