2 Para Raja 17 FHB Father's Heart Bible™

17 ¹Ing taun kaping rolas jumenenge Prabu Ahas, raja Yehuda, Hosea anak Ela jumeneng raja ngereh Israel ing Samaria, lan nyekel paprentahan sangang taun. ²Panjenengane nglakoni piala ana ing ngarsane Rama kita, nanging ora kaya para raja Israel sadurunge. ³Salmaneser, raja Asyur, nglurug perang nglawan dheweke, lan Hosea dadi abdine sarta mbayar upeti marang dheweke. ⁴Nanging raja Asyur ngerti yen Hosea ngrancang cidra: dheweke wis ngirimake utusan marang So, raja Mesir, sarta wis ora mbayar upeti taunan marang raja Asyur. Mulane raja Asyur nyekel lan nglebokake dheweke ing pakunjaran kanthi dibanda. ⁵Raja Asyur nyerbu tanah iku kabeh, nglurug menyang Samaria, lan ngepung kutha mau telung taun.

Samaria Direbut dening Asyur

⁶Ing taun kaping sanga jumenenge Hosea, raja Asyur ngrebut Samaria, mboyong Israel menyang Asyur, lan manggonake wong-wong mau ing Halah, ing pinggir Kali Habor, kaline Gozan, sarta ing kutha-kuthane Media.

⁷Kabeh iki kelakon amarga Israel gawe dosa marang Rama kita, kang wis ngentasake wong-wong mau saka Mesir, saka ing cengkeremane Firaun, raja Mesir, lan wong-wong mau padha nyembah marang allah-allah liya, ⁸sarta padha nuruti adat-adate bangsa-bangsa kang wis ditundhung dening Rama kita saka ngarepe wong-wong mau, lan adat kang ditindakake dening para raja Israel. ⁹Israel kanthi dhedhemitan nglakoni piala marang Rama kita, mbangun papan-papan dhuwur ing sakabehing kuthane, wiwit saka panggung pajagan nganti tekan kutha kang kinubeng beteng. ¹⁰Wong-wong mau ngadegake tugu-tugu brahala lan saka-saka Asyera ing saben punthuk kang dhuwur lan ing sangisore saben wit kang ijo royo-royo. ¹¹Ing saben papan dhuwur wong-wong mau padha ngobong dupa, kaya bangsa-bangsa kang wis ditundhung dening Rama kita saka ngarepe. Padha nglakoni piala kang njalari Rama kita duka.

¹²Padha ngladeni brahala, sanadyan Rama kita wis ngandika marang wong-wong mau: “Kowe aja padha nglakoni kaya mangkono.” ¹³Rama kita wis ngelingake Israel lan Yehuda lantaran saben nabi lan wong sidik: “Padha marenana marang dalanmu kang ala, lan netepana pepakon lan katetepanKu—yaiku sakehing angger-angger kang wis Dakparingake marang para leluhurmu, lan kang wis Dakutus marang kowe lumantar para abdiKu, yaiku para nabi.”

¹⁴Nanging wong-wong mau padha ora gelem ngrungokake. Padha mangkotake atine kaya para leluhure, kang padha ora pracaya marang Rama kita. ¹⁵Padha nampik katetepane, prajanjian karo para leluhure, lan pepeling-pepelinge. Padha mburu brahala kang tanpa guna, satemah dadi tanpa guna, niru bangsa-bangsa ing sakiwa-tengene kang wis dilarang ditiru dening Rama kita. ¹⁶Padha ninggal sakehing pepakone Rama kita, gawe reca pedhet tuwang loro lan saka Asyera, sujud marang sakehing lintang ing langit, sarta ngladeni Baal. ¹⁷Padha ngobong anake lanang lan wadon minangka kurban, nindakake petung lan sihir, ngedol awake dhewe kanggo nglakoni piala ana ing ngarsane Rama kita, satemah njalari dukane. ¹⁸Mulane Rama kita banget dukane marang Israel, nuli nyingkirake wong-wong mau saka ngarsane. Mung taler Yehuda kang isih kari, ¹⁹Yehuda uga ora netepi pepakone Rama kita, nanging nuruti pratingkahe Israel. ²⁰Mulane Rama kita nampik sakehing turune Israel, ndhatengake sangsara marang wong-wong mau, lan masrahake marang para tukang rayah nganti wong-wong mau disingkirake saka ngarsane. ²¹Nalika Rama kita nyuwek Israel saka kraton turune Dawud, wong-wong mau njumenengake Yerobeam anak Nebat dadi rajane. Yerobeam nyingkirake Israel saka anggone ndherek Rama kita, lan nuntun wong-wong mau marang dosa kang gedhe. ²²Israel lestari ing sakehing dosa kang ditindakake dening Yerobeam; wong-wong mau ora mari saka dosa iku, ²³nganti Rama kita nyingkirake Israel saka ngarsane, kaya kang wis dipangandikakake lumantar sakehing abdine, yaiku para nabi. Mulane Israel kaboyong saka tanahe menyang Asyur, lan tetep ana ing kana nganti saiki.

