List do Galacjan 2

2 ¹Czternaście lat później znowu udałem się do Jerozolimy z Barnabą, zabierając ze sobą także Tytusa. ²Udałem się tam na skutek objawienia i przedstawiłem im ewangelię, którą głoszę wśród pogan — na osobności, tym, którzy cieszyli się poważaniem — aby się nie okazało, że biegnę lub biegłem na próżno. ³Ale nawet Tytusa, który był ze mną, choć był Grekiem, nie zmuszono do obrzezania. ⁴A stało się to z powodu fałszywych braci, potajemnie wprowadzonych, którzy wkradli się, aby wyszpiegować naszą wolność, jaką mamy w Chrystusie Jezusie, i chcieli nas zniewolić. ⁵Nie ustąpiliśmy im ani na chwilę, aby prawda ewangelii pozostała z wami. ⁶Co do tych, którzy cieszyli się poważaniem — czym oni byli, nie ma dla mnie znaczenia; nasz Ojciec nie ma względu na osobę — ci, którzy cieszyli się poważaniem, nic mi nie dodali. ⁷Przeciwnie, widzieli, że została mi powierzona ewangelia dla nieobrzezanych, tak jak Piotrowi dla obrzezanych. ⁸Bo ten, który działał w Piotrze ku apostolstwu wśród obrzezanych, działał też we mnie wśród pogan. ⁹Poznawszy łaskę, która mi została dana, Jakub, Piotr i Jan — uważani za filary — podali mnie i Barnabie prawicę na znak wspólnoty: my mieliśmy pójść do pogan, a oni do obrzezanych. ¹⁰Prosili tylko, abyśmy pamiętali o ubogich — a właśnie to gorliwie starałem się czynić.

Paweł przeciwstawia się Kefasowi w Antiochii

¹¹A gdy Piotr przyszedł do Antiochii, przeciwstawiłem mu się otwarcie, ponieważ zasługiwał na potępienie. ¹²Zanim przyszli niektórzy od Jakuba, jadał z poganami; ale gdy przyszli, wycofał się i odłączył, bojąc się tych z obrzezania. ^a a v12 „Ci z obrzezania” — chrześcijanie pochodzenia żydowskiego, którzy upierali się, że wierzący z pogan muszą zostać obrzezani, aby być w pełni przyjętymi. ¹³Pozostali Żydzi przyłączyli się do niego w tej obłudzie, tak że nawet Barnaba dał się porwać ich obłudzie. ¹⁴Ale gdy zobaczyłem, że nie postępują właściwie według prawdy ewangelii, powiedziałem Piotrowi wobec wszystkich: „Jeśli ty, będąc Żydem, żyjesz po pogańsku, a nie po żydowsku, jak możesz zmuszać pogan, aby żyli po żydowsku?”

¹⁵My sami jesteśmy Żydami z urodzenia, a nie grzesznikami z pogan, ¹⁶a jednak wiemy, że człowiek nie zostaje usprawiedliwiony przed Bogiem przez uczynki zakonu, lecz przez wiarę w Jezusa Chrystusa. My też zaufaliśmy Chrystusowi Jezusowi, abyśmy zostali usprawiedliwieni przez wiarę w Chrystusa, a nie przez uczynki zakonu — bo przez uczynki zakonu żaden człowiek nie zostanie usprawiedliwiony. ¹⁷Ale jeśli, szukając usprawiedliwienia w Chrystusie, sami również okazaliśmy się grzesznikami, to czy Chrystus jest sługą grzechu? W żadnym razie! ¹⁸Bo jeśli znowu buduję to, co zburzyłem, dowodzę, że sam jestem przestępcą. ¹⁹Bo przez zakon umarłem dla zakonu, abym żył dla naszego Ojca. ²⁰Zostałem ukrzyżowany razem z Chrystusem. Już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus. A życie, którym teraz żyję w ciele, przeżywam w wierze w Syna naszego Ojca, który mnie umiłował i wydał samego siebie za mnie. ²¹Nie odrzucam łaski naszego Ojca; bo jeśli sprawiedliwość przychodzi przez zakon, to Chrystus umarł na próżno.