2.بادشاهه 19 FHB Father's Heart Bible™

19 ¹جڏهن بادشاهه حزقياه اهو ٻڌو تہ پنهنجا ڪپڙا ڦاڙي، ٽاٽ پهري، اسان جي پيءُ جي گھر ۾ ويو. ²محل جي منتظم الياقيم، منشي شبنا ۽ سينئر ڪاهنن کي، جيڪي سڀ ماتم جا ڪپڙا پاتل هئا، آموص جي پٽ نبي يسعياه ڏانهن موڪليائين. ³هنن کيس چيو تہ ”حزقياه ٿو چوي تہ اڄ مصيبت، ملامت ۽ بي عزتيءَ جو ڏينهن آهي؛ ٻار ڄمڻ جي موڙ تي پهتا آهن، پر ڄڻڻ جي طاقت ناهي. ⁴ٿي سگھي ٿو تہ تنهنجو پيءُ ميدان جي سپهه سالار جا اهي سڀ لفظ ٻڌي، جيڪي سندس مالڪ اسور جي بادشاهه جيئري پيءُ جي ٺٺولي ڪرڻ لاءِ موڪليا آهن، ۽ جيڪي لفظ ٻڌائين تن تي سزا ڏئي. تنهنڪري بچيل ٽولي لاءِ دعا ڪر.“

⁵جڏهن بادشاهه حزقياه جا نوڪر يسعياه وٽ پهتا،

⁶يسعياه کين چيو تہ ”پنهنجي مالڪ کي ٻڌايو تہ اسان جو پيءُ ٿو فرمائي تہ جيڪي لفظ تو ٻڌا، جن سان اسور جي بادشاهه جي نوڪرن مون کي طعنا ڏنا آهن، تن کان نہ ڊڄ. ⁷ڏس، آءٌ هن ۾ هڪ روح وجھان ٿو: هو هڪ خبر ٻڌندو، پنهنجي ملڪ ڏانهن موٽي ويندو، ۽ اتي مان کيس تلوار سان ڪيرائيندس.“

⁸جڏهن سپهه سالار ٻڌو تہ اسور جو بادشاهه لاڪيس مان هليو ويو آهي، تڏهن موٽي وڃي کيس لبنه سان وڙهندي ڏٺائين. ⁹پوءِ بادشاهه ڪوش جي بادشاهه ترهاقا بابت ٻڌو تہ ”ڏس، هو تو سان وڙهڻ لاءِ نڪتو آهي.“ تنهنڪري هن وري حزقياه ڏانهن قاصد موڪليا: ¹⁰”يهوداه جي بادشاهه حزقياه کي چئو تہ تنهنجو خدا، جنهن تي تون ڀروسو ڪرين ٿو، تو کي هي واعدو ڪري ٺڳي نہ ڏي تہ يروشلم اسور جي بادشاهه جي هٿ ۾ نہ ايندو. ¹¹ڏس، تو ٻڌو آهي تہ اسور جي بادشاهن سڀني ملڪن سان ڇا ڪيو، جو کين پوريءَ طرح برباد ڪري ڇڏيائون. ڇا تون بچي ويندين؟ ¹²ڇا انهن قومن جي معبودن، جن کي منهنجي اڳوڻن برباد ڪيو، کين بچايو؟ گوزان، حاران، رصف ۽ تلسار ۾ رهندڙ عدن جي ماڻهن کي؟ ¹³حمات جو بادشاهه، ارفاد جو بادشاهه، ۽ سفروائم، هينع ۽ عواه شهر جو بادشاهه ڪٿي آهن؟“

حزقياه اهو پيءُ جي اڳيان پکيڙي ٿو

¹⁴حزقياه قاصدن کان خط ورتو ۽ پڙهيائين. پوءِ اسان جي پيءُ جي گھر ڏانهن مٿي چڙهي ويو ۽ اهو سندس اڳيان پکيڙي رکيائين. ¹⁵حزقياه اسان جي پيءُ جي اڳيان دعا ڪئي تہ ”اي اسرائيل جا خدا، ڪروبين جي مٿان ويٺل، زمين جي سڀني بادشاهين جو رڳو تون ئي خدا آهين؛ تو آسمان ۽ زمين کي خلقيو آهي. ¹⁶اي اسان جا بابا، پنهنجو ڪن ڏي ۽ ٻڌ؛ پنهنجيون اکيون کول ۽ ڏس. سنحاريب جا اهي لفظ ٻڌ، جيڪي جيئري پيءُ جي ٺٺولي ڪرڻ لاءِ موڪليا ويا آهن. ¹⁷اي اسان جا بابا، سچ آهي تہ اسور جي بادشاهن قومن ۽ سندن ملڪن کي برباد ڪيو، ¹⁸سندن معبودن کي باھ ۾ اڇلايائون؛ ڇاڪاڻ تہ اهي خدا نہ هئا، پر ماڻهن جي هٿن جي ٺاهيل، ڪاٺ ۽ پٿر هئا. تنهنڪري انهن کين برباد ڪري ڇڏيو. ¹⁹هاڻي، اي اسان جا بابا، اسان کي سندس هٿان بچاءِ، تہ جيئن زمين جون سڀ بادشاهيون ڄاڻن تہ رڳو تون ئي خدا آهين.“

پيءُ سنحاريب جي غرور کي نيچو ڪري ٿو

²⁰آموص جي پٽ يسعياه حزقياه ڏانهن پيغام موڪليو تہ ”اسان جو پيءُ، اسرائيل جو خدا ٿو فرمائي تہ اسور جي بادشاهه سنحاريب بابت تو منهنجي اڳيان جيڪا دعا ڪئي، سا مون ٻڌي آهي. ²¹اسان جو پيءُ تنهنجي خلاف هي ٿو فرمائي تہ ڪنواري ڌيءَ صيون تو کي حقير ٿي سمجھي ۽ تنهنجي ٺٺولي ٿي ڪري؛ يروشلم جي ڌيءَ تنهنجي پٺيان مٿو ڌوڻي ٿي. ²²تو ڪنهن کي طعنا ڏنا ۽ ڪنهن جي بي حرمتي ڪئي؟ ڪنهن جي خلاف تو پنهنجو آواز اوچو ڪيو ۽ غرور سان اکيون مٿي کنيون؟ اسرائيل جي قدوس جي خلاف! ²³تو پنهنجن قاصدن ذريعي حاڪم پيءُ جي ٺٺولي ڪئي آهي ۽ چيو اٿئي تہ مان پنهنجن گھڻن رٿن سان مٿي چڙهيو آهيان، جبلن جي چوٽين تي، لبنان جي پري واري ڪنڊن تائين. مون ان جا سڀ کان ڊگھا ديودار ڪٽيا آهن، ان جا چونڊ صنوبر. مان ان جي پري واري بلندي، ان جي گھاٽي ٻيلي تائين پهتو آهيان. ²⁴مون کوھ کوٽيا آهن ۽ پرايا پاڻي پيتا آهن؛ پنهنجن پيرن جي تلن سان مون مصر جون سڀ نديون سڪائي ڇڏيون آهن. ²⁵ڇا تو نہ ٻڌو آهي؟ گھڻو اڳ مون اهو ڪيو؛ قديم ڏينهن کان ان جي رٿ مون ڪئي. هاڻي مون اهو پورو ڪيو آهي، تہ تون قلعي بند شهرن کي ڊٺل ڍڳن ۾ بدلائين. ²⁶سندن رهاڪو، طاقت کان خالي، ڊڄي ويا ۽ شرمندا ٿي پيا. اهي ميدان جي ٻوٽن وانگر، نرم سائين ڪونپرين وانگر، ڇتن تي اڀريل گاھ وانگر هئا، جيڪو وڌڻ کان اڳ ئي سڙي ويو. ²⁷پر تنهنجو ويهڻ، تنهنجو نڪرڻ ۽ تنهنجو اچڻ، ۽ منهنجي خلاف تنهنجو غضب مان ڄاڻان ٿو. ²⁸منهنجي خلاف تنهنجي غضب ۽ تنهنجي غرور جي ڪري، جيڪو منهنجن ڪنن تائين پهتو آهي، مان پنهنجو ڪنڍو تنهنجي نڪ ۾ ۽ پنهنجي لغام تنهنجن چپن ۾ وجھندس، ۽ تو کي انهيءَ رستي تان موٽائيندس، جنهن تان تون آيو هئين.

²⁹اي حزقياه، تنهنجي لاءِ نشاني هيءَ آهي: هن سال جيڪو پاڻمرادو اڀري سو کاءُ، ايندڙ سال ان مان جيڪو ڦٽي سو؛ ٽئين سال پوک ۽ لڻ، انگورن جا باغ پوک ۽ سندن ميوو کاءُ. ³⁰يهوداه جي گھراڻي جو بچيل ٽولو ٻيهر هيٺ پاڙون کوڙيندو ۽ مٿي ميوو ڏيندو. ³¹ڇاڪاڻ تہ يروشلم مان هڪ بچيل ٽولو نڪرندو، ۽ صيون جبل مان بچيل ماڻهن جو هڪ جٿو. آسمان جي لشڪرن جي پيءُ جي غيرت اهو پورو ڪندي.

³²”تنهنڪري اسور جي بادشاهه بابت اسان جو پيءُ هي ٿو فرمائي تہ هو هن شهر ۾ نہ ايندو، نڪي هتي تير هڻندو، نڪي ڍال کڻي ان جي مقابلي ۾ ايندو، نڪي ان جي خلاف گھيري جو دڙو اڏيندو. ³³جنهن رستي هو آيو، تنهن رستي موٽي ويندو؛ هو هن شهر ۾ نہ ايندو، اسان جو پيءُ ٿو فرمائي. ³⁴آءٌ هن شهر جي حفاظت ڪندس ۽ ان کي بچائيندس، پنهنجي خاطر ۽ پنهنجي ٻانهي دائود جي خاطر.“

³⁵ان رات اسان جي پيءُ جو ملائڪ نڪتو ۽ اسورين جي ڇانوڻيءَ ۾ هڪ لک پنجاسي هزار ماڻهو ماري وڌائين. صبح جو جڏهن ماڻهو اٿيا تہ ڏٺائون تہ سڀ لاش پيا هئا. ³⁶تنهنڪري اسور جو بادشاهه سنحاريب ڇانوڻي کڻي هليو ويو. نينوه ڏانهن موٽي ويو ۽ اتي رهيو. ³⁷جڏهن هو پنهنجي معبود نسروڪ جي مندر ۾ عبادت ڪري رهيو هو، تڏهن سندس پٽن ادرملڪ ۽ شرزر کيس تلوار سان ماري وڌو ۽ ارارات ڏانهن ڀڄي ويا. سندس جاءِ تي سندس پٽ ايسرحدون بادشاهي ڪئي.