Hakimler 11

11 ¹Gilatlı Yiftah yiğit bir savaşçıydı, ama bir fahişenin oğluydu. Babası Gilat'tı. ²Gilat'ın karısı da ona oğullar doğurdu. Büyüyünce Yiftah'ı kovdular ve şöyle dediler: «Babamızın evinde miras almayacaksın—çünkü başka bir kadının oğlusun.» ³Yiftah kardeşlerinden kaçtı ve Tov ülkesinde yaşadı; orada çevresine serseriler toplandı ve onunla birlikte çıkıp giderlerdi.

⁴Bir süre sonra Ammonlular İsrail'e karşı savaş açtılar. ⁵Ammon İsrail'le savaşırken, Gilat'ın ileri gelenleri Yiftah'ı Tov ülkesinden getirmeye gittiler. ⁶Yiftah'a, «Gel, komutanımız ol da Ammonlular'a karşı savaşalım» dediler.

⁷Yiftah, Gilat'ın ileri gelenlerine, «Benden nefret edip beni babamın evinden kovan siz değil miydiniz? Şimdi başınız derde girince neden bana geliyorsunuz?» dedi.

⁸Gilat'ın ileri gelenleri, «İşte bunun için şimdi sana döndük: gel, bizimle birlikte Ammonlular'a karşı savaş; Gilat'ta yaşayan herkesin başı ol» diye yanıtladılar.

⁹Yiftah, Gilat'ın ileri gelenlerine, «Beni Ammonlular'a karşı savaşmak için geri götürürseniz ve Babamız onları elime teslim ederse, başınız olurum» dedi.

¹⁰Gilat'ın ileri gelenleri Yiftah'a, «Dediğin gibi yapmazsak, Babamız aramızda tanık olsun» dediler.

¹¹Yiftah Gilat'ın ileri gelenleriyle gitti; halk onu başı ve komutanı yaptı. Yiftah bütün sözlerini Mispa'da Babamız'ın önünde yineledi.

¹²Sonra Yiftah Ammon kralına ulaklar göndererek, «Benimle senin aranda ne var ki, ülkeme karşı savaşmaya geldin?» dedi.

¹³Ammon kralı Yiftah'ın ulaklarına, «İsrail Mısır'dan çıktığında Arnon'dan Yabbuk'a ve Şeria Irmağı'na kadar ülkemi aldığı için, şimdi onu barış içinde geri ver» dedi.

¹⁴Yiftah Ammonlular'ın kralına yine ulaklar gönderip ¹⁵ona şöyle dedi: «Yiftah diyor ki: İsrail ne Moav'dan ne de Ammon'dan toprak aldı. ¹⁶İsrail Mısır'dan çıktığında çölü geçerek Kızıldeniz'e vardı ve Kadeş'e ulaştı. ¹⁷İsrail Edom kralına ulaklar göndererek, ‹Lütfen ülkenden geçmemize izin ver› dedi, ama kral dinlemedi. Moav kralına da gönderdiler, ama o da reddetti. Böylece İsrail Kadeş'te kaldı. ¹⁸Çölden geçtiler, Edom ve Moav'ı dolaşarak Moav'ın doğusuna geldiler. Arnon'un öbür yakasında konakladılar; Moav topraklarına girmediler, çünkü Arnon Moav'ın sınırıydı. ¹⁹Sonra İsrail, Amorlular'ın kralı, Heşbon kralı Sihon'a ulaklar gönderdi: ‹Bize kendi yerimize ulaşmak için ülkenden geçmemize izin ver.› ²⁰Ama Sihon İsrail'in topraklarından geçmesine güvenmedi; bütün halkını topladı, Yahesa'da konakladı ve İsrail'e karşı savaştı. ²¹O zaman İsrail'in Tanrısı olan Babamız, Sihon'u ve bütün halkını İsrail'in eline teslim etti; İsrail onları bozguna uğrattı ve orada oturan Amorlular'ın bütün topraklarını aldı. ²²Arnon'dan Yabbuk'a ve çölden Şeria Irmağı'na kadar Amorlular'ın bütün topraklarını ele geçirdiler. ²³İşte İsrail'in Tanrısı olan Babamız, Amorlular'ı halkı İsrail'in önünden kovdu—sen mi bu toprakları alacaksın? ²⁴İlahın Kemoş'un sana verdiğini almayacak mısın? Öyleyse biz de Babamız'ın önümüzden kovduğu herkesin toprağını alacağız. ²⁵Sen Moav kralı Sippor oğlu Balak'tan daha mı iyisin? O hiç İsrail'le çekişti mi, onlara karşı savaştı mı? ²⁶İsrail üç yüz yıl boyunca Heşbon'da ve köylerinde, Aroer'de ve köylerinde ve Arnon kıyısındaki bütün kentlerde yaşadı. Neden o zaman onları geri almadın? ²⁷Ben sana haksızlık etmedim; ama sen bana karşı savaşarak bana haksızlık ediyorsun. Yargıç olan Babamız bugün İsrailoğulları'yla Ammonoğulları arasında yargısını versin.»

²⁸Ne var ki Ammonlular'ın kralı, Yiftah'ın kendisine gönderdiği bu haberi dinlemedi.

Baba'nın Ruhu ve Trajik Bir Adak

²⁹O zaman Babamız'ın Ruhu Yiftah'ın üzerine indi. Yiftah Gilat ve Manaşşe'den geçti, Gilat'taki Mispa'dan geçti ve Gilat'taki Mispa'dan Ammonlular'ın üzerine yürüdü.

³⁰Yiftah Babamız'a bir adak adayarak şöyle dedi: «Ammonlular'ı elime teslim edersen, ³¹Ammonlular'dan sağ salim dönerken beni karşılamaya evimin kapısından ilk çıkan, Babamız'ın olacak ve onu yakmalık sunu olarak sunacağım.»

³²Yiftah Ammonlular'la savaşmak üzere onların üzerine geçti ve Babamız onları eline teslim etti. ³³Yiftah onları Aroer'den Minnit yakınına kadar—yirmi kent—ve Avel-Keramim'e kadar büyük bir bozguna uğrattı. Böylece Ammon İsrail'in önünde dize getirildi.

³⁴Yiftah Mispa'daki evine döndü; işte kızı, tefler çalarak, oynayarak onu karşılamaya çıktı. Kızı biricik çocuğuydu; ondan başka oğlu ya da kızı yoktu. ³⁵Yiftah kızını görünce giysilerini yırttı ve, «Ah kızım, beni yıktın—benim derdim oldun. Ağzımı Babamız'a karşı açtım; artık geri alamam» dedi.

³⁶Kızı ona, «Babacığım, Babamız'a adak adadın; söz verdiğin gibi bana yap, çünkü Babamız düşmanların olan Ammonlular'dan senin öcünü aldı» dedi. ³⁷Sonra babasına, «Yalnız şunu benim için yap: bana iki ay izin ver de dağlara ineyim, arkadaşlarımla birlikte kızlığıma ağlayayım» dedi.

³⁸Babası, «Git» dedi ve kızını iki aylığına gönderdi. Kız arkadaşlarıyla birlikte gidip dağlarda kızlığına ağladı. ³⁹İki ay sonra babasına döndü; babası adamış olduğu adağı onun üzerinde yerine getirdi. Kız hiç erkek eli değmemişti. İsrail'de bir gelenek başladı: ⁴⁰İsrail'in kızları her yıl dört gün, Gilatlı Yiftah'ın kızını anmaya giderlerdi.