2.بادشاهه 20 FHB Father's Heart Bible™

20 ¹انهن ڏينهن ۾ حزقياه بيمار ٿي پيو ۽ مرڻ جي ويجهو هو. آموص جو پٽ يسعياه نبي وٽس آيو ۽ چيائينس تہ ”اسان جو پيءُ ٿو فرمائي تہ پنهنجي گھر جو بندوبست ڪر، ڇاڪاڻ تہ تون مرندين، جيئرو نہ رهندين.“

²پوءِ حزقياه پنهنجو منهن ڀت ڏانهن ڦيري اسان جي پيءُ وٽ دعا ڪئي تہ ³”اي بابا، ياد ڪر تہ آءٌ ڪيئن تنهنجي آڏو وفاداريءَ سان، پوريءَ دل سان هليو آهيان، ۽ مون اهو ڪيو آهي جيڪو تنهنجي نظر ۾ چڱو آهي.“ پوءِ حزقياه ڏاڍو روئي پيو.

⁴يسعياه اڃا وچ واري صحن کان ٻاهر ويو ئي نہ هو تہ اسان جي پيءُ جو ڪلام مٿس نازل ٿيو تہ

⁵”موٽي وڃ ۽ منهنجي قوم جي اڳواڻ حزقياه کي ٻڌاءِ تہ تنهنجو پيءُ، تنهنجي ابي ڏاڏي دائود جو خدا ٿو فرمائي تہ مون تنهنجي دعا ٻڌي آهي ۽ تنهنجا ڳوڙها ڏٺا آهن. آءٌ تو کي شفا ڏيندس. ٽئين ڏينهن تون منهنجي گھر ڏانهن مٿي چڙهندين. ⁶آءٌ تنهنجي حياتيءَ ۾ پندرهن ورهيه وڌائيندس، تو کي ۽ هن شهر کي اسور جي بادشاهه جي پڪڙ کان بچائيندس، ۽ پنهنجي خاطر ۽ پنهنجي ٻانهي دائود جي خاطر هن شهر جي حفاظت ڪندس.“

⁷يسعياه چيو تہ ”انجير جي ٽڪي آڻيو.“ هنن اها آندي ۽ ڦوڙي تي رکيائون، تہ هو چڱو ڀلو ٿي ويو.

⁸حزقياه يسعياه کان پڇيو تہ ”اها ڪهڙي نشاني آهي تہ اسان جو پيءُ مون کي شفا ڏيندو ۽ آءٌ ٽئين ڏينهن اسان جي پيءُ جي گھر ڏانهن مٿي چڙهندس؟“

⁹يسعياه چيو تہ ”اسان جي پيءُ وٽان تو لاءِ هي نشاني آهي تہ اسان جو پيءُ پنهنجو واعدو پورو ڪندو. پاڇو ڏهه قدم اڳتي وڌي يا ڏهه قدم پوئتي هٽي؟“

¹⁰حزقياه وراڻيو تہ ”پاڇي لاءِ ڏهه قدم ڊگھو ٿيڻ سولو آهي، نہ، اهو ڏهه قدم پوئتي هليو وڃي.“

¹¹پوءِ يسعياه نبيءَ اسان جي پيءُ کي سڏيو، تڏهن هن پاڇي کي انهن ڏهن قدمن جيترو پوئتي موٽايو، جيترو اهو آحز جي ڏاڪڻ تي هيٺ لهي ويو هو.

حزقياه بابل جي قاصدن جو آڌرڀاءُ ڪري ٿو

¹²انهيءَ وقت بابل جي بادشاهه، بلدان جي پٽ برودخ بلدان جڏهن ٻڌو تہ حزقياه بيمار ٿيو هو، تڏهن کيس خط ۽ تحفو موڪليائين. ¹³حزقياه هنن جو آڌرڀاءُ ڪيو ۽ کين پنهنجو سمورو خزانو ڏيکاريائين: چاندي، سون، مصالحا، چڱو تيل، پنهنجو سمورو هٿيارخانو ۽ پنهنجن ڀنڊارن جي هر شيءِ. سندس محل ۾ يا سڄي سلطنت ۾ اهڙي ڪابہ شيءِ نہ هئي جيڪا حزقياه کين نہ ڏيکاري هجي.

¹⁴يسعياه نبي بادشاهه حزقياه وٽ آيو ۽ پڇيائينس تہ ”انهن ماڻهن ڇا چيو، ۽ ڪٿان آيا هئا؟“ حزقياه وراڻيو تہ ”پرينءَ ملڪ، بابل کان.“

¹⁵هنن تنهنجي محل ۾ ڇا ڏٺو؟“ يسعياه پڇيو. حزقياه وراڻيو تہ ”منهنجي محل ۾ جيڪي ڪجھ آهي سو سڀ. منهنجن خزانن ۾ اهڙي ڪابہ شيءِ ناهي جيڪا مون کين نہ ڏيکاري هجي.“

¹⁶پوءِ يسعياه حزقياه کي چيو تہ ”اسان جي پيءُ جو ڪلام ٻڌ تہ

¹⁷اهڙا ڏينهن ايندا جڏهن تنهنجي محل ۾ جيڪي ڪجھ آهي، ۽ جيڪو تنهنجي ابن ڏاڏن اڄ ڏينهن تائين گڏ ڪري رکيو آهي، سو سڀ بابل ڏانهن کڻيو ويندو. ڪجھ بہ باقي نہ رهندو، اسان جو پيءُ ٿو فرمائي. ¹⁸تنهنجن پنهنجن پٽن مان، تنهنجي اولاد مان ڪن کي کڻي ويندا، ۽ اهي بابل جي بادشاهه جي محل ۾ خواجه سرا ٿي خدمت ڪندا.“

¹⁹حزقياه چيو تہ ”اسان جي پيءُ جو ڪلام، جيڪو تو چيو آهي، چڱو آهي،“ ۽ دل ۾ سوچيائين تہ ”ڇا منهنجن ڏينهن ۾ امن ۽ سلامتي نہ هوندي؟“

²⁰حزقياه جا باقي ڪم، سندس سموري طاقت، ۽ ڪيئن هن حوض ۽ سرنگ ٺهرائي شهر ۾ پاڻي آندو، ڇا اهي يهوداه جي بادشاهن جي تاريخ جي ڪتاب ۾ لکيل ناهن؟ ²¹پوءِ حزقياه پنهنجن ابن ڏاڏن سان گڏ ننڊ ۾ پئجي ويو، ۽ سندس پٽ منسي سندس جاءِ تي بادشاهه ٿيو.