دوم پادشاهان 19

19 ¹چون حِزقیای پادشاه این را شنید، جامهٔ خود را درید و پلاس پوشید و به خانهٔ پدر ما رفت. ²و اِلیاقیم، ناظرِ کاخ، و شِبنای کاتب و کاهنان ارشد را که همه پلاس پوشیده بودند، نزد اِشعیای نبی، پسر آموص، فرستاد. ³به او گفتند: «حِزقیا چنین می‌گوید: امروز روزِ تنگی و توبیخ و رسوایی است؛ فرزندان به هنگام زایمان رسیده‌اند، اما نیرویی برای زاییدنشان نیست. ⁴شاید پدر تو همهٔ سخنان فرماندهٔ میدان را که سرورش، پادشاه آشور، او را فرستاده تا پدر زنده را استهزا کند، بشنود و سخنانی را که شنیده است محکوم سازد. پس برای بازماندگانی که باقی مانده‌اند دعا کن.»

⁵چون خادمان حِزقیای پادشاه نزد اِشعیا آمدند،

⁶اِشعیا به آنان گفت: «به سرور خود بگویید پدر ما چنین می‌فرماید: از سخنانی که شنیدی، که با آنها خادمان پادشاه آشور به من اهانت کردند، مترس. ⁷اینک روحی در او می‌نهم تا خبری بشنود و به سرزمین خود بازگردد، و در آنجا او را به شمشیر خواهم انداخت.»

⁸چون فرماندهٔ میدان شنید که پادشاه آشور از لاکیش رفته است، بازگشت و او را در حال جنگ با لِبنه یافت. ⁹و پادشاه دربارهٔ تِرهاقه، پادشاه کوش، شنید که: «اینک او برای جنگ با تو بیرون آمده است.» پس بار دیگر قاصدانی نزد حِزقیا فرستاد و گفت: ¹⁰«به حِزقیا، پادشاه یهودا، بگویید: مگذار خدایت که بر او توکل داری تو را بفریبد و بگوید که اورشلیم به دست پادشاه آشور نخواهد افتاد. ¹¹اینک تو شنیده‌ای که پادشاهان آشور با همهٔ سرزمین‌ها چه کردند و آنها را به‌کلی نابود ساختند. آیا تو رهایی خواهی یافت؟ ¹²آیا خدایانِ قوم‌هایی که پدرانم نابودشان کردند، آنها را رهانیدند—جوزان، حاران، رِصِف و مردمانِ عَدَن را که در تِلَسّار بودند؟ ¹³کجاست پادشاه حَمات و پادشاه اَرفاد و پادشاه شهر سِفَروایم و هِنَع و عِوّا؟»

حِزقیا آن را در حضور پدر می‌گشاید

¹⁴حِزقیا نامه را از دست قاصدان گرفت و آن را خواند. آنگاه به خانهٔ پدر ما برآمد و آن را در حضور او گشود. ¹⁵و حِزقیا در حضور پدر ما دعا کرد و گفت: «ای خدای اسرائیل که بر فراز کروبیان نشسته‌ای، تنها تو بر همهٔ مملکت‌های جهان خدا هستی؛ تو آسمان‌ها و زمین را آفریدی. ¹⁶ای پدر ما، گوش خود را فراده و بشنو؛ چشمان خود را بگشا و ببین. سخنان سِنحاریب را که فرستاده تا پدر زنده را استهزا کند، بشنو. ¹⁷به‌راستی، ای پدر ما، پادشاهان آشور قوم‌ها و سرزمین‌هایشان را نابود کردند، ¹⁸و خدایانشان را در آتش افکندند؛ زیرا آنها خدا نبودند، بلکه ساختهٔ دست انسان بودند، از چوب و سنگ. پس آنها را نابود کردند. ¹⁹اکنون، ای پدر ما، ما را از دست او نجات ده، تا همهٔ مملکت‌های جهان بدانند که تنها تو خدا هستی.»

پدر غرورِ سِنحاریب را فرو می‌نشاند

²⁰آنگاه اِشعیا پسر آموص نزد حِزقیا فرستاد و گفت: «پدر ما، خدای اسرائیل، چنین می‌فرماید: دعایی را که دربارهٔ سِنحاریب، پادشاه آشور، نزد من کردی، شنیدم. ²¹این است سخنی که پدر ما دربارهٔ او می‌گوید: باکرهْ‌دخترِ صَهیون تو را خوار می‌شمارد و استهزا می‌کند؛ دخترِ اورشلیم در پیِ تو سر خود را می‌جنباند. ²²چه کسی را ریشخند کرده و کفر گفته‌ای؟ بر ضدِ چه کسی آواز خود را بلند کرده و از روی تکبر چشمان خود را برافراشته‌ای؟ بر ضدِ قدّوسِ اسرائیل! ²³به‌وسیلهٔ قاصدانت پدرِ متعال را استهزا کرده‌ای و گفته‌ای: با ارابه‌های بسیارم به بلندی‌های کوه‌ها، به دورترین نقاطِ لبنان برآمده‌ام. سروهای آزادِ بلندش و بهترین صنوبرهایش را بریده‌ام. به دورافتاده‌ترین بلندی‌اش، به انبوه‌ترین جنگلش رسیده‌ام. ²⁴چاه‌ها کنده و آب‌های بیگانه نوشیده‌ام؛ با کفِ پاهایم همهٔ نهرهای مصر را خشکانیده‌ام. ²⁵آیا نشنیده‌ای؟ از دیرباز این را کرده‌ام؛ از ایام قدیم آن را تدبیر نمودم. اکنون آن را به وقوع رسانیده‌ام، تا تو شهرهای حصاردار را به توده‌های ویرانه بدل کنی. ²⁶ساکنانشان که توان از دست داده بودند، هراسان و شرمسار شدند. آنان همچون گیاهان صحرا بودند، همچون جوانه‌های سبزِ نازک، همچون علفِ روییده بر بام‌ها که پیش از رشد پژمرده می‌شود. ²⁷اما من نشستن تو و بیرون رفتن و درون آمدنت و خشمگین شدنت را بر ضدِ من می‌دانم. ²⁸به سبب خشمی که بر ضدِ من داری و تکبری که به گوش من رسیده است، قلاب خود را در بینی‌ات و لگام خود را بر لبانت می‌نهم و تو را از همان راهی که آمده‌ای بازمی‌گردانم.

²⁹و ای حِزقیا، این برای تو نشانه است: امسال از آنچه خودرو می‌روید بخورید، و سال دیگر از آنچه از آن می‌روید؛ و در سال سوم بکارید و درو کنید، تاکستان‌ها غرس نمایید و از میوهٔ آنها بخورید. ³⁰بار دیگر بازماندگانِ خاندان یهودا در پایین ریشه خواهند دوانید و در بالا میوه خواهند آورد. ³¹زیرا از اورشلیم بازماندگانی بیرون خواهند آمد، و از کوه صَهیون گروهی که جان به در برده‌اند. غیرتِ پدرِ لشکرهای آسمان این را به انجام خواهد رسانید.

³²«پس پدر ما دربارهٔ پادشاه آشور چنین می‌فرماید: او به این شهر داخل نخواهد شد و تیری به اینجا نخواهد انداخت، با سپر با آن روبه‌رو نخواهد شد و در برابرش سنگرِ محاصره برنخواهد افراشت. ³³از همان راهی که آمده است بازخواهد گشت؛ و به این شهر داخل نخواهد شد. پدر ما می‌فرماید. ³⁴من از این شهر دفاع کرده، آن را نجات خواهم داد، به‌خاطر خودم و به‌خاطر بنده‌ام داوود.»

³⁵در آن شب، فرشتهٔ پدر ما بیرون رفت و در اردوگاه آشوریان صد و هشتاد و پنج هزار تن را زد. و چون سحرگاهان برخاستند—اینک همه اجساد مردگان بودند. ³⁶پس سِنحاریب، پادشاه آشور، اردو را برچید و بازگشت. او به نینوا بازگشت و در آنجا ماند. ³⁷و هنگامی که در معبد خدای خود نِسروک عبادت می‌کرد، پسرانش اَدْرَمَّلِک و شَرآصِر او را به شمشیر کشتند و به سرزمین آرارات گریختند. و پسرش اِسَرحَدّون به‌جای او پادشاه شد.