Bav Kurekî Red Bûyî Radike

Yiftah, kurê qehpeyekê ku birayên wî ew derxistin, ji aliyê rihspiyên ku jê nefret kiribûn ve tê vexwendin ku vegere. Ew sond dixwe ku, heke Ammon bikeve, tiştê pêşî ji deriyê wî derkeve bide Bavê me. Serkeftin tê — û her wiha keça wî ya tenê, bi defan. Ew soza xwe bi cih tîne.

Beş 11.

Yiftahê Gîleadî zilamekî şervanê hêzdar bû, lê kurê qehpeyekê bû. Gîlead bavê wî bû. Jina Gîlead jî jê re kur anîn dinyayê. Gava ew mezin bûn, wan Yiftah derxist û gotin: “Tu dê di mala bavê me de mîrat nekî—tu kurê jineke din î.” Yiftah ji birayên xwe reviya û li welatê Tobê rûnişt, cihê ku serkêş li ba wî civiyan û pê re çûn.

Piştî demekê, Ammoniyan li dijî Îsraêl şer kir. Gava Ammonê li dijî Îsraêl şer kir, rihspiyên Gîlead çûn ku Yiftah ji welatê Tobê bînin. Wan ji Yiftah re got: “Were, bibe fermandarê me, da ku em karibin li dijî Ammoniyan şer bikin.”

Yiftah ji rihspiyên Gîlead re got: “Ma we ji min nefret nekir û ez ji mala bavê xwe dernexistim? Çima niha, gava hûn di tengasiyê de ne, hûn tên ba min?”

Rihspiyên Gîlead bersiv dan: “Loma em niha vegeriyane ba te: were bi me re li dijî Ammoniyan şer bike, û tê serê me yê li ser hemû yên ku li Gîleadê dijîn bibî.”

Yiftah ji rihspiyên Gîlead re got: “Heke hûn min vegerînin ku li dijî Ammoniyan şer bikim û Bavê me wan bide min, ezê serê we bim.”

Rihspiyên Gîlead ji Yiftah re gotin: “Bavê me di navbera me de şahid e heke em tam wek ku tu dibêjî nekin.”

Yiftah bi rihspiyên Gîlead re çû, û gel ew kir serê xwe û fermandarê xwe. Wî hemû gotinên xwe li Mîspayê li ber Bavê me gotin.

Paşê Yiftah qasidan şand ba padîşahê Ammoniyan: “Di navbera me de çi heye, ku tu hatî li dijî welatê min şer bikî?”

Padîşahê Ammoniyan ji qasidên Yiftah re got: “Ji ber ku Îsraêl welatê min ji Arnonê heta Yaboqê û Urdunê stand gava ji Misrê hat, niha bi aştî vegerîne.”

Yiftah dîsa qasidan şand ba padîşahê Ammoniyan, û jê re got: “Yiftah dibêje: Îsraêl ti welat ji Moabê an Ammonê nestand. Gava Îsraêl ji Misrê hildikişiya, ew di çolê re derbasî Behra Sor bûn û gihîştin Qadêşê. Îsraêl qasid şandin ba padîşahê Edomê: ‘Ji kerema xwe bihêle em di welatê te re derbas bibin,’ lê wî guh neda. Wan ji padîşahê Moabê re jî şand, lê wî red kir. Loma Îsraêl li Qadêşê ma. Ew di çolê re çûn, li dora Edom û Moabê, û gihîştin rojhilata Moabê. Wan li wî aliyê Arnonê kon vedan bêyî ku têkevin sînorê Moabê, çimkî Arnon sînorê wê bû. Paşê Îsraêl qasid şandin ba Sîhonê padîşahê Amoriyan, padîşahê Heşbonê: ‘Bihêle em di welatê te re derbas bibin ku bigihîjin cihê xwe.’ Lê Sîhon bawerî bi Îsraêl neanî ku di sînorê wî re derbas bibin; wî hemû gelê xwe civand, li Yahasê kon vedan, û li dijî Îsraêl şer kir. Paşê Bavê me, Xwedayê Îsraêl, Sîhon û hemû gelê wî dan destê Îsraêl; wan ew têkbirin û hemû welatê Amoriyan ê li wir standin. Wan hemû welatê Amoriyan standin, ji Arnonê heta Yaboqê, û ji çolê heta Urdunê. Niha Bavê me, Xwedayê Îsraêl, Amorî li ber gelê xwe Îsraêl derxistin—ma divê tu bibî xweyê wî? Ma tu dê ne xweyê tiştê ku Kemoşê xwedayê te dide te bibî? Loma emê bibin xweyê hemû tiştê ku Bavê me li ber me derxistiye. Ma tu ji Balaqê kurê Sîpor, padîşahê Moabê, çêtir î? Ma wî tu caran bi Îsraêl re pevçûn kir an li dijî wan şer kir? Îsraêl 300 salan li Heşbonê û gundên wê, li Aroêrê û gundên wê, û li hemû bajarên li kêleka Arnonê rûnişt. Çima wê gavê we ew paş venegerandin? Min li te neheqî nekir, lê tu li min neheqî dikî ku li dijî min şer dikî. Bila Bavê me, Dadger, îro di navbera kurên Îsraêl û kurên Ammonê de dadbar bike.”

Lê padîşahê Ammoniyan guh neda peyama ku Yiftah jê re şand.

Ruhê Bav û Soza Trajîk

Paşê Ruhê Bavê me li ser Yiftah hat. Ew di Gîlead û Menaşşe re derbas bû, di Mîspaya Gîleadê re derbas bû, û ji Mîspaya Gîleadê ber bi Ammoniyan ve pêş ket.

Û Yiftah soz da Bavê me: “Heke tu Ammoniyan bidî destê min, her tiştê ku ji deriyên mala min derkeve pêşiya min gava ez bi silametî ji ba Ammoniyan vegerim, yê Bavê me be, û ezê wê wek goriyeke şewitandî pêşkêş bikim.”

Yiftah derbasî ba Ammoniyan bû ku li dijî wan şer bike, û Bavê me ew dan destê wî. Wî ew ji Aroêrê heta nêzîkî Mînîtê—bîst bajar—û heta Abel-Keramîmê têkbirin, têkbirineke pir mezin. Ammon li ber Îsraêl bindest bû.

Yiftah hat mala xwe li Mîspayê; keça wî bi defik û dîlanê derket pêşiya wî—zaroka wî ya yekane bû, ne kurekî din û ne keçeke din hebû. Gava wî ew dît, wî cilên xwe çirandin û got: “Ax, keça min, te ez xistim ber xwe—tu bûyî tengasiya min. Min devê xwe ji Bavê me re vekir; ez nikarim wê paş vegerînim.”

Wê got: “Bavo, te soz da Bavê me—wek ku te soz da bi min bike, ji ber ku Bavê me heyfa te ji dijminên te, Ammoniyan, hilda.” Wê ji bavê xwe re got: “Bila ev tişta tenê ji min re bê kirin: du mehan bide min ku ez herim nav çiyan, ji bo keçîtiya xwe bigirîm, ez û hevalên min.”

Wî got: “Here,” û ew bi du mehan şand. Ew û hevalên xwe çûn û li ser çiyan ji bo keçîtiya wê giriyan. Piştî du mehan ew vegeriya ba bavê xwe, yê ku soza xwe li ser wê pêk anî. Wê ti mêr nas nekiribû; adetek li Îsraêl dest pê kir, ku her sal keçên Îsraêl derdiketin ku keça Yiftahê Gîleadî bi bîr bînin, salê çar rojan.