دوم پادشاهان 20

20 ¹در آن روزها حِزقیا بیمار شد و به دمِ مرگ رسید. اِشعیای نبی، پسرِ آموص، نزد او آمد و گفت: «پدر ما چنین می‌فرماید: کارِ خانه‌ات را سامان ده، زیرا خواهی مُرد و زنده نخواهی ماند.»

²آنگاه حِزقیا روی خود را به‌سوی دیوار برگرداند و نزد پدر ما دعا کرد: ³«پدر، به یاد آور که چگونه با وفاداری و از صمیمِ دل به حضور تو رفتار کرده و آنچه را در نظرت نیکوست به‌جا آورده‌ام.» و حِزقیا به‌تلخی گریست.

⁴پیش از آنکه اِشعیا از صحنِ میانی بیرون رود، کلامِ پدر ما بر او نازل شد:

⁵«بازگرد و به حِزقیا، پیشوای قومِ من، بگو: پدرِ تو، خدای پدرت داوود، چنین می‌فرماید: دعای تو را شنیدم و اشک‌هایت را دیدم. تو را شفا خواهم داد. در روز سوم به خانهٔ من برخواهی آمد. ⁶پانزده سال به عمرت خواهم افزود، و تو و این شهر را از چنگِ پادشاه آشور خواهم رهانید، و به‌خاطرِ خود و به‌خاطرِ بنده‌ام داوود از این شهر دفاع خواهم کرد.»

⁷اِشعیا گفت: «قرصِ انجیر بیاورید.» آن را آوردند و بر دُمَل نهادند، و او بهبود یافت.

⁸حِزقیا از اِشعیا پرسید: «نشانهٔ اینکه پدر ما مرا شفا خواهد داد و در روز سوم به خانهٔ پدر ما برخواهم آمد، چیست؟»

⁹اِشعیا گفت: «این است نشانهٔ تو از جانبِ پدر ما، که پدر ما به وعدهٔ خود وفا خواهد کرد: آیا سایه ده پله پیش رود، یا ده پله بازگردد؟»

¹⁰حِزقیا پاسخ داد: «آسان است که سایه ده پله دراز شود؛ نه، بگذار ده پله بازگردد.»

¹¹پس اِشعیای نبی نزد پدر ما ندا کرد، و او سایه را همان ده پله‌ای که بر پلکانِ آحاز پایین رفته بود، بازگرداند.

حِزقیا فرستادگان بابِل را می‌پذیرد

¹²در آن هنگام بِرودَخ‌بَلَدان، پسرِ بَلَدان، پادشاه بابِل، چون شنید که حِزقیا بیمار بوده است، نامه‌ها و هدیه‌ای برای او فرستاد. ¹³حِزقیا آنان را پذیرفت و تمامِ خزانهٔ خود را به ایشان نشان داد: نقره، طلا، عطریات، روغنِ مرغوب، تمامِ زرادخانه‌اش، و هر آنچه در انبارهایش بود. در کاخِ او و در سراسرِ قلمرواش چیزی نبود که حِزقیا به ایشان نشان ندهد.

¹⁴اِشعیای نبی نزد حِزقیای پادشاه آمد و پرسید: «این مردان چه گفتند، و از کجا آمدند؟» حِزقیا گفت: «از سرزمینی دور، از بابِل.»

¹⁵اِشعیا پرسید: «در کاخِ تو چه دیدند؟» حِزقیا پاسخ داد: «هر آنچه در کاخم بود. در خزاینِ خود چیزی نبود که به ایشان نشان ندهم.»

¹⁶آنگاه اِشعیا به حِزقیا گفت: «کلامِ پدر ما را بشنو:

¹⁷روزهایی می‌آید که هر آنچه در کاخِ توست، و هر آنچه نیاکانت تا امروز اندوخته‌اند، به بابِل برده خواهد شد. پدر ما می‌فرماید: هیچ چیز باقی نخواهد ماند. ¹⁸و برخی از پسرانِ خودت، از نسلِ تو، برده خواهند شد تا در کاخِ پادشاه بابِل خواجه باشند.»

¹⁹حِزقیا گفت: «کلامِ پدر ما که گفتی نیکوست.» زیرا با خود می‌اندیشید: «آیا در روزگارِ من صلح و امنیت برقرار نخواهد بود؟»

²⁰و اما سایرِ کارهای حِزقیا، و تمامِ توانایی‌اش، و چگونگیِ ساختنِ برکه و کانالی که آب را به شهر آورد—آیا در کتابِ تواریخِ پادشاهانِ یهودا نوشته نشده است؟ ²¹پس حِزقیا با نیاکانِ خود آرمید، و پسرش مَنَسی به‌جای او پادشاه شد.