2 Para Raja 19 FHB Father's Heart Bible™

19 ¹Bareng Prabu Hizkia mireng bab iku, banjur nyuwek pangagemane, ngagem bagor, lan tindak menyang padalemane Rama kita. ²Panjenengane banjur utusan Elyakim, kepala kratone, Sebna, juru tulis, lan para imam sepuh, kabeh padha nganggo sandhang bagor, sowan marang Nabi Yesaya bin Amos. ³Ature wong-wong mau marang panjenenganipun: “Mekaten dhawuhipun Prabu Hizkia: Dinten punika dinten kasusahan, panacad, saha kanisthan; bayi sampun dumugi wekdalipun lair, nanging boten wonten kekiyatan kangge nglairaken. ⁴Bokmanawi Rama panjenengan badhe miyarsakaken sadaya tembungipun senapati agung, ingkang dipun utus dening bendaranipun, ratu ing Asyur, kangge memoyoki Rama ingkang gesang, saha badhe ngukum tembung-tembung ingkang sampun kapiyarsakaken. Pramila mugi Panjenengan kersaa ndedonga kangge tirahan ingkang taksih gesang.”

⁵Bareng para abdine Prabu Hizkia sowan marang ngarsane Nabi Yesaya,

⁶Nabi Yesaya banjur ngandika marang wong-wong mau: “Kandhakna marang bendaramu, mangkene pangandikane Rama kita: Aja wedi marang tembung-tembung kang wis kokrungu, yaiku kang dianggo ngala-ala Aku dening para abdine ratu ing Asyur. ⁷Aku bakal ndokokake sawijining roh ing atine: dheweke bakal krungu kabar, banjur bali menyang negarane dhewe, lan ana ing kana dheweke bakal Dakrubuhake kalawan pedhang.”

⁸Bareng senapati agung krungu yen ratu ing Asyur wis ninggalake Lakhis, banjur mundur lan nemoni ratu mau lagi perang nglawan Libna. ⁹Ratu mau banjur krungu bab Tirhaka, ratu ing Kus, mangkene: “Lah, dheweke wis budhal arep merangi kowe.” Mula banjur ngirim utusan maneh marang Prabu Hizkia, mangkene tembunge: ¹⁰“Kandhakna marang Hizkia, ratu ing Yehuda: Aja nganti Allah kang kokendeli ngapusi kowe kanthi janji yen Yerusalem ora bakal kena dicekel ratu ing Asyur. ¹¹Lah, kowe wis krungu apa kang wis katindakake dening para ratu ing Asyur marang sakabehing negara, yaiku padha ditumpes nganti sirna. Apa kowe bakal bisa luput? ¹²Apa para allahe bangsa-bangsa kang wis ditumpes dening para leluhurku bisa ngluwari bangsa-bangsa mau—Gozan, Haran, Rezef, lan wong Eden kang ana ing Telasar? ¹³Ana ing ngendi ratu ing Hamat, ratu ing Arpad, lan ratu ing kutha Sefarwaim, Hena, sarta Iwa?”

Hizkia Njereng Layang mau ing Ngarsane Sang Rama

¹⁴Prabu Hizkia banjur nampani layang saka para utusan mau lan maos layang iku. Tumuli minggah menyang padalemane Rama kita lan njereng layang mau ing ngarsane. ¹⁵Prabu Hizkia banjur ndedonga ing ngarsane Rama kita, ature: “Dhuh Gusti Allahipun Israel, ingkang lenggah sanginggiling kerub, namung Paduka piyambak ingkang jumeneng Allah ngreh sadaya karajaning bumi; Paduka ingkang nitahaken langit saha bumi. ¹⁶Dhuh Rama, mugi Paduka kersaa nilingaken talingan saha miyarsa; mugi Paduka ngelekaken paningal saha mirsani. Mugi Paduka miyarsakaken tembungipun Sanherib ingkang dipun utus kangge memoyoki Rama ingkang gesang. ¹⁷Saestu, dhuh Rama, para ratu ing Asyur sampun numpes bangsa-bangsa saha nagarinipun, ¹⁸sarta nguncalaken allah-allahipun dhateng ing latu; awit sadaya punika sanes allah, nanging damelaning tanganing manungsa, kajeng saha sela. Pramila lajeng sami karisak. ¹⁹Milanipun samangke, dhuh Rama, mugi Paduka ngluwari kawula sadaya saking tanganipun, supados sadaya karajaning bumi sami mirsa bilih namung Paduka piyambak ingkang jumeneng Allah.”

