Para Hakim 11 FHB Father's Heart Bible™

11 ¹Yefta, wong Gilead, iku prajurit kang gagah prakosa, nanging anake sawijining wong wadon tuna susila. Bapakne aran Gilead. ²Bojone Gilead uga nglairake anak lanang marang Gilead. Bareng wis padha gedhe, anak-anak mau padha nundhung Yefta, tembunge: “Kowe ora bakal oleh warisan ing omahe bapak, amarga kowe iku anake wong wadon liya.” ³Yefta banjur ngoncati sadulur-sadulure lan manggon ing tanah Tob. Ing kono wong-wong ora genah padha nglumpuk marani dheweke lan padha ngetutake dheweke.

⁴Sawise sawatara wektu, wong Amon padha nglurugi perang marang Israel. ⁵Nalika wong Amon perang karo Israel, para tetuwa ing Gilead padha lunga arep njupuk Yefta saka tanah Tob. ⁶Ature marang Yefta: “Sumangga, panjenengan dadosa panglima kula sadaya, supados kula sami saged perang nglawan wong Amon.”

⁷Wangsulane Yefta marang para tetuwa ing Gilead: “Apa kowe ora padha sengit marang aku lan nundhung aku saka omahe bapakku? Yagene saiki kok padha marani aku, nalika kowe padha nandhang karibedan?”

⁸Wangsulane para tetuwa ing Gilead: “Pramila samangke kula sami wangsul dhateng panjenengan: sumangga perang nglawan wong Amon sesarengan kaliyan kula, lan panjenengan badhe dados pangageng kula sadaya, tumrap sadaya tiyang ingkang manggen ing Gilead.”

⁹Wangsulane Yefta marang para tetuwa ing Gilead: “Manawa kowe padha ngajak aku bali kanggo nglawan wong Amon, lan Rama kita masrahake wong-wong mau marang aku, aku bakal dadi pangagengmu.”

¹⁰Ature para tetuwa ing Gilead marang Yefta: “Rama kita dadia seksi ing antawis kita, manawi kula boten nindakaken kados ingkang panjenengan ngendikakaken.”

¹¹Yefta banjur melu para tetuwa ing Gilead, lan bangsa iku ndadekake dheweke pangageng lan panglimane. Yefta ngucapake sakabehing tembunge ana ing ngarsane Rama kita ing Mizpa.

¹²Yefta banjur ngutus para utusan marang ratune wong Amon, tembunge: “Ana prakara apa ing antarane aku lan kowe, dene kowe teka arep merangi tanahku?”

¹³Wangsulane ratune wong Amon marang para utusane Yefta: “Awit nalika Israel metu saka tanah Mesir, wong-wong mau njupuk tanahku wiwit Kali Arnon tekan Kali Yabok lan Kali Yordan, mulane saiki balekna kanthi tentrem.”

¹⁴Yefta banjur ngutus para utusan maneh marang ratune wong Amon, ¹⁵lan kandha marang dheweke: “Mangkene tembunge Yefta: Israel ora njupuk tanah apa-apa saka Moab utawa Amon. ¹⁶Nalika Israel metu saka tanah Mesir, banjur padha ngliwati ara-ara samun tekan Segara Abang lan tekan Kades. ¹⁷Israel banjur ngutus para utusan marang ratu ing Edom, tembunge: “Mugi kepareng kula sami nglangkungi tanah panjenengan,” nanging ratu mau ora gelem ngrungokake. Israel uga ngutus marang ratu ing Moab, nanging uga emoh. Mulane Israel manggon ing Kades. ¹⁸Banjur padha nratas ara-ara samun, ngubengi tanah Edom lan Moab, lan tekan sisih wetane tanah Moab. Padha makemah ana ing sabrange Kali Arnon, lan ora mlebu ing tlatah Moab, amarga Kali Arnon iku dadi watese Moab. ¹⁹Israel banjur ngutus para utusan marang Sihon, ratune wong Amori, ratu ing Hesbon, tembunge: “Mugi kepareng kula sami nglangkungi tanah panjenengan supados saged dumugi panggenan kula.” ²⁰Nanging Sihon ora precaya marang Israel bakal mung liwat ing tlatahe; dheweke banjur nglumpukake sakabehing wonge, makemah ana ing Yahas, lan merangi Israel. ²¹Rama kita, Gusti Allahe Israel, banjur masrahake Sihon lan sakabehing wonge marang tangane Israel; wong-wong mau padha dikalahake, lan Israel ngejegi sakabehing tanahe wong Amori ing kono. ²²Israel ngejegi sakabehing tanahe wong Amori, wiwit Kali Arnon tekan Kali Yabok, lan saka ara-ara samun tekan Kali Yordan. ²³Saiki Rama kita, Gusti Allahe Israel, wis nundhung wong Amori saka ngarepe umate, yaiku Israel—apa kowe arep ngejegi tanah iku? ²⁴Apa kowe ora bakal ngejegi apa kang diwenehake dening Kamos, allahmu, marang kowe? Mangkono uga aku bakal padha ngejegi sakabehe kang wis diundhungi dening Rama kita saka ngarep kita. ²⁵Apa kowe luwih becik tinimbang Balak anake Zipor, ratu ing Moab? Apa dheweke tau madoni Israel utawa merangi wong-wong mau? ²⁶Sajrone telung atus taun Israel manggon ing Hesbon lan desa-desane, ing Aroer lan desa-desane, sarta ing sakabehing kutha ing sauruting Kali Arnon. Yagene nalika samana kowe ora ngrebut maneh? ²⁷Aku ora tau gawe luput marang kowe, nanging kowe kang gawe piala marang aku kanthi merangi aku. Muga-muga Rama kita, Sang Hakim, ngadili ing dina iki ing antarane wong Israel lan wong Amon.”

²⁸Nanging ratune wong Amon ora nggatekake marang kabar kang dikirimake dening Yefta marang dheweke.

Rohe Sang Rama lan Nadar kang Nggegirisi

²⁹Rohe Rama kita banjur tumurun marang Yefta. Dheweke banjur ngliwati tanah Gilead lan Manasye, ngliwati Mizpa ing Gilead, lan saka Mizpa ing Gilead dheweke maju nglawan wong Amon.

³⁰Yefta banjur ngucapake nadar marang Rama kita, tembunge: “Manawi Paduka masrahaken wong Amon ing tangan kawula, ³¹punapa kemawon ingkang medal saking lawanging griya kawula methukaken kawula samangsa kawula wangsul kanthi wilujeng saking wong Amon, punika badhe dados kagunganipun Rama kita, saha badhe kawula saosaken minangka kurban obaran.”

³²Yefta banjur nyabrang nglawan wong Amon arep merangi, lan Rama kita masrahake wong-wong mau marang tangane. ³³Dheweke ngalahake wong-wong mau wiwit Aroer tekan sacedhake Minit—rong puluh kutha—lan tekan Abel-Keramim, iku kekalahan kang gedhe banget. Mangkono wong Amon padha ditelukake ana ing ngarepe Israel.

³⁴Yefta banjur mulih menyang Mizpa; anake wadon metu methukake dheweke karo nabuh rebana lan jejogedan—iku anake ontang-anting, dheweke ora duwe anak lanang utawa wadon liyane. ³⁵Bareng weruh anake, Yefta banjur nyuwek-nyuwek sandhangane lan kandha: “Adhuh, anakku, kowe nggawe atiku ketaton banget—kowe wis dadi jalaraning kasusahanku. Aku wis ngucap janji marang Rama kita, lan aku ora bisa narik maneh.”

³⁶Ature: “Bapak, panjenengan sampun ngedalaken nadar dhateng Rama kita—mila kula aturi nindakaken dhateng kula kados ingkang sampun panjenengan janjekaken, awit Rama kita sampun malesaken sakit manah panjenengan dhateng mengsah panjenengan, inggih punika wong Amon.” ³⁷Ature maneh marang bapakne: “Namung satunggal prakawis ingkang kula suwun: kula kaparingana wekdal kalih wulan, supados kula saged mandhap dhateng pareden, nangisi kaprawanan kula, kula kaliyan kanca-kanca kula.”

³⁸Wangsulane Yefta: “Lungaa.” Banjur dheweke dililani lunga rong sasi. Dheweke lan kanca-kancane banjur padha lunga lan nangisi kaprawanane ana ing pagunungan. ³⁹Sawise rong sasi, anake mau bali marang bapakne, lan Yefta banjur netepi nadare tumrap anake. Anake mau durung tau nyawiji karo wong lanang. Wiwit nalika iku dadi adat ing Israel, ⁴⁰yaiku saben taun para prawane Israel padha lunga kanggo mengeti anake wadon Yefta, wong Gilead iku, lawase patang dina saben taun.