Hosea, Raja Israil Panungtungan

Samaria runtuh sanggeus dikepung tilu taun sarta urang Israil dibuang. Nu nulis ngeureunkeun caritana pikeun nerangkeun naha: maranehna ngabakti ka brahala sanajan geus diingetan ku unggal nabi. Urang asing anu dipindahkeun ka eta tanah diajar sieun ka Rama urang bari tetep ngabakti ka allah-allahna sorangan, sarta anak-anakna nepi ka ayeuna oge kitu keneh.

Pasal 17.

Dina taun kadua belas jumenengna Ahas raja Yuda, Hosea bin Ela jadi raja di Israil, di Samaria, sarta marentah salila salapan taun. Anjeunna milampah jahat di payuneun Rama urang, sanajan teu saperti raja-raja Israil ti saméméhna. Salmaneser raja Asur unggah merangan anjeunna, tuluy Hosea jadi taklukna sarta mayar upeti ka anjeunna. Tapi raja Asur nyahoeun yén Hosea keur ngarencanakeun hianat: anjeunna geus ngirim utusan ka So raja Mesir sarta eureun mayar upeti taunan ka raja Asur. Nya raja Asur nangkep sarta meungkeut anjeunna di panjara. Raja Asur ngagempur sakuliah tanah, unggah ka Samaria, sarta ngepung éta salila tilu taun.

Samaria Ragrag ka Asur

Dina taun kasalapan Hosea, raja Asur ngarebut Samaria, ngasingkeun Israil ka Asur, sarta nempatkeun maranéhna di Halah, di sisi Habor, walungan Gosan, jeung di kota-kota Médi.

Ieu kabéh kajadian lantaran Israil geus dosa ka Rama urang, anu geus ngaluarkeun maranéhna ti Mesir, ti handapeun genggeman Piraun raja Mesir, sarta maranéhna nyembah ka allah-allah séjén, sarta nuturkeun adat-istiadat bangsa-bangsa anu geus diusir ku Rama urang ti hareupeun maranéhna, jeung adat anu diasupkeun ku raja-raja Israil. Israil cicingeun migawé salah ka Rama urang, ngadegkeun tempat-tempat luhur di sakabéh kotana, ti munara pangjagaan nepi ka kota bénténg. Maranéhna ngadegkeun tugu-tugu karamat jeung tihang-tihang Aséra di unggal pasir anu luhur sarta di handapeun unggal tangkal anu héjo. Di unggal tempat luhur maranéhna ngukus, cara bangsa-bangsa anu geus diusir ku Rama urang ti hareupeun maranéhna. Maranéhna milampah jahat anu ngajurung amarah Rama urang.

Maranéhna ngabakti ka brahala, sanajan Rama urang geus nimbalan ka maranéhna, “Maraneh ulah ngalampahkeun ieu.” Rama urang ngélingan Israil jeung Yuda ngaliwatan unggal nabi jeung juru tingal: “Geura baralik ti jalan maraneh anu jahat, sarta turut paréntah jeung katetepan Kami—sakabéh hukum anu ku Kami geus dibikeun ka karuhun maraneh sarta dikirimkeun ka maraneh ngaliwatan abdi-abdi Kami para nabi.”

Tapi maranéhna teu daék ngadéngékeun. Maranéhna mengkereng beuheung cara karuhunna, anu teu palercaya ka Rama urang. Maranéhna nolak katetepan-Na, perjangjian jeung karuhunna, sarta pépéling-Na. Maranéhna ngudag brahala anu teu aya gunana sarta jadi teu aya gunana, niru bangsa-bangsa sakurilingna anu ku Rama urang geus dilarang dituru. Maranéhna naringgalkeun sakabéh paréntah Rama urang, nyieun dua brahala anak sapi tina logam cor jeung hiji tihang Aséra, sujud ka sakabéh balad béntang di langit, sarta ngabakti ka Baal. Maranéhna ngurban anak-anakna lalaki jeung awéwé ku jalan ngaduruk, ngalampahkeun ramalan jeung sihir, ngajual dirina sorangan pikeun migawé jahat di payuneun Rama urang, nepi ka ngajurung amarah-Na. Nya Rama urang, bendu pisan ka Israil, nyingkirkeun maranéhna ti payuneun-Na. Ngan kaom Yuda wungkul anu tinggaleun, Yuda ogé teu ngestokeun paréntah Rama urang, tapi nuturkeun kalakuan Israil. Nya Rama urang nolak sakabéh turunan Israil, nurunkeun kasangsaraan ka maranéhna, sarta masrahkeun maranéhna ka para perampok nepi ka Mantenna ngalungkeun maranéhna ti payuneun-Na. Waktu Rama urang misahkeun Israil ti wangsa Daud, maranéhna ngangkat Yarobam bin Nebat jadi rajana. Yarobam nyingkahkeun Israil ti anu nuturkeun Rama urang sarta nungtun maranéhna kana dosa anu gedé. Israil terus-terusan dina sakabéh dosa anu dipilampah ku Yarobam; maranéhna teu malik ti dinya, nepi ka Rama urang nyingkirkeun Israil ti payuneun-Na, saperti anu geus didawuhkeun ku Mantenna ngaliwatan sakabéh abdi-Na para nabi. Nya Israil diasingkeun ti tanahna ka Asur, cicing di dinya nepi ka kiwari.

Bangsa Deungeun Nyicingan Tanah

Raja Asur mawa jalma-jalma ti Babul, Kuta, Awa, Hamat, jeung Separwaim, sarta nempatkeun maranéhna di kota-kota Samaria ngaganti urang Israil. Maranéhna ngawasaan Samaria sarta nyicingan kota-kotana. Waktu mimiti cicing di dinya, maranéhna henteu nyembah ka Rama urang; nya ku sabab kitu Mantenna ngirim singa-singa ka tengah-tengah maranéhna anu maéhan sawaréh ti maranéhna. Maranéhna ngabéjaan raja Asur, “Bangsa-bangsa anu ku anjeun diasingkeun ka kota-kota Samaria teu nyarahoeun kana pangersa allah tanah éta. Nya éta allah ngirim singa-singa ka tengah-tengah maranéhna, anu maéhan maranéhna, sabab maranéhna teu nyarahoeun kana pangersa allah tanah éta.”

Raja Asur maréntahkeun, “Pulangkeun deui saurang imam anu ku maraneh diasingkeun ti Samaria. Sina manéhna cicing di ditu sarta ngajarkeun ka jalma-jalma kana pangersa allah tanah éta.”

Nya saurang ti imam-imam anu diasingkeun ti Samaria cicing di Bétel sarta ngajarkeun ka maranéhna kumaha carana nyembah ka Rama urang.

Tapi unggal bangsa nyieun allah-allahna sorangan sarta nempatkeunana di kuil-kuil tempat luhur anu dijieun ku urang Samaria, unggal bangsa di kota-kota tempatna cicing. Jalma-jalma ti Babul nyieun Sukot-Benot, nu ti Kuta nyieun Nergal, nu ti Hamat nyieun Asima, urang Awa nyieun Nibhas jeung Tartak, urang Separwaim ngaduruk anak-anakna dina seuneu minangka kurban ka Adramélék jeung Anamélék, allah-allah urang Separwaim. Maranéhna nyembah ka Rama urang tapi ngangkat ti kalangan sorangan rupa-rupa imam pikeun tempat-tempat luhur, anu ngurban pikeun maranéhna di kuil-kuil éta. Maranéhna nyembah ka Rama urang, tapi ngabakti ka allah-allahna sorangan nurutkeun adat bangsa-bangsa asal maranéhna diasingkeun. Nepi ka kiwari maranéhna tetep nyekel adat-istiadatna anu heubeul. Maranéhna henteu nyembah ka Rama urang, sarta henteu nuturkeun katetepan, aturan, hukum, jeung paréntah anu ku Rama urang geus dipaparinkeun ka turunan Yakub, anu ku Mantenna dingaranan Israil.

Waktu Rama urang ngayakeun perjangjian jeung maranéhna, Mantenna miwarang maranéhna, “Ulah nyembah, ulah sujud, ulah ngabakti, atawa ngurban ka allah-allah séjén. Tapi Rama maraneh, anu geus ngaluarkeun maraneh ti Mesir ku kakawasaan anu gedé sarta panangan anu diteundeut—ka Mantenna maraneh kudu nyembah. Sujud ka Mantenna; haturkeun kurban ka Mantenna. Sing salawasna ati-ati pikeun ngestokeun katetepan, aturan, hukum, jeung paréntah anu geus dituliskeun ku Mantenna keur maraneh. Ulah nyembah ka allah-allah séjén. Ulah poho kana perjangjian anu geus dijieun ku Kami jeung maraneh, sarta ulah nyembah ka allah-allah séjén. Tapi sembah Rama maraneh, tangtu Mantenna bakal nyalametkeun maraneh tina genggeman sakabéh musuh maraneh.”

Tapi maranéhna teu daék ngadéngékeun, kalah terus-terusan dina adat-istiadatna anu heubeul. Bangsa-bangsa éta nyembah ka Rama urang tapi ngabakti ka brahala-brahalana. Anak-incuna milampah saperti anu dipilampah ku karuhunna, nepi ka kiwari.