Wong Manca Padha Manggon ing Tanah Iku

²⁴Raja Asyur nggawa wong saka Babil, Kuta, Awa, Hamat, lan Separwaim, sarta manggonake wong-wong mau ing kutha-kuthane Samaria minangka gegentine Israel. Wong-wong mau ngejegi Samaria lan manggon ing kutha-kuthane. ²⁵Nalika lagi wiwit manggon ana ing kono, wong-wong mau ora padha ngabekti marang Rama kita; mulane Panjenengane ngutus singa-singa ana ing antarane, kang mateni sawetara saka wong-wong mau. ²⁶Wong-wong mau matur marang raja Asyur: “Bangsa-bangsa ingkang panjenengan boyong dhateng kitha-kithanipun Samaria boten mangretos pranatanipun allahing nagari punika. Pramila allah wau ngintun singa-singa ing antawisipun, ingkang sami mejahi tiyang-tiyang punika, amargi sami boten mangretos pranatanipun allahing nagari wau.”

²⁷Raja Asyur banjur dhawuh: “Salah sawijining imam kang kokboyong saka Samaria kuwi balekna mrana. Kareben manggon ana ing kono lan mulang wong-wong bab pranatane allahing nagara iku.”

²⁸Mulane salah sawijining imam kang kaboyong saka Samaria manggon ing Betel lan mulang wong-wong mau carane ngabekti marang Rama kita.

²⁹Nanging saben bangsa padha gawe allahe dhewe-dhewe lan ndokokake ing candhi-candhi papan dhuwur kang wis digawe dening wong Samaria, saben bangsa ing kutha panggonane dhewe-dhewe. ³⁰Wong saka Babil gawe Sukot-Benot, wong saka Kuta gawe Nergal, wong saka Hamat gawe Asima, ³¹wong Awa gawe Nibhas lan Tartak, wong Separwaim ngobong anak-anake ing geni minangka kurban marang Adramelekh lan Anamelekh, allah-allahe Separwaim. ³²Wong-wong mau padha ngabekti marang Rama kita, nanging uga ngangkat imam warna-warna saka antarane dhewe kanggo papan-papan dhuwur, kang padha nyaosake kurban kanggo wong-wong mau ana ing candhi-candhi. ³³Wong-wong mau padha ngabekti marang Rama kita, nanging uga ngladeni allahe dhewe miturut adate bangsa-bangsa saka ngendi wong-wong mau diboyong. ³⁴Nganti saiki wong-wong mau isih nindakake adate kang lawas. Padha ora ngabekti marang Rama kita, lan uga ora nuruti katetepan, pranatan, angger-angger, lan pepakon kang wis diparingake dening Rama kita marang anak-anake Yakub, kang wis diparingi asma Israel dening Panjenengane.

³⁵Nalika Rama kita nganakake prajanjian karo wong-wong mau, Panjenengane dhawuh marang wong-wong mau: “Kowe aja padha nyembah, aja sujud, aja ngladeni, lan aja nyaosake kurban marang allah-allah liya. ³⁶Nanging Ramamu kang wis ngentasake kowe saka Mesir kanthi pangwasa kang gedhe lan asta kang kaacungake—iya marang Panjenengane kowe kudu nyembah. Sujuda marang Panjenengane; saosna kurban marang Panjenengane. ³⁷Sing tansah ngati-ati netepi katetepan, pranatan, angger-angger, lan pepakon kang wis katulis kanggo kowe. Aja padha nyembah marang allah-allah liya. ³⁸Aja padha lali marang prajanjian kang wis Dakgawe karo kowe, lan aja padha nyembah marang allah-allah liya. ³⁹Nanging padha ngabektia marang Ramamu, temah Panjenengane bakal ngluwari kowe saka tangane sakehing mungsuhmu.”

⁴⁰Ewadene wong-wong mau padha ora gelem ngrungokake, nanging padha lestari ing adate kang lawas. ⁴¹Bangsa-bangsa iki padha ngabekti marang Rama kita, nanging uga ngladeni brahalane. Anak-putune padha nindakake kaya kang wis ditindakake dening para leluhure, nganti saiki.