Rama Ngawaler Kasusah Hizkia

Hiskia mawa surat ancaman ka bumi Rama urang, tuluy dibeberkeun di payuneun Mantenna. Yesaya ngawaler yen Nu Maha Suci Israil geus ngadangu poyokanana, sarta Sanherib bakal digiring mulang make kait jeung kadali. Peuting eta pakemahan diserang; Sanherib maot di nagarana sorangan.

Pasal 19.

Sanggeus Raja Hizkia ngadangu hal eta, anjeunna nyoehkeun anggoanana, nganggo pakean tina karung, tuluy lebet ka Bait Rama urang. Anjeunna ngutus Eliakim kapala karaton, Sebna juru tulis, sareng para imam sepuh, sadayana nganggo pakean kasusahan, ka Nabi Yesaya bin Amos. Maranehna ngunjukkeun ka anjeunna, “Saur Hizkia: Dinten ieu teh dinten kasusah, panyempad, sareng kawirangan; orok parantos dugi ka waktosna dijurukeun, nanging teu aya tanaga pikeun ngajurukeunana. Sugan bae Rama anjeun kersa ngadangu sagala omongan panglima perang, anu diutus ku dununganana raja Asyur pikeun ngahina Rama anu jumeneng, sarta kersa ngahukum omongan anu kadanguna. Ku margi kitu, mugi ngadua'keun sesa jalma anu masih hirup.”

Sanggeus para abdi Raja Hizkia dugi ka Yesaya,

Yesaya ngawaler ka maranehna, “Bejakeun ka dunungan maraneh, kieu saur Rama urang: Ulah sieun ku omongan anu ku maraneh kadenge, anu dipake ngahina ka Kami ku para abdi raja Asyur. Kami baris nyelapkeun hiji roh ka manehna: manehna baris ngadenge hiji beja, balik deui ka nagarana sorangan, sarta di dinya Kami baris numpes manehna ku pedang.”

Sanggeus panglima perang ngadenge yen raja Asyur geus ninggalkeun Lakis, manehna mundur tuluy manggihan raja keur merangan Libna. Harita raja ngadenge beja ngeunaan Tirhaka raja Kus, “Tuh, manehna geus indit rek merangan anjeun.” Nya raja ngutus deui utusan ka Hizkia: “Bejakeun ka Hizkia raja Yuda: Ulah nepi ka katipu ku Allah anjeun, anu dipercaya ku anjeun, anu jangji yen Yerusalem moal eleh ku raja Asyur. Tuh, anjeun geus ngadenge naon anu dipigawe ku raja-raja Asyur ka unggal nagara, numpes nepi ka beak. Na anjeun bakal bisa salamet? Naha allah-allah bangsa-bangsa anu ku karuhun kaula geus ditumpes bisa nyalametkeun maranehna—Gosan, Haran, Resef, jeung urang Eden di Telasar? Mana raja Hamat, raja Arpad, jeung raja kota Separwaim, Hena, sareng Iwa?”

Hizkia Ngagelarkeun Eta di Payuneun Rama

Hizkia nampi serat ti para utusan tuluy dibaca. Geus kitu anjeunna unggah ka Bait Rama urang tuluy ngagelarkeun eta di payuneun Mantenna. Hizkia ngadua ka payuneun Rama urang: “Nun Allahna Israil, anu linggih di luhureun kerub, mung Gusti nyalira anu jadi Allah ngungkulan sakabeh karajaan di bumi; Gusti anu ngadamel langit sareng bumi. Mugi condongkeun pangdangu, nun Ama, teras kersa ngadangu; mugi ngedalkeun soca teras ningali. Mugi kersa ngadangu omongan Sanherib anu diutus pikeun ngahina Rama anu jumeneng. Leres, nun Ama, raja-raja Asyur parantos numpes bangsa-bangsa sareng nagri-nagrina, sarta ngalungkeun allah-allahna kana seuneu; sabab eta sanes allah, mung pagawean leungeun manusa, tina kai jeung batu. Nya eta sababna bisa ditumpes. Ayeuna, nun Ama, mugi nyalametkeun abdi sadaya tina kakawasaan manehna, supados unggal karajaan di bumi terang yen mung Gusti nyalira anu jadi Allah.”

Rama Ngarendahkeun Kaangkuhan Sanherib

Yesaya bin Amos ngirim beja ka Hizkia: “Kieu saur Rama urang, Allahna Israil: Kami geus ngadenge paneda anjeun ka Kami ngeunaan Sanherib raja Asyur. Kieu saur Rama urang ngeunaan manehna: Parawan Putri Sion ngahina jeung nyeungseurikeun maneh; Putri Yerusalem gigideug nenjo maneh ti tukang. Ka saha maneh geus nyumpahan jeung ngahina? Ka saha maneh ngagorowokkeun sora jeung nyereng ku adigung? Ka Nu Maha Suci di Israil! Ngaliwatan utusan maneh, maneh geus ngahina Rama Nu Maha Kawasa, sarta geus ngomong kieu: Ku loba kareta perang kaula geus naek ka luhurna gunung-gunung, ka tempat anu pangjerona di Libanon. Kaula geus nuar tangkal aras anu pangjangkungna, jeung tangkal camara anu pangalusna. Kaula geus nepi ka puncak anu pangjauhna, ka leuweung anu panghiukna. Kaula geus ngali sumur-sumur jeung nginum cai nagara deungeun; ku dampal suku kaula, kaula geus ngagaringkeun sakabeh walungan Mesir. Na maneh tacan ngadenge? Ti baheula Kami geus midamel eta; ti jaman kuno Kami geus ngararancangna. Ayeuna Kami geus ngalaksanakeunana, nepi ka maneh ngarobah kota-kota benteng jadi tumpukan ruruntuhan. Nu nyicinganana, leungit tanagana, jadi reuwas jeung era. Maranehna lir tutuwuhan di tegalan, lir sirung ngora nu hejo, lir jukut nu jadi di luhur hateup, nu garing memeh jaradi gede. Tapi Kami nyaho iraha maneh diuk, iraha maneh kaluar jeung iraha asup deui, katut amarah maneh ka Kami. Ku sabab amarah maneh ka Kami jeung kaangkuhan maneh anu geus nepi kana ceuli Kami, Kami rek nyocogkeun kait kana irung maneh jeung kadali kana biwir maneh, sarta Kami rek mulangkeun maneh ngaliwatan jalan anu tadi kaliwatan ku maneh.

Ieu tanda pikeun anjeun, Hizkia: taun ieu anjeun tuang naon anu jadi ku sorangan, taun hareupna naon anu jadi tina eta; dina taun katilu, pelak jeung dibuat, pelak kebon anggur, sarta tuang buahna. Sakali deui sesa turunan Yuda baris akar ka handap jeung buahan ka luhur. Sabab ti Yerusalem bakal bijil sesa jalma, jeung ti Gunung Sion sagolongan anu luput. Kaasih anu ngagedur ti Rama, Gustina balad sawarga, anu baris ngalaksanakeun ieu.

“Ku margi kitu, kieu saur Rama urang ngeunaan raja Asyur: Manehna moal asup ka ieu kota atawa manah panah ka dieu, moal nyanghareupanana ku tameng, atawa nyieun galengan pangepungan ngalawan eta. Ngaliwatan jalan anu tadi kaliwatanana, manehna baris mulang; manehna moal asup ka ieu kota, kitu pangandika Rama urang. Kami baris ngabela ieu kota sarta nyalametkeun eta, demi diri Kami sorangan sarta demi abdi Kami, Daud.”

Peutingna malaikat Rama urang angkat sarta numpes 185.000 jalma di pakemahan Asyur. Barang isuk-isuk, waktu maranehna harudang—breh katembong sakabeh mayit ngagoler. Nya Sanherib raja Asyur ngabongkar pakemahanana tuluy mundur. Manehna balik deui ka Niniwe tuluy matuh di dinya. Sabot keur ngabakti di kuil allahna, nya eta Nisrok, anak-anakna Adramelek jeung Sareser maehan manehna ku pedang tuluy kabur ka Ararat. Anakna, Esarhadon, ngaganti jadi raja.