Çapkirî

2 Padîşah 17 FHB Father's Heart Bible™

Li siparîşa te ya pêşî %15 daxistin →
Pirtûk

Hoşêa, Padîşahê Îsraêlê yê Dawî

Samerya piştî dorpêçeke sê-salî dikeve û Îsraêl tê sirgûnkirin. Nivîskar çîrokê disekine ku bêje çima: tevî hişyariya her pêxemberî, wan ji pûtan re îbadet kir. Biyaniyên ku li welêt hatine bicihkirin tên hînkirin ku ji Bavê me bitirsin di dema ku hê jî ji xwedayên xwe re îbadet dikin, û zarokên wan hê jî weha dikin.

Bavê me di ayetan de dipeyive 12–13, 35–39

Beş 17.

Di sala donzdehan a Ahaz padîşahê Cihûstanê de, Hoşêayê kurê Êlah li Sameryayê li ser Îsraêlê bû padîşah û neh salan padîşahî kir. Wî li ber çavên Bavê me nebaşî kir, lê ne wek padîşahên Îsraêlê yên berî wî. Şalmaneserê padîşahê Aşûrê li dijî wî bi rê ket, û Hoşêa bû bindestê wî û bac da wî. Lê padîşahê Aşûrê kifş kir ku Hoşêa xayînî difikire: wî qasid şandibûn ba Soyê padîşahê Misrê û rawestandibû dayîna baca salane ya padîşahê Aşûrê. Loma padîşahê Aşûrê ew girt û di zindanê de girêda. Padîşahê Aşûrê êrîşî tevahiya welêt kir, hilkişiya ser Sameryayê û sê salan dorpêç kir.

Samerya bi destê Aşûrê Dikeve

Di sala nehan a Hoşêa de padîşahê Aşûrê Samerya girt, Îsraêl sirgûnî Aşûrê kir, ew li Halahê, li ser Habûrê çemê Gozanê, û li bajarên Mediayê bi cih kirin.

Ev hemû çêbûn ji ber ku Îsraêl li dijî Bavê me guneh kir, yê ku ew ji Misrê, ji bin destê Fîrewûnê padîşahê Misrê derxistibûn, û wan ji xwedayên din re îbadet kir, û li pey adetên neteweyên ku Bavê me ew ji ber wan derxistibûn çûn, û yên ku padîşahên Îsraêlê anîbûn holê. Îsraêlê bi dizîka li dijî Bavê me xeletî kir, li hemû bajarên xwe cihên bilind ava kirin, ji birca çavdêriyê heta bajarê sûrdar. Li ser her girê bilind û li bin her dara kesk stûnên pîroz û darikên Aşêrayê çikandin. Li her cihê bilind wan bixûr şewitand, wek neteweyên ku Bavê me ew ji ber wan derxistibûn. Wan nebaşî kir ku Bavê me hêrs kir.

Wan ji pûtan re îbadet kir, tevî ku Bavê me ji wan re gotibû: “Divê hûn vê yekê nekin.” Bavê me bi her pêxember û vebîner Îsraêl û Cihûstan hişyar kir: “Ji rêyên xwe yên nebaş vegerin û emr û fermanên min—tevahiya şerîeta ku min da bav û kalên we û bi riya xizmetkarên xwe yên pêxember ji we re şand—bparêzin.”

Lê wan guh neda. Wan stûyên xwe req kirin wek bav û kalên xwe, yên ku bi Bavê me bawer nedikirin. Wan fermanên wî, peymana bi bav û kalên wan re, û hişyariyên wî red kirin. Wan li pey pûtên pûç ketin û pûç bûn, bi teqlîda neteweyên derdorê yên ku Bavê me ji wan re qedexe kiribû ku li wan bişibin. Wan hemû emrên Bavê me terikandin, ji madenê du golikên pût û darikekî Aşêrayê çêkirin, ji hemû artêşa stêrkan a ezmanan re çûn ser çokan, û ji Baal re îbadet kirin. Wan kur û keçên xwe wek qurban şewitandin, falguziyê û sêrbaziyê kirin, xwe firotin ku li ber çavên Bavê me nebaşî bikin, û hêrsa wî anîn. Loma Bavê me, ku li hember Îsraêlê gelek hêrs bû, ew ji ber xwe rakir. Tenê eşîra Cihûdayê ma, Cihûda jî emrên Bavê me negirtin, lê li pey kirinên Îsraêlê çûn. Loma Bavê me hemû dûndana Îsraêlê red kir, cefa anî ser wan, û ew radestî talankeran kirin heta ku ew ji ber xwe avêtin. Gava Bavê me Îsraêl ji mala Dawid qetand, wan Yarobamê kurê Nebat kirin padîşahê xwe. Yarobam Îsraêl ji pey Bavê me dûr xist û ew berbi gunehekî mezin bir. Îsraêlê di hemû gunehên ku Yarobam kiribûn de domand; wan ji wan venegeriyan, heta ku Bavê me Îsraêl ji ber xwe rakir, wek ku wî bi riya hemû xizmetkarên xwe yên pêxember gotibû. Loma Îsraêl ji welatê xwe sirgûnî Aşûrê bû, û heta îro li wir ma.

Biyanî di Welêt de Bi Cih Dibin

Padîşahê Aşûrê ji Babîlê, Kûtahê, Awayê, Hamatê û Sefarwayîmê mirov anîn, ew li bajarên Sameryayê li şûna Îsraêlê bi cih kirin. Wan Samerya girtin destê xwe û li bajarên wê jiyan. Gava wan pêşî li wir jiyan, wan ji Bavê me re îbadet nedikir; loma wî şêr nav wan şandin ku hin ji wan kuştin. Wan ji padîşahê Aşûrê re got: “Neteweyên ku te sirgûnî bajarên Sameryayê kirin nizanin xwedayê welêt çi dixwaze. Loma wî şêr nav wan şandin, ku ew dikujin, çimkî ew nizanin xwedayê welêt çi dixwaze.”

Padîşahê Aşûrê emir kir: “Kahînekî ku we ji Sameryayê sirgûn kir vegerînin. Bila ew li wir bijî û gel hîn bike ku xwedayê welêt çi dixwaze.”

Loma yekî ji kahînên ku ji Sameryayê sirgûn bûbûn hat li Beytêlê bi cih bû û hîn kir ka çawa ji Bavê me re îbadet bê kirin.

Lê her neteweyekê xwedayên xwe çêkirin û ew di perestgehên cihên bilind ên ku Sameryayiyan ava kiribûn de danîn, her neteweyek li bajarên ku lê dijiya. Mirovên ji Babîlê Sukot-Benot çêkirin, yên ji Kûtê Nergal çêkirin, yên ji Hamatê Aşîma çêkirin, Awayiyan Nîbhaz û Tartak çêkirin, Sefarwayiyan zarokên xwe di êgir de wek qurban ji Adramelek û Anamelek re şewitandin, xwedayên Sefarwayîmê. Wan ji Bavê me re îbadet dikir lê dîsa ji nav xwe hertewrî kahîn ji bo cihên bilind tayîn dikirin, yên ku li perestgehan ji wan re qurban dikirin. Wan ji Bavê me re îbadet dikir, lê dîsa li gorî adetên neteweyên ku jê sirgûn bûbûn ji xwedayên xwe re xizmet dikirin. Heta îro ew li adetên xwe yên berê domandinê didin. Ew ji Bavê me re îbadet nakin, û li pey qanûn, rêbaz, şerîet û emrê ku Bavê me da zarokên Aqûb jî naçin, yên ku wî nav li wan kiribû Îsraêl.

Gava Bavê me bi wan re peyman çêkir, wî emir li wan kir: “Ji xwedayên din re îbadet nekin, ji wan re çok netewînin, ji wan re xizmet nekin û ji wan re qurban nekin. Lê Bavê we hûn bi hêzeke mezin û bi milekî dirêjkirî ji Misrê derxistin—ji wî re îbadet bikin. Ji wî re çok bitewînin; ji wî re qurban pêşkêş bikin. Hertim bi baldarî qanûn, rêbaz, şerîet û emrê ku wî ji we re nivîsiye biparêzin. Ji xwedayên din re îbadet nekin. Peymana ku min bi we re çêkir ji bîr nekin, û ji xwedayên din re îbadet nekin. Lê ji Bavê xwe re îbadet bikin, û ewê we ji destê hemû dijminên we rizgar bike.”

Lê belê wan guh neda, lê li adetên xwe yên berê domandin. Van neteweyan ji Bavê me re îbadet dikir lê dîsa ji pûtên xwe re xizmet dikir. Zarok û neviyên wan jî wek ku bav û kalên wan kiribûn dikin, heta îro.