Sang Rama Ngasorake Kumalungkunge Sanherib

²⁰Nabi Yesaya bin Amos banjur utusan marang Prabu Hizkia, pangandikane: “Mangkene pangandikane Rama kita, Gusti Allahe Israel: Pandongamu marang Aku bab Sanherib, ratu ing Asyur, wis Dakrungu. ²¹Mangkene pangandikane Rama kita tumrap dheweke: Sang prawan, putri Sion, ngremehake lan nggeguyu kowe; putri Yerusalem gedheg-gedheg ana ing saburimu. ²²Sapa kang kokpoyoki lan kokcecamah? Marang sapa kowe nyentak-nyentak lan ndangak kanthi gumunggung? Yaiku marang Sang Suci, Allahe Israel! ²³Srana para utusanmu kowe wis ngala-ala Rama kang Mahakwasa, lan kowe wis muni: Kanthi kreta perangku kang akeh aku wis munggah ing pucuking gunung-gunung, ing palereban Libanon kang adoh. Aku wis negori wit erese kang dhuwur dhewe, lan wit cemarane kang pilihan. Aku wis tekan pucuke kang adoh dhewe, lan alase kang ngrembuyung. ²⁴Aku wis ndhudhuk sumur lan ngombe banyu ing tanah manca; kanthi tlapakaning sikilku aku wis ngasatake sakabehing kali ing Mesir. ²⁵Apa kowe durung krungu? Wis wiwit biyen Daktindakake; wiwit jaman kuna Dakrancang. Saiki wis Dakkelakonake, yaiku supaya kowe ngrubuhake kutha-kutha kang santosa dadi tumpukan jugrugan. ²⁶Para pendhudhuke, kang wis ilang kekuwatane, padha giris lan isin. Padha kaya tetuwuhan ing ara-ara, kaya trubusan kang isih enom lan ijo, kaya suket kang thukul ing payon, kang garing sadurunge gedhe. ²⁷Nanging Aku ngreti anggonmu linggih, anggonmu metu lan mlebu, sarta anggonmu nepsu marang Aku. ²⁸Marga saka anggonmu nepsu marang Aku lan gumunggungmu kang wis tumeka ing talinganKu, Aku bakal masang canthelanKu ing irungmu lan kendhaliKu ing lambemu, sarta kowe bakal Dakbalekake metu dalan kang kokliwati mau.

²⁹Iki pretandha kanggo kowe, Hizkia: ing taun iki kowe padha mangana apa kang thukul dhewe, ing taun ngarep apa kang thukul saka iku; nanging ing taun katelu, padha nyebara lan ngenenana, nandura kebon anggur, lan mangana wohe. ³⁰Tirahan saka turune Yehuda kang isih kari bakal ngoyot maneh ing ngisor lan metokake woh ing dhuwur. ³¹Awit saka Yerusalem bakal metu tirahan, lan saka gunung Sion sagolongan wong kang isih urip. Kamempengane Sang Rama, Gustine wadya-balaning swarga, kang bakal ngleksanani prakara iki.

³²“Mulane mangkene pangandikane Rama kita bab ratu ing Asyur: Dheweke ora bakal lumebu ing kutha iki utawa ngeculake panah mrene, ora bakal madhepake tameng marang kutha iki, utawa nggawe urugan kanggo ngepung kutha iki. ³³Metu dalan kang wis diliwati dheweke bakal bali; ora bakal lumebu ing kutha iki, mangkono pangandikane Rama kita. ³⁴Aku bakal ngayomi kutha iki lan ngluwari kutha iku, marga saka Aku dhewe lan marga saka abdiKu Dawud.”

³⁵Ing bengi iku Malaekate Rama kita tindak metu lan numpes wong satus wolung puluh lima ewu ing tarube wong Asyur. Esuke, bareng wong-wong padha tangi—kabeh wis padha dadi jisim. ³⁶Mulane Sanherib, ratu ing Asyur, banjur bubar saka ing tarube lan mundur. Dheweke bali menyang Niniwe lan manggon ana ing kono. ³⁷Nalika dheweke lagi sujud nyembah ing kuil allahe, Nisrokh, anak-anake lanang, yaiku Adramelekh lan Sarezer, mateni dheweke nganggo pedhang, banjur padha mlayu menyang tanah Ararat. Esarhadon, anake, banjur dadi ratu nggenteni dheweke.