Rigters 11 FHB Father's Heart Bible™

11 ¹Jefta, die Gileadiet, was ’n dapper krygsman, maar die seun van ’n prostituut. Gilead was sy vader. ²Gilead se vrou het ook vir hom seuns gebaar. Toe hulle groot geword het, het hulle vir Jefta weggejaag en gesê: “Jy sal nie in ons vader se huis erf nie—jy is ’n ander vrou se seun.” ³Jefta het van sy broers gevlug en in die land Tob gaan woon, waar deugniete by hom bymekaargekom en saam met hom uitgetrek het.

⁴’n Geruime tyd later het die Ammoniete teen Israel oorlog gemaak. ⁵Toe Ammon teen Israel geveg het, het die oudstes van Gilead gegaan om vir Jefta uit die land Tob te gaan haal. ⁶Hulle het vir Jefta gesê: “Kom, wees ons aanvoerder, sodat ons teen die Ammoniete kan veg.”

⁷Jefta het vir die oudstes van Gilead gesê: “Het julle my nie gehaat en my uit my vader se huis weggejaag nie? Waarom kom julle nou na my toe, noudat julle in die nood is?”

⁸Die oudstes van Gilead het geantwoord: “Dit is juis waarom ons nou na jou toe teruggekom het: kom veg saam met ons teen die Ammoniete, en jy sal ons hoof wees oor almal wat in Gilead woon.”

⁹Jefta het vir die oudstes van Gilead gesê: “As julle my terugbring om teen die Ammoniete te veg en ons Vader hulle aan my oorgee, sal ek julle hoof wees.”

¹⁰Die oudstes van Gilead het vir Jefta gesê: “Ons Vader is getuie tussen ons as ons nie presies doen soos jy sê nie.”

¹¹Jefta het saam met die oudstes van Gilead gegaan, en die volk het hom hulle hoof en aanvoerder gemaak. Hy het al sy woorde voor ons Vader by Mispa uitgespreek.

¹²Toe stuur Jefta boodskappers na die koning van Ammon: “Wat is daar tussen u en my, dat u gekom het om teen my land te veg?”

¹³Die koning van Ammon het vir Jefta se boodskappers gesê: “Omdat Israel my land van die Arnon af tot by die Jabbok en die Jordaan afgeneem het toe hulle uit Egipte gekom het, gee dit nou vreedsaam terug.”

¹⁴Jefta het weer boodskappers na die koning van Ammon gestuur, ¹⁵en vir hom gesê: “So sê Jefta: Israel het geen land van Moab of van Ammon afgeneem nie. ¹⁶Toe Israel uit Egipte opgetrek het, het hulle deur die woestyn na die Rooisee getrek en by Kades gekom. ¹⁷Israel het boodskappers na die koning van Edom gestuur: ‘Laat ons asseblief deur u land trek,’ maar hy wou nie luister nie. Hulle het ook na die koning van Moab gestuur, maar hy het geweier. So het Israel in Kades gebly. ¹⁸Hulle het deur die woestyn getrek, om Edom en Moab heen, en oos van Moab aangekom. Hulle het oorkant die Arnon kamp opgeslaan sonder om Moab se gebied binne te gaan, want die Arnon was sy grens. ¹⁹Toe het Israel boodskappers na Sihon, die koning van die Amoriete, die koning van Hesbon, gestuur: ‘Laat ons deur u land trek om by ons plek uit te kom.’ ²⁰Maar Sihon het Israel nie vertrou om deur sy gebied te trek nie; hy het al sy mense bymekaargemaak, by Jahas kamp opgeslaan en teen Israel geveg. ²¹Toe het ons Vader, die God van Israel, Sihon en al sy mense in Israel se hand gegee; hulle het hulle verslaan en al die land van die Amoriete wat daar gewoon het, in besit geneem. ²²Hulle het al die gebied van die Amoriete in besit geneem, van die Arnon af tot by die Jabbok, en van die woestyn af tot by die Jordaan. ²³Nou het ons Vader, die God van Israel, die Amoriete voor sy volk Israel uit verdryf—en wil u dit in besit neem? ²⁴Sal u nie in besit neem wat Kemos, u god, aan u gee nie? So sal ons alles in besit neem wat ons Vader voor ons uit verdryf het. ²⁵Is u beter as Balak, die seun van Sippor, die koning van Moab? Het hy ooit met Israel getwis of teen hulle geveg? ²⁶Driehonderd jaar lank het Israel in Hesbon en sy omliggende dorpe gewoon, in Aroër en sy omliggende dorpe, en in al die stede langs die Arnon. Waarom het u hulle nie destyds teruggeneem nie? ²⁷Ek het u geen onreg aangedoen nie, maar u doen my onreg aan deur teen my oorlog te voer. Mag ons Vader, die Regter, vandag oordeel tussen die seuns van Israel en die seuns van Ammon.”

²⁸Maar die koning van Ammon het geen ag geslaan op die boodskap wat Jefta aan hom gestuur het nie.

Die Gees van die Vader en ’n tragiese gelofte

²⁹Toe het die Gees van ons Vader op Jefta gekom. Hy het deur Gilead en Manasse getrek, deur Mispa van Gilead getrek, en van Mispa van Gilead af teen die Ammoniete opgetrek.

³⁰En Jefta het ’n gelofte aan ons Vader gedoen: “As u die Ammoniete in my hand gee, ³¹sal wat ook al uit die deure van my huis uitkom om my tegemoet te gaan wanneer ek veilig van die Ammoniete af terugkom, aan ons Vader behoort, en ek sal dit as ’n brandoffer offer.”

³²Jefta het oorgetrek na die Ammoniete om teen hulle te veg, en ons Vader het hulle in sy hand gegee. ³³Hy het hulle verslaan van Aroër af tot naby Minnit—twintig stede—en tot by Abel-Keramim, ’n baie groot nederlaag. So is Ammon voor Israel onderwerp.

³⁴Jefta het by sy huis in Mispa gekom; sy dogter het uitgekom om hom tegemoet te gaan met tamboeryne en koordanse—sy enigste kind, hy het geen ander seun of dogter gehad nie. ³⁵Toe hy haar sien, het hy sy klere geskeur en gesê: “Ag, my dogter, jy het my diep neergebuig—jy het my ongeluk geword. Ek het my mond teenoor ons Vader oopgemaak; ek kan dit nie terugneem nie.”

³⁶Sy het gesê: “My vader, u het ’n gelofte aan ons Vader gedoen—doen met my soos u beloof het, omdat ons Vader u op u vyande, die Ammoniete, gewreek het.” ³⁷Sy het vir haar vader gesê: “Laat hierdie een ding vir my gedoen word: gee my twee maande dat ek na die berge toe kan afgaan en oor my maagdom kan treur, ek en my vriendinne.”

³⁸“Gaan,” het hy gesê, en hy het haar vir twee maande weggestuur. Sy en haar vriendinne het gegaan en op die berge oor haar maagdom getreur. ³⁹Na twee maande het sy na haar vader toe teruggekom, en hy het sy gelofte aan haar volbring. Sy het nooit ’n man geken nie. Dit het ’n gewoonte in Israel geword, ⁴⁰dat die dogters van Israel elke jaar uitgegaan het om die dogter van Jefta, die Gileadiet, te gedenk, vier dae in die jaar.