Paulus se evangelie in Jerusalem bevestig
Paulus neem sy evangelie na Jerusalem, en die pilare voeg niks daaraan toe nie. Later konfronteer hy Petrus in sy gesig omdat hy uit vrees van die tafels van heidene onttrek het. Niemand word deur wetsonderhouding reggestel nie; Paulus leef nou deur geloof in die Seun van ons Vader.
2 1Veertien jaar later het ek weer saam met Barnabas na Jerusalem toe opgegaan, en ek het ook vir Titus saamgeneem. 2Ek het opgegaan op grond van ’n openbaring en die evangelie wat ek onder die heidene verkondig, aan hulle voorgelê—afsonderlik, aan dié wat in aansien gehou word—sodat ek nie tevergeefs sou hardloop of gehardloop het nie. 3Maar nie eens Titus, wat by my was, is gedwing om besny te word nie, al was hy ’n Griek. 4Dit was weens die valse broers wat heimlik ingebring is, wat ingesluip het om die vryheid wat ons in Christus Jesus het, te bespied, met die doel om ons te verslaaf. 5Ons het nie vir ’n oomblik voor hulle geswig nie, sodat die waarheid van die evangelie by julle sou bly. 6Wat dié betref wat in aansien gehou word—wat hulle ook al was, maak vir my geen verskil nie; ons Vader trek niemand voor nie—dié wat in aansien gehou word, het niks by my gevoeg nie. 7Inteendeel, hulle het gesien dat die evangelie aan die onbesnedenes aan my toevertrou is, soos dié aan die besnedenes aan Petrus. 8Want hy wat in Petrus gewerk het vir die apostelskap aan die besnedenes, het ook in my gewerk vir die heidene. 9Toe Jakobus, Petrus en Johannes—wat as pilare beskou word—die genade besef wat aan my gegee is, het hulle vir my en Barnabas die regterhand van gemeenskap gegee: ons sou na die heidene toe gaan, hulle na die besnedenes. 10Hulle het net gevra dat ons die armes moet onthou—juis die ding wat ek gretig wou doen.
Paulus konfronteer Sefas in Antiochië
11Maar toe Petrus na Antiochië toe kom, het ek hom reguit teëgestaan, omdat hy skuldig gestaan het. 12Voordat sekere mense van Jakobus af gekom het, het hy saam met die heidene geëet; maar toe hulle kom, het hy teruggetrek en hom afgesonder, omdat hy bang was vir dié van die besnydenis. a a v12 “Dié van die besnydenis” — Joodse Christene wat daarop aangedring het dat heidengelowiges besny moet word om ten volle aanvaar te word. 13Die ander Jode het saam met hom in hierdie geveinsdheid gedeel, sodat selfs Barnabas deur hulle geveinsdheid meegesleur is. 14Maar toe ek sien dat hulle nie reg wandel volgens die waarheid van die evangelie nie, het ek voor almal vir Petrus gesê: “As jy, ’n Jood, soos ’n heiden leef en nie soos ’n Jood nie, hoe kan jy dan die heidene dwing om soos Jode te leef?”
15Ons is self Jode van geboorte en nie sondaars uit die heidene nie, 16tog weet ons dat ’n mens nie deur die werke van die wet met God reggemaak word nie, maar deur die geloof in Jesus Christus. Ook ons het op Christus Jesus vertrou, sodat ons deur die geloof in Christus reggemaak kan word en nie deur die werke van die wet nie—want deur die werke van die wet word geen mens reggemaak nie. 17Maar as ons, terwyl ons soek om in Christus reggemaak te word, self ook as sondaars bevind word, is Christus dan ’n dienaar van die sonde? Beslis nie! 18Want as ek weer opbou wat ek afgebreek het, bewys ek dat ek ’n oortreder is. 19Want deur die wet het ek vir die wet gesterf, sodat ek vir ons Vader kan leef. 20Ek is saam met Christus gekruisig. Dit is nie meer ek wat leef nie, maar Christus wat in my leef. Die lewe wat ek nou in die liggaam leef, leef ek deur die geloof in die Seun van ons Vader, wat my liefgehad het en homself vir my gegee het. 21Ek verwerp nie die genade van ons Vader nie; as geregtigheid deur die wet kom, dan het Christus verniet gesterf